De feestdagen met je geliefde in Nederland doorbrengen. En dan daar blijven. Dat is de droom van duizenden Nederlanders met een partner van buiten de EU. Anno 2007 is het extreem moeilijk geworden om zo'n partner naar Nederland te halen. De Stichting Buitenlandse Partner helpt. Zij registreerde onlangs op haar website het 19.000ste forumlid.
Zelfstandig ondernemer Robert Visser besloot eind 2005 terug te gaan naar Nederland. Hij wilde in de buurt van zijn ouders wonen. Robert woonde destijds in Brazilië. Hij had zich daar eind jaren negentig gevoegd bij zijn geliefde Luiza. Zij trouwden er, stichtten er een eigen bedrijf, en in 2000 kregen zij een dochtertje, Iris.
Al snel merkte Robert dat hij niet zomaar terugkon naar Nederland. Tenminste niet als hij vrouw en dochter wilde meenemen. Robert: "De immigratiedienst wil niet dat een gezin al samen is, voordat zij uitspraak heeft gedaan of het gezin wel samen mág komen. Onafhankelijk van het feit dat ik Nederlander ben, dat wij getrouwd zijn of dat er een kind in het spel is."
Tot Roberts verbazing bleek Nederland wel een regeling te kennen voor remigratie van buitenlanders vanuit Nederland naar een ander land, maar niet voor Nederlanders die terug willen keren naar hun vaderland.
Inburgeringsexamen
Wanda Pelt, bestuurslid van de Stichting Buitenlandse Partner, kent de hobbels die een remigrant met een niet-EU-partner moet nemen uit eigen ervaring. Zij liet haar vriend uit Cuba overkomen. "Gelukkig was dat nog in de tijd van vóór het inburgeringsexamen. Ik had hem natuurlijk wel oefenbandjes gegeven, maar dan nog is het moeilijk om dat examen te halen. Helemaal omdat er in heel veel landen geen lesmateriaal voorhanden is, geen docenten, geen goede internetverbinding, enz."
Volgens Wanda Pelt is de gezinsvorming met een buitenlandse partner sinds de invoering van het inburgeringsexamen in maart 2006 dan ook bijna gehalveerd. Telde het aantal ingewilligde aanvragen tot een Machtiging tot Voorlopig Verblijf (MVV) in 2005 volgens de Immigratie- en Naturalisatie Dienst (IND) nog 24.600, in 2006 zakte dit naar 12.900. Maar ook andere eisen worden steeds verder aangescherpt. Wanda: "Elk half jaar wordt de inkomenseis geïndexeerd. Daardoor lopen mensen voortdurend achter de feiten aan. Bovendien is voor mensen met allerlei eerbare beroepen, zoals onderwijzers en verplegend personeel, die inkomenseis van 120% van het netto minimumloon (momenteel 1495,43 euro) plus een jaarcontract toch al te hoog gegrepen."
Vestigingsgevaar
Robert Visser en zijn vrouw Luiza verdienden weliswaar genoeg in Brazilië, maar dit telde niet voor de IND. Robert: "De dienst eist dat je als zelfstandig ondernemer anderhalf jaar voldoende bedrijfsresultaat in Nederland kunt laten zien, plus inkomsten voor minstens nog een jaar kunt garanderen. In Nederland zou ik gezien worden als startende ondernemer, en het zou mij dus drie jaar kosten om mijn inkomenszekerheid te kunnen aantonen. In die drie jaar zou Luiza in Brazilië moeten blijven. Iris zou ik eventueel mee kunnen nemen, maar die zou dan wel drie jaar gescheiden worden van haar moeder."
Zelfs als Robert ervoor zou kiezen om een vast contract te sluiten met een Nederlandse werkgever, dan nog zou hij geen toestemming krijgen om samen met Luiza te remigreren. Robert: "Wij wilden ons gezin niet opsplitsen en in een positie manoeuvreren waarin de Nederlandse overheid zeggenschap heeft over de vraag of wij daarna al dan niet weer samen mogen komen. Daarom zochten wij een alternatief waarbij Luiza zelf, geheel onafhankelijk van mij, voor een verblijfsvergunning in aanmerking zou komen."
Luiza was in het verleden al vaker in Nederland geweest en had ook voor diverse Nederlandse bedrijven gewerkt. Het leek Robert en Luiza geen probleem om binnen haar vakgebied, architectuur, weer een baan te vinden. Dat lukte ook. Maar een tewerkstellingsvergunning kon er pas komen als werd aangetoond dat er geen enkele andere kandidaat binnen de EU te vinden was. En daarvoor moest op grote schaal binnen Europa worden geadverteerd. Luiza en Robert besloten van de baan af te zien. Het leek verstandiger haar in Nederland in te schrijven voor aanvullende studie. Maar de IND wilde geen tijdelijke verblijfsvergunning geven vanwege het zogenaamde 'vestigingsgevaar' van Luiza. Pas nadat het paar een advocaat in de arm had genomen, mocht Luiza op een studentenvisum naar Nederland.
Forum
Volgens Wanda Pelt worden veel autochtone Nederlanders het slachtoffer van het feit dat de Nederlandse politiek importbruiden uit Turkije en Marokko wil weren. De overheid mag niet discrimineren. In de woorden van Pelt is 'de wet voor iedereen even slecht' geworden. Ondertussen is het percentage Turken en Marokkanen dat aanspraak maakt op gezinshereniging relatief laag, in totaal 18 procent. In de ogen van de Stichting Buitenlandse Partner wordt er met een olifant op een mug geschoten. En daar worden jaarlijks duizenden gezinnen - met veelal hoog opgeleide buitenlandse partners - het slachtoffer van.
De Stichting verbaast zich over het feit dat de Nederlandse overheid in een tijd van globalisering probeert de grenzen voor buitenlandse partners zoveel mogelijk te sluiten. Zij heeft het probleem onder de aandacht gebracht van politieke partijen. Met name bij GroenLinks, PvdA, SP en ChristenUnie vindt de Stichting gehoor.
Op haar forum biedt de Stichting informatie en advies. Daar wordt druk gebruik van gemaakt. Onlangs werd het 19.000ste forumlid geregistreerd. Ook is de Stichting een Engelstalige versie begonnen. De Stichting heeft weinig last van xenofobe of extreem-rechtse reacties. Wel adviseert zij de leden gebruik te maken van nicknames, omdat IND en Justitie meelezen.
België-route
De Stichting Buitenlandse Partner adviseert alle wanhopige Romeo's en Julia's, met en zonder kinderen, om hun situatie van tevoren goed te bestuderen. Dikwijls heeft het zin om eerst samen in een ander EU-land te gaan wonen. Deze omweg naar een Nederlandse verblijfsvergunning heet ook wel 'de België-route'. Wanda Pelt: "Een Nederlander heeft - in tegenstelling tot andere Europeanen - in Nederland geen EU-gemeenschapsrechten. Tenzij hij eerst een tijdje in een ander EU-land gaat wonen. Daar geniet hij wel de EU-gemeenschapsrechten en kan dus ook meteen zijn/haar partner laten overkomen. Bij terugkeer naar Nederland zijn die gemeenschapsrechten ook geldig, zij het dat die formeel getoetst moeten worden. Onder de EU-gemeenschapsrechten geldt dat de partner/gezin dezelfde rechten heeft als de EU-burger. Een andere mogelijkheid is dat de Nederlander eerst een half jaar alleen in België gaat wonen en pas bij terugkomst als EU-burger zijn partner laat overkomen. Als iemand in het verleden al in een ander EU-land heeft gewoond, of als hij/zij zaken doet met andere EU-landen vanuit Nederland, kunnen eventueel EU-gemeenschapsrechten geclaimd worden. Toetsing is altijd noodzakelijk."
Moeilijkste landen
Dit betekent dat andere Europeanen dan Nederlanders wel hun partner direct naar Nederland kunnen halen. In eigen land gelden weer de specifieke nationale beperkingen. De 'moeilijkste' landen in Europa zijn op dit moment Nederland en Denemarken. Wat de Belgiëroute is voor Nederlanders, is de 'Zwedenroute' voor de Denen. En net zoals veel Nederlanders met een buitenlandse partner besluiten om maar helemaal in België te blijven, kent Zweden een complete Deense kolonie van Denen met een niet-EU-partner.
Pelt: "Maar ook voor andere EU-burgers wordt het moeilijker om een buitenlandse partner naar eigen land te halen." Zo heeft Duitsland inmiddels ook een taaltoets ingevoerd.
Afgezien van bovengenoemde problemen kost de hele procedure rond het naar Nederland halen van een buitenlandse partner veel geld. De taalcursus, het inburgeringsexamen, de MVV, en daarna nog eens de Nederlandse verblijfsvergunning. Pelt: "Wij van de Stichting zeggen altijd dat het rond de 12.000 euro gaat kosten. En je moet ontzettend goed kunnen doorzetten. De liefde wordt duur betaald."
Ontvang je het gratis WereldExpat magazine nog niet?
Meld je dan nu aan. Dan sturen we het in het vervolg naar je e-mailadres.
E-mail deze pagina
Print deze pagina
om mijn vrouw uit de filipijnen naar nederland te halen waarmee ik ben getrouwd op de filipijnen, zou ik graag willen weten waar ik aan toe ben en wat mij te wachten staat of waar ik tegenaan loop, heb een goede baan en ben woonachtig in nederland, graag uitleg en info wat ik allemaal moet doen ofwel regelen
Ik ben 8 jaar getrouwd met een syrische en woon daar sinds mijn huwelijk. Mijn vrouw heeft probleemloos voor de tweede keer een 5-jarig ME visum gekregen.Daar zit geen probleem. Wel is het belachelijk dat zij geen nederlands paspoort kan aanvragen,omdat ze in haar land van herkomst woont. Wij zien vooral op tegen het terugkeren naar NL en het lang van elkaar verwijderd zijn. In een ander EU land voor 4 maanden gaan wonen is ook lastig, ivm de scholing van de kinderen. Belgie zou een optie kunnen zijn, vooral als ikzelf een baan vindt net over de grens bijvoorbeeld.
Nationaliteit en verblijfsrecht zijn twee verschillende zaken.
Het is al sinds jaar en dag zo dat je geen Nederlander kunt worden als je woont in het land waar je bent geboren èn daarvan de nationaliteit hebt. Verhuizen is dan de enige optie. Maar dat zal dan al snel een jaar of meer moeten duren, want buitenlandse naturalisaties nemen veel tijd in beslag.
Als u in Nl wilt komen wonen dan is een tussenstop van vier maanden in een van de andere 26 EU lidstaten, Zwitserland of een EER land een goede optie. U kunt dan samen vertrekken (wat bij een MVV procedure voor een reis naar NL praktisch vrijwel onmogelijk blijkt) en er ontstaat geen gat in de periode dat u samenwoont (essentieel voor naturalisatie).
Wat dacht u van behalve België gaan wonen in het grensgebied met Duitsland?
Ik meende dat Duitsland wel een paar eisen stelt aan het meenemen van een partner (zoals een taaltoets). Is het verstandig om de IND zelf te benaderen met een aantal vragen?
Voor partners van Unieburgers stelt Duitsland geen taaleis (dat mag ook niet).
Helaas zijn Duitse consulaten op dit punt vaak hardleers. Het blijven diplomaten die menen in hun eigen koninkrijkje te kunnen leven.
In bezwaar win je dit gelukkig altijd, alleen duurt dat in Duitsland heel lang (reken op een jaar).
Hoewel de regels voor alle lidstaten hetzelfde zijn kun je als visumplichtige vreemdeling beter een reis met je NL echtgenoot of NL kind plannen naar een land dat de regels wel goed toepast (of met snellere en goedkopere procedures bij een onverhoopte afwijzing).
Vraag mij in voorkomens geval gerust per e-mail om advies: info@prawo.nl
Oh, en by the way: Hoe is het uberhaupt mogelijk dat je binnen de EU zo extreem verschillend kunt tegenkomen: In Belgie mag je je partner gelijk meenemen, maar in NL niet. Wordt NL daar niet voor op de vingers getikt, zoals kennelijk met Spanje (las ik elders op de site) gebeurd is? Heel raar.
Dat is het principe van de omgekeerde discriminatie.
Voor Unieburgers uit een andere lidstaat zijn de regels overal hetzelfde en houdt de Europese Commissie toezicht, met een functie voor het Europese Hof in Luxemburg.
Als er geen aanknopingspunt is met het recht op vrij verkeer (zoals bij een Nederlander die gewoon in Nederland woont) mogen de lidstaten hun eigen regels toepassen. Het Europese Hof zegt uitdrukkelijk dat het daar niet over gaat, hetgeen door Leers en consorten onjuist wordt uitgelegd alsof dat Hof die slechtere behandeling zou goedkeuren.
In Spanje zegt het constitutionele hof mijns inziens terecht dat dit verboden discriminatie is van eigen onderdanen. In België dacht men tot eind vorig jaar ook zo, maar daarin is sinds 22 september 2011 verandering gekomen. Onmiskenbaar de invloed van onder andere Nederland vrees ik.
Ik heb altijd gedacht dat een wet wordt gemaakt als er een behoefte in de maatschappij ontstaat. Is deze Nederlandse gang van zaken (wetten) de wens van de Nederlandse maatschappij, resp. de Nederlander ?
ik heb een vrouw leren kennen [in spanje] van marokkaanse afkomst.ze woont nu 4jaren in spanje,bij familie.ze werkt daar en heeft een soort voorlopige verblijfsvergunning tot 2013 welke daarna weer wordt verlengd.ik wil haar naar nederland halen om met haar te trouwen.mijn inkomen is ruim voldoende.wat is de goede weg om deze te bewandelen.graag uw antwoordt in deze [jan]
Kijk eens op www.ind.nl bij de Klantdienstwijzer en je krijgt alle voorwaarden keurig op een rijtje.
Voor haar is het het belangrijkst dat ze voldoende Nederlands kent om te slagen voor het inburgeringsexamen buitenland. Omdat ze legaal in Spanje verblijft kan ze dat afleggen op de Nederlandse ambassade in Madrid.
Ter voorbereiding kan ze desgewenst in Nederland een vierweekse cursus volgen (met slaaggarantie) via www.ikwilnaarnederland.nl
Leuk die taaltoets omdat de Nederlandse taal al zo vaak is veranderd sinds ik ruim 66 jaar geleden op school zat.
Het klopt dat het veel tijd en geld kost, maar 12000 euro?! Het inburgeringsexamen kost 350 euro. Eventuele boeken rond de 100 euro. De MVV kost 830 euro en de verblijfsvergunning 188 euro. Dan komen er natuurlijk nog wat kosten voor vertalen en eventueel legaliseren bij en wat kosten voor de documenten, maar dan kom ik alsnog niet op 12000 euro... is er iets heel belangrijks dat ik over het hoofd zie?!
Dat bedrag is ooit door de Stichting Buitenlandse Partner op haar forum berekend. Het gaat om de kosten van vertrek uit Nederland en het verblijf in een andere EU lidstaat, zeker als de woning in Nederland wordt aangehouden.
ik - nederlander, wonend in belgie en in bezit van bijlage 19 met alle 'onderdelen' - heb met mijn bp uit gambia op in mei en in juni 2010 in west-afrika een visumaanvraag voor kort verblijf ingediend. beide keren afgewezen. aanvraag was volledig gebaseerd op richtlijn 2004/38/eu, terwijl de beoordeling (na april 2010) gebaseerd wordt op de visum-code. daarin wordt met geen woord gerept over de afgeleide verblijfsrechten van derdeland partners. tevens wordt geen woord gerept over de 'vervanging' van hetgeen in de richtlijn staat vermeld. ofwel: beiden gelden!!! beroep op afwijzing volgt in september en ik wil weten of we nu kunnen / dienen te volharden in de geest van de richtlijn, of dat we gewoon nu maar een d-visum moeten gaan aanvragen.
Het Hof van Justitie van de EU heeft in een zaak van de Commissie tegen Spanje (zaak C-503/03) een oordeel gegeven dat er op neerkomt dat richtlijn 2004/38/EG prevaleert boven de Schengenregelingen, daaronder de Visumcode. In de Visumcode staat ook dat deze geen afbreuk doet aan de rechten uit het vrij verkeer voortvloeiend uit die richtlijn 2004/38/EG.
.
Als het probleem nog niet is opgelost neem dan gerust even contact met me op. Ik geef u dan wat tips om uw partner in de EU te krijgen, want dat is het begin van de oplossing.
.
Terugkeren naar Nederland voordat uw partner bij u is geweest is niet verstandig, tenzij u alsnog de normale MVV-procedure wilt gaan doorlopen.
Wat houdt de visumcode in (in simpele bewoording graag).
Mijn vriend (Amerikaan en woonachtig in de USA) en ik (Woonachtig in Nederland) willen graag gaan samenwonen. Nu ik hier lees over alle problemen in Nederland, vraag ik me af wat nu "makkelijker" zal zijn. Emigreren naar de USA, of mijn vriend hier naartoe proberen te halen? Graag advies.
De mogelijkheden in de VS ken ik niet, maar naar wat ik hoor zal trouwen je daar makkelijke een verblijfsrecht geven.
Voor NL maakt het niet uit of je getrouwd bent of niet, de eisen zijn dezelfde. Als jij je vriend kan onderhouden, d.w.z. netto tenminste € 1.480,91 per maand verdient (exclusief vakantiegeld) op basis van minimaal een jaarcontract, dan kan hij hier een verblijfsvergunning krijgen.
Verdien je niet zoveel dan kan hij als Amerikaan zich hier onder bepaalde voorwaarden vestigen als zelfstandige als hij € 4.500 investeert in zijn onderneming.
De Visumcode gaat over iets anders, te weten verblijf tot maximaal drie maanden voor visumplichtigen.
Je vriend is dat niet en voor hem geldt de Schengengrenscode voor die korte verblijven.
De hierboven genoemde inkomenseis voor een verblijfsvergunning wordt verlaagd van minimaal € 1481,91 naar maximaal € 1234,09 een bedrag dat op grond van een individuele beoordeling nog lager kan uitvallen.
Dat hebben we te danken aan de echtgenote van een niet-Nederlander die over de hoogte van die eis ruim vier jaar heeft geprocedeerd.
Voor de goede orde, het gaat nu (januari 2011) om een bruto maandbedrag van bijna € 1425
Hallo, ik las het artikel over de Nederlanders die niet met hun vrouw naar Nederland kunnen gaan.
Wij verkeren min of meer in dezelfde situatie. Ik woon ook al jaren in Thailand en ben gelukkig getrouwd (huwelijk ook geregistreerd in de basisadministratie van de afdeling buitenland van de gemeente Den Haag). Telkens als ik met mijn vrouw naar Nederland op vakantie wil moet eerst iemand die in Nederland woont mijn vrouw uitnodigen om naar Nederland te komen. Hoewel door mijn financiële situatie ikzelf garant kan staan voor haar verblijf in Nederland, moet desondanks een andere persoon in Nederland een officiële uitnodiging opstellen en die bij de gemeente laten legaliseren en dan opsturen naar mijn vrouw, die dat document dan afgeeft bij haar visumaanvrage op de ambassade in Bangkok. Ik kom daar helemaal niet aan te pas. Ik mag zelfs niet met haar samen aan het loket verschijnen als ze haar visum aanvraagt. Nee, het feit dat je een hecht en liefdevol huwelijk hebt doet helemaal niet terzake. Er hangt een papiertje aan de muur waarop staat: "Begeleiders van visumaanvragers worden verzocht in de eerste wachtruimte te blijven". Er staat een soort van bodygard aan de deur die mij buiten houdt.
Dit is werkelijk de waanzin ten top. Ik reisde met mijn vrouw naar diverse landen in de wereld, waar wij beiden een visum voor nodig hadden. Dan ga je met z'n tweeën naar de betreffende ambassade en vraagt samen het visum aan en haalt het ook samen weer op. zo kan ik met mijn vrouw de gehele wereld over reizen, behalve naar mijn eigen land, want dan kan ik haar niet meenemen en moet een derde persoon haar eerst uitnodigen.
Ik heb deze idiote gang van zaken al aan verschillende politieke partijen voorgelegd, maar heb alleen van een enkeling een medelevende reactie gekregen en dat was het dan. Kennelijk beschouwt men deze manier van burgers het recht ontzeggen om samen met je eigen vrouw naar je eigen land op vakantie te gaan als normaal tegenwoordig. Ik blijf het bijzonder ergerlijk vinden en bovendien diskriminerend en een aantasting van ons recht om als echtpaar Nederland te bezoeken.
In mijn familie was er slechts één persoon te vinden die de moeite wilde doen om de uitnodiging te doen, maar stel dat die persoon dat niet meer wil doen? Dan kan ik niet meer samen met mijn vrouw naar Nederland op vakantie, want het is niet aannemelijk dat iemand die mijn vrouw helemaal niet kent zo'n uitnodiging zal willen doen. Ik begrijp best dat men de toevloed van "importbruiden" wil indammen, maar wij zijn al vijf jaar officieel getrouwd en hebben geen plannen om in Nederland te gaan wonen. Ik ben een 66 jarige AOW-er, niet het type dat onder de "bruidenimporteurs" gerangschikt kan worden. Is het dan zo moeilijk om enkele aanpassingen aan de bestaande wetgeving te doen, zodat wij oudjes van die idiotie gevrijwaard blijven.
Ted
Je vrouw heeft helemaal geen uitnodiging uit Nederland nodig, laat staan een formulier waarvoor iemand naar de gemeente moet. Het enige wat nodig is, is het aannemelijk maken van het verblijfsdoel. Als ze samen met jou reist, dan volstaat een briefje van jou (met copie van je paspoort en huwelijksakte voor zover de ambassade nog niet zou weten wie je bent). Op het Schengenvisumaanvraagformulier vult ze in dat de reis door haarzelf wordt bekostigd. Overigens geldt er geen middeleneis als ze permanent naar NL zou willen komen met jou. Het is daarom een beetje gek dat dit wel het geval is bij de aanvraag voor een visum kort verblijf, maar dat zijn de Schengenregels (waar Nederland gunstig van mag afwijken). Als je vrouw al een paar keer in NL is geweest met een visum, bel of mail dan de consul eens en vraag naar de mogelijkheid haar in het kader van het oranje loper beleid een visum voor vijf jaar en meerdere reizen te geven. Dat beperkt de pijn. Je klacht van het nie mee naar binnen mogen herken ik. De politiek zal weinig voor je doen. De weg is hier eerst en klacht indienen bij de ambassade, met een copie aan de afdeling consulaire zaken van het ministerie van buitenlandse zaken en aansluitend een klacht bij de nationale Ombudsman. Maar doe dat pas als ze ook weigeren haar dat visum voor vijf jaar te geven zou ik zeggen.
Ik heb inderdaad navraag gedaan bij de Nederlandse Ambassade in Pretoria en daar werd mij verteld dat een visum voor vijf jaar alleen uitgeven wordt voor mensen die voor werkreizen vaak naar Nederland reizen. Voor een Zuid-afrikaans die met haar Nederlandse partner naar Nederland wil moet voor elke reis opnieuw een touristen visum aanvragen (=R1000 + 2 dagen vrij nemen van werk).
Dan lijkt mij dat die Nederlandse ambassade de regels te beperkt uitlegt.
Moskou geeft dergelijke visa wel, zoals ook uit het stuk van Geert blijkt.In plaats van een visum voor vijf jaar kan ook worden begonnen met een visum voor twee jaar.
Afdwingen kan alleen door een aanvraag in te dienen voor een meerjarenvisum en bij een weigering daarvan in bezwaar en zonodig beroep gaan
Wacht hiermee tot april 2010 omdat dan de Visumcode van kracht is zodat er een duidelijek basis kan zijn voor zo'n aanvraag.
Wij hadden geen problemen in de tachtiger jaren ( mijn vrouw is Japanse). Maar als ik al die verhalen lees, denk ik laat ze toch barsten. Waarom zou je naar Holland gaan, je houdt het er toch niet vol. En we hebben het echt wel eens geprobeerd.
Wagenaar heeft een goed punt maar ook bestaat er een fundamenteel recht voor de mens te wonen waar men wenst. En als je bij een loket staat je liefde te verdedigen t.o.v. een compleet vreemde dan doet dat pijn. Mijn vader was verschrikkelijk overstuur dat mijn vrouw zch niet gewoon kon inschrijven. Het is een beleid gebaseerd op angst. En het misbruik van landgrenzen, die eigenlijk nog niet zo lang bestaan zo'n 2 eeuwen. Dat maakt het gehele spel belachelijk. Ik heb zelf een poosje voor een minsterie gewerkt. De onofficieele richtlijnen voor het ontmoedigen worden wel degelijk van bovenaf van de medewrkers geeist. Ik was nog bij een belastingdienst aan het loket: "daar kan ik geen uitspraak over doen", dat is voor mij een ziekmakend zinnentje maar verplicht taalgebruik omdat als je als ambtenaar een andere zin zou gebruiken word je als niet loyaal aangemerkt. En dat is reden voor ontslag. Dus de angst regeert het uitvoeren van regerings beleid. PS je kunt je partner vanuit Belgie, Duitsland Nederland binnen brengen. Dat is niet volgens de letter van de wet maar medewerkers van de vreemdelingendienst nemen aan dat dat gedaan word, dus...
De kosten van 12000 euro begrijp ik niet zo, waar gaat dat naar toe?
Naar aanleiding van je PS: Het binnenbrengen in Nederland van je partner via België of Duitsland (of via een van de overige 24 lidstaten van de EU) is wel degelijk volgens de letter van de wet. Het is Europees recht waaraan alle lidstaten zijn gebonden. Vrij verkeer naar een gastlidstaat (niet je land van oorsprong) levert een recht van terugkeer op naar het eigen land, op basis van dezelfde Europese regels. Die zijn ook in Nederland wet. De kosten zijn alleen maar hoog als je hiervoor tijdelijk uit Nederland vertrekt en een poosje met dubbele lasten zit. Verder is het een heel gedoe, maar voor een terugkerende xpat waarschijnlijk minder. Die is al langer weg en die paar maanden bijvoorbeeld in België als tussenstop kunnen er vaak nog wel bij.
Nieuwe reactie inzenden