'Wat was het precies waarom ik me jarenlang niet meer thuis voelde in Nederland? Waarom kon ik mijn draai niet vinden?' Froukje Santing herkende Nederland niet meer, na zeventien jaar correspondent te zijn geweest in Turkije. 'Dwars op de tijdgeest' is haar weerwoord.
In 1999 keerde ze terug na haar correspondentschap voor onder meer de Wereldomroep en een kort huwelijk met een Turkse man. Ze ging weer aan de slag als journalist in Nederland, maar voelde zich ontheemd. 'Eenzame, tobberige jaren', noemt ze het in haar boek. Het gevoel van vervreemding zat soms in kleine dingen, typische momenten die veel teruggekeerde expats meemaken.
Samen eten, samen naar huis
'Ik vond het bijvoorbeeld raar om in het openbaar alleen te eten of te drinken. Dat deed ik in Turkije niet. In de eerste jaren dat ik terug was in Nederland, had je in de trein nog verkopers met zo'n karretje voor koffie en versnaperingen. Ik vond het dan moeilijk om iets te kopen zonder dat ik de passagier tegenover me ook iets aanbood. Die vond mij dan een raar mens.'
'Wat me ook plotseling opviel, was dat als je ergens had vergaderd, iedereen na afloop zijn eigen weg ging. Mensen reden niet samen naar huis, toeterden naar de collega bij de bushalte zonder hem een lift te geven. Wat ongezellig. Mensen gaan slordig met elkaar om.'
Moslims en migranten
Maar behalve in die kleine persoonlijke beslommeringen, borrelde bij Santing vanbinnen een nog veel grotere onvrede. Ze schrok heel erg van de manier waarop men in Nederland naar moslims en migranten keek na 9/11 en de moord op Theo van Gogh.
'We wisten wel dat er allerlei gedachten waren die als een soort veenbrand onder de oppervlakte leefden. Maar ik dacht niet dat Nederland 180 graden zou draaien. Van een samenleving waarin je van elkaar mocht verschillen, grepen we terug naar een enkelvoudige nationale cultuur.'
'Mensen die eerder bekend stonden als tweede generatie Turk of Marokkaan waren nu ineens 'moslim' en moesten zich verdedigen. Ze kregen allemaal één label en moesten voortdurend uitleggen dat ze niet die religie aanhingen van mensen die de islam als legitimatie voor terreurdaden gebruikten.'
Terug in de collegebanken
De journalistiek en de wetenschap bekeken de migranten in Nederland volgens Santing te vaak als een probleem, vanuit een westers superioriteitsgevoel. Dat stootte haar zó tegen de borst, dat ze haar baan opzegde en weer fulltime ging studeren. Santing wilde zelf onderzoeken wie de moslims in Nederland waren en studeerde daar cum laude op af.
De vele gesprekken met religieuze en niet-religieuze migranten en alles daar tussenin, beschrijft ze in 'Dwars op de Tijdgeest'. 'Er is niet één islam. We moeten mensen als individuen behandelen. Ik houd een pleidooi om weer 'anders' te mogen zijn. We leven in Nederland in een veel leuker land dan we denken.'
Starre ambassademedewerkers
Santing ving in de jaren ’80 al een glimp op van wat ze noemt de 'Nederlandse tunnelvisie' op de ambassade in Turkije. Ze wilde een visum voor Nederland regelen voor haar toenmalige Turkse echtgenoot. 'Ze dachten op de ambassade dat hij onze vakantie als springplank gebruikte om zich definitief in Nederland te vestigen.'
'Bovendien zeiden ze dat het beleid erop was gericht dat zo weinig mogelijk Nederlandse vrouwen met Turkse mannen zouden trouwen. Hun behandeling was zó vernederend voor ons dat we jarenlang ons heil bij de Belgische ambassade hebben gezocht, die ons wél geloofde en mijn man een Beneluxvisum verschaftte.'
Turks-Nederlandse dochter
De toekomst bekijkt Santing met gemengde gevoelens. Aan de éne kant zijn er in Nederland nog steeds uitwassen van een heersende conservatieve tijdgeest. 'Dit kabinet wil bijvoorbeeld de dubbele paspoorten verbieden. Ik vind het vreemd dat ze ervan uitgaan dat inburgering verbetert naarmate de breuk met de cultuur van herkomst vollediger is.'
Aan de andere kant zijn er de talloze vrolijke voorbeelden van geslaagde migranten in Nederland. 'Bijvoorbeeld Atilay Uslu, oprichter en eigenaar van reisorganisatie Corendon. Met een knipoog kan hij zeggen dat hij met Corendon Dutch Airlines de enige volbloed Nederlandse vliegmaatschappij bezit. KLM, Transavia en Martinair zijn Frans en Arke Fly is Duits.'
En dan is er nog Santings half Turkse, half Nederlandse dochter Marleen, aan wie ze 'Dwars op de Tijdgeest' heeft opgedragen. Soms voelt zij zich meer Turks, soms meer Nederlands. Zonder het te vragen, heeft het Turkse consulaat in Nederland in haar Turkse paspoort het hokje 'moslim' aangekruist.
Maar Marleen tilt daar niet zwaar aan, ook al is ze geen moslim. Toen ze met haar moeder de Al-Aqsamoskee wilde bezoeken, tijdens een vakantie in Jeruzalem, kwam zij dankzij dat hokje in haar paspoort wél de moskee in, buiten de reguliere bezoektijden.
Santing: 'Voor mij geeft het aan dat bepaalde dingen nog problematisch zijn, zoals hoe staten omgaan met religie en nationaliteiten. Maar mijn dochter gebruikt die rigide regels, zoals veel mensen tegenwoordig, op een creatieve manier.'
Meer artikelen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Neem een gratis abonnement op het WereldExpat Magazine!
E-mail deze pagina
Print deze pagina
De Belgische ambassade (in India) en het consulaat in Nepal zijn lang zo tolerant meer. Toen ik met mijn nepalese Echtgenoot naar België wou gaan (op vakantie) werden wij ondervraagd alsof we een criminale daad deden.
Ik ben geen Nederlandse maar heb de Belgische nationaliteit. Telkens ik naar België ga schrik ik van het onveilige gevoel dat ik daar heb. En dit komt niet door de moslims... gewoon de onvriendelijkheid waar je overal tegenaan loopt. Ik voel me steeds erg eenzaam. De meeste mensen die ik ken hebben luxe zat maar blijven alsmaar doorzeuren over futuliteiten. Nepali's zijn, ondanks de armoede in dit land, veel vrolijker en gastvrijer.
Sommige dingen in het artikel zijn voor mij erg herkenbaar. Na een paar jaar in Frankrijk te hebben gewoond ervaar ik Nederlanders nogal hufterig in de omgang. Men is hier veel aardiger, vriendelijker, hulpvaardiger en correcter. Zoals elkaar groeten, ook al ben je een vreemde, elkaar voor laten gaan, de deur voor iemand open houden, niet voordringen. Als je hier in een café zit en al ben je een vreemde, krijg je van iedereen die binnenkomt een hand, van de dames een kusje links en een kusje rechts. Ja, hier ben ik een beetje beter mens geworden.
Ik lees een regelmatig voorkomend euvel : als je voor wat voor reden dan ook uit Nederland vertrekt, en dan weer terug komt, dan is het voor de MEESTE mensen even slikken. De helft van dit probleem kan opgelost worden door eens wat compassie toe te passen. Een luisterend oor, wat begrip, wat tijd geinvesteerd. Maar nee...we moeten direkt weer een (harde en berispende) mening hebben - zoek het zelf maar uit lijkt de tendens.We hebben toch ook wat gemeen met elkaar, we zijn dan toch ook allemaal Nederlands - en als je dat niet zo vindt zijn we toch ook allemaal maar mens. Houd toch eens op overal gelijk zo kritisch en vinger wijzend over te zijn - soms loopt het leven niet altijd zoals je gedacht of gehoopt hebt - het zou fijn zijn als de medemens daar wat sympathie voor had.
"Jij moest daar toch zo nodig naar toe"...komt zo'n beetje mijn keel uit - niet alle keuzes zijn altijd eerste keuzes geweest...als we eens zouden proberen wat prettiger naast elkaar te leven, zou het voor iedereen wat prettiger toeven zijn...
En alvast excuses voor de spelfouten...hoef je daar i.i.g. niet meer over te vallen ::):)
Geboren en getogen in Nederland en na een tijdje uit Nederland weg te zijn geweest heb ik niet veel tot niks meer met Nederland, zodra de mogelijkheid zich voordoet ga ik weg. Tot die tijd blijf ik bezig met "inburgeren". ^^
Sommige kritische reacties zijn anoniem.
De schrijfster heeft haar naam gepubliceerd.
Ik begrijp niet dat RNW deze anonieme reacties publiceert. Dat lijkt me niet juist.
Beste Paul,
Anonieme reacties zijn inderdaad toegestaan om het reageren laagdrempelig te houden (je hoeft dan bv. niet eerst in te loggen). Maar er wordt uiteraard gemodereerd.
oh, meneer van teeuwen.. u praat toch wel een beetje eng...
wij zijn 9 jaren weg uit nederland en ik zou niet terug willen, voornamelijk wegens het gebrek aan ruimte en de agressiviteit van de mensen. ik herken heel erg het elkaar aan het lot overlaten. geen hulp aan bieden, niet samen werken...
ik vind het wel heel erg moeilijk dat ik niet mijn australische nationaliteit aan mag vragen (zou ik graag willen, ik hoor hier thuis) zonder mijn nederlanderschap op te geven - mijn ouders wonen nog altijd in nederland en bovendien: ik heb 40 jaar in nederland gewoond...
het is ook niet van deze tijd om een dubbele nationaliteit te verbieden lijkt me. mensen reizen zo gemakkelijk de hele wereld over... en het maakt lijkt mij niets uit welk paspoort je hebt welke nationaliteit je je 'voelt'.
Ik leef nu al meer dan twee decennia als permanente residente in Australie. Ik kan ook geen citizen worden omdat ik dan mijn europese paspoort moet inleveren. Er zijn heel veel mensen om mij heen van allerlei nationaliteiten die wel twee paspoorten hebben, zelfs kinderen van hollandse emigranten die helemaal niets met Nld hebben. Maar de latere emigranten moeten hun paspoort en nationaliteit afstaan. Vreselijk! Ondertussen mogen wij niet stemmen in de verkiezingen en we kunnen ook geen staatsbanen krijgen. Aan de andere kant heb ik wel het voordeel gehad dat dankzij het hebben van een europees paspoort, dat ik 2 jaar lang in Nld en Portugal heb kunnen wonen. Ja, het zou heel terecht zijn als ik met twee nationaliteiten kon leven.
Ik wil de mensen die graag naar Nederland terug willen vragen:
Wat was de reden dat U weg bent gegaan uit Nederland?
Waren dat niet de kleine ergernissen die u nu zo hinderlijk vindt aan de Nederlanders? En die je gelukkig niet had in de nieuwe omgeving?
U was ze vast vergeten tot nu terug in Nederland!
Ik ben niet uit Nederland weggegaan omdat ik het in Nederland niet leuk vond. Ik beniet wel van de rust en ruimte in Canada. Op het eerste gezicht lijkt de Canadees aardiger, maar daar ben ik wel enigszins van terug gekomen. Omdat ik de Nederlanders beter ken, weet ik waar ik van op aan kan, en na enkele jaren hier kan ik dat nu ook. Het is overal wel wat en je neemt altijd jezelf mee; vandaar dat ik niet te hard Nederland heb willen afrekenen toen ik vertrok. Nederland is een heel mooi land, en heeft goede voorzieningen. Je mag je mening uiten.
Antwoord: mijn reden was de kern energie ramp in Tjernobyl in 1986. Het was het einde van de biodynamische boerderij waar ik woonde en werkte aan de grens bij Duitsland. Na jarenlang anti kern energie activiste te zijn geweest, was voor mij nu de grens van waanzin bereikt. Dus naar Australie vertrokken. Ik was mij er toen nog niet bewust van hoe daar is geexperimenteerd met kern ontploffingen in de woestijn en hoe Frankrijk daar de atols in de pacific ocean gebruikte voor ondergrondse kern proeven. Maar nu ik terug kijk op de tijd dat ik vertrok en nu, vond ik de mensen toen veel interessanter en toleranter dan nu en de politiek ook. Ach, zo is er overal wel wat. Ik mag ze wel hoor die Hollanders en de kleurige multikulturele samenleving vind ik prima. Hier in Australie of in Europa. We leven allemaal samen op deze aarde en we hebben allen recht op een bestaan, waar wij ook kiezen om te leven, dat maakt niet uit. Respekt voor iedere medemens is het belangrijkste!
Na ruim 22 jaar Australie woon ik nu weer permanent in Nederland. Inderdaad het is TOTAAL anders dan toen ik het verliet in 1989. De mensen gedragen zich ook anders... Maaar.... what about myself? Ik ben ook niet meer dezelfde van vroeger dus wat wil ik? De tijd vliedt, dus wie blijft leven moet in die veranderingen gewoon meegaan anders komen er conflicten.
Ik heb zo'n beetje dezelfde geschiedenis als jij Nick. In 1988 vertrokken uit Nld en na 21 jaar weer terug. Ik ben wel regelmatig op vakantie gegaan naar Nld. en om mijn moeder en familie te steunen door haar dementie proces. De vakanties waren altijd heerlijk omdat het dan zomer was en Nld is dan een groot feestland vind ik. Overal festivals, evenementen, markten, noem maar op. Er is altijd fantastisch veel te doen en te zien. Kunst, kultuur, ik heb mij prima geamuseerd. Dus ik dacht dat het voor mij heel gemakkelijk zou zijn om weer in Nld te wonen. Het viel flink tegen maar zoals jij zegt 'what about myself?' Nld is veranderd maar ik zelf ook, dat vind ik een goede observatie. Ik kwam getraumatiseerd terug na de verschrikkelijke branden van februari 2009 te hebben mee gemaakt in Victoria. Ik had daardoor bijzondere behoeften en voelde mij uiterst kwetsbaar. Ik voelde mij daarna veiliger in Nld in een betonnen flat en met twee maanden sneeuw om mij heen. Heerlijk! Helaas gebeurde er veel geweld om mij heen; geweldadige verkrachtig van een familielid en drie moorden van mensen in de buurt. Meer trauma. Ik ben na 10 maanden naar Portugal vertrokken en zit nu weer in Australie. Je neemt jezelf overal mee. Het ligt niet aan het een of andere land. Kritiek op Nld is makkelijk maar zelf kritiek is ook wat waard! En als je andere kulturen en religies veroordeeld en haat, aan wie ligt dat dan?
Ik herken veel van wat je zegt. Op je vraag aan wie het ligt zou ik willen zeggen: Life is what you make it. Het kunnen accepteren van tegenstellingen en het waarderen van positieve zaken - waar dan ook! Overal zijn problemen, maar het is de kunst om deze te verwerken. Ook in Australie, ook al zijn die bosbranden en overstromingen nu niet een gevolg van menselijk gedrag. Overigens.. kreeg je weer een nieuw permanent resident visum voor Australie in je pas? Het mijne loopt in december 2012 af..... Moest jij opnieuw aanvragen in NL?? heeroma@westnet.com.au
Ik denk dat als je correspondent bent voor Nederland in een ander land, en je de feeling met Nederland niet meer hebt inderdaad beter kunt stoppen met correspondent zijn . Wat is er vreemd aan een land dat na 17 jaar anders is geworden , Kijk naar Oost Europa , DAT is al helemaal niet meer te herkennen de laatste 10 jaar ! Leuk detail is, Deze Frouk-JE stoorde zich er aan dat Jeroen Pauw verklein woordjes gebruikt bij zijn interviews ! Nou FROUK !! we zullen je dus geen frouk-JE meer noemen !
Na dertig weer eens in NL geweest. Ik voel mij ook niet meer thuis in Nederland. Ik kan mijn draai niet meer vinden. De Nederlanders zijn zo veranderd. Ze srpeken geen NL's meer, zijn ineens Moslim geworden en lopen rond in lappen.
Daarvoor hoef je echt niet lang weg te zijn uit Nederland. Daar is een jaar of drie al lang genoeg voor en merkten wij toen we twee maal na drie jaar afwezigheid naar Nederland terugkeerden. Ook al voel je je, in eerste instanie niet mee thuis in je vaderland, heel diep in je blijf je Nederlander. Toen wij na vier jaar weer voor drie jaar naar Curaçao gingen was het daar ook vreemd omdat elk land, elke stad verandert. Dat realiseer je je pas als je ermee wordt gekonfronteerd. Thuis is voor mij, maar ook mijn gezinsgenoten, nu daar waar ik woon. Als het even kan aanpassen waar nodig.
Ik wijs ver van mij af een rassist te zijn ! Een paar gematigde Moslims
die heel goed terecht komen in Europa zijn een goed voorbeeld dat een intigratie ook lukken kan ! Maar harmonie in de samenleving kan alleen
funtioneren wanneer geen ghetto's onstaan ! En die deze intigratie gelukt
is wonen en werken NIET in zulke ghetto's ! Maar dat neemt niet weg dat dit
maar 2% zijn ! En fakt is dat de raddicalen Islamist een geloofsoorlog
ontbrand heeft ! Hoofdzakelijk in Europa en Middenamerika ! En in veel
Afrikaanse landen waar de Moslim het zeggen heeft worden Cristen vermoord
in naam van Allah ! 90 % van Indonesien zijn Moslims ! Moord aan Christen
is aan de dagorde ! Fazit ! De Islam die fanatisch geleeft word,past niet
in Christelijk pregnante gebieden spreek Europa ! Om Konflikten te vermeiden is het beter om de vrede te bewaren en deze mensen terug
te sturen !
Leert u eerst maar eens fatsoenlijk Nederlands schrijven voordat u andere mensen aanvalt. Bovendien is het totale onzin wat u roept. Een voorbeeld: ik kom elke maand in Middenamerika en ik kan u garanderen dat de Islam daar geen rol van betekenis speelt....
Ik woon al jaren in het buitenland maar kom nog regelmatig in Nederland. Wat een zielige en zeikerige reacties lees ik hier allemaal. Nederland verschilt niet zo van andere landen hoor mensen. Overal moet je het zelf maken en het geluk in jezelf vinden. Of denken jullie dat men in de VS, in Mexico, in Australie et cetera op mensen met enorme rugzakken aan zelfmedelijden zitten te wachten. Niet zo zeuren, als je je een dagje niet lekker voelt in Nederland maak dan een mooie wandeling door de duinen of het bos en hou op met de bron van je eigen vermeende ellende bij anderen te zoeken...
Ik ben immidels 26 jaar in portugal en ga al 8 jaar niet meer naar Nederland. Ik geef toe dat de laatste keer dat ik in nederland was mij al niet lekker voelde tussen mijn eigen landgenoten. Het kwam er op neer dat, net als wat Froukje voelde, de nederlanders als mens slecht met elkaar omgaan. Er is weinig band zeg maar. Terwijl hier een vreemde in een welkeurige situatie je helpt, iets uitlegt of uitnodigt, dát samendoen, dat om elkaar uitkijken is er niet in Nederland, tenminste niet in mijn stad. Natuurlijk begrijp ik dat mijn stad (amsterdam) niet de juiste plek is om zoiets te vinden dus geef ik toe dat wellicht buiten de stad de mensen beter met elkaar omgaan. De laatste keer dat ik in Nederland was voelde ik mij het beste tusen de buitenlanders, waar ik ook mee opgegroeid ben. Mijn beste vrienden waren armeniers dis naar mij woonden en ook daar geboren waren, een aantal marokanen, spanjaarden en Portugeesen. Ik ben niet bang om naar Nederland te gaan voor een paar weken maar geef toe dat ik mij daar niet thuis voel. Natuurlijk is er een factor die balankrijk is, en dat is dat ik een bepaald beeld had van nederland wat natuurlijk na 26 jaar voorledig veranderd is. Ik ben ouder (inmiddels 48) en de nostalgie instaleerde zich wellicht ook. Soms sta ik echt wel stil en voel mij enigzins verdrietig maar als ik naar mijn familie kijk hier, mijn kinderen en vrienden dan bezef ik dat het beste is om gewoon nederland de rug te keren en hier alles te omhelsen.
Heel herkenbaar - en ik wens je heel veel wijsheid en sterkte toe. Na 24 jaar VS keerde ik terug naar Nederland, met veel hoop voor mijn jongste zoon. Twee jaar hebben we het uitgehouden, een ploeterende en verdrietige tijd. Nu weer terug in de VS met zeer gemengde gevoelens. Heel erg jammer.
Wat een gemopper! Iedereen in t leven maakt zn eigen keuzes en heeft de consequenties hiervan maar te aanvaarden. Ikzelf heb gekozen om in 1980 in Griekenland te gaan wonen, ben daar ruim 30 jaar gebleven en woon sinds 10 maanden weer in Nederland. Dan is het toch logisch dat één en ander veranderd is? Wijzelf ook! Je kan moeilijk verwachten dat je met open armen ontvangen wordt. Nee, het is niet gemakkelijk dus dan roei je maar met de riemen die je hebt zonder al dat geklaag. Je past je gewoon weer aan. Dat de buitenlandse manier van leven de overhand heeft gekregen vind ik onzin.
Als je niet te kieskeurig bent dan lukt het allemaal heus wel, maar niets gaat vanzelf. Je bent na terugkeer min of meer 'terug bij AF' dus begin je weer opnieuw. Het blijft een keuze die je zelf hebt gemaakt dus als iedereen zich met zichzelf zou bezig houden ipv met anderen en hun meningen, dan zou dat 'gezeur' veel minder worden.
Ik ben het wel eens met de stelling van Jacobus Teeuwen. Om deze reden wilde ik dan ook niet in een grote stad wonen en heb voor een dorp in Noord Nederland gekozen waar rust en vrede heerst en men zich met zijn eigen zaken bemoeit. Dus, beste mensen, probeer je leven hier weer op de rails te krijgen zonder al dat overdreven gemopper en mocht dat hier niet lukken, dan vertrek je maar weer. Niemand anders dan jezelf heeft hier schuld aan.
Weer een boek met persoonlijke interpretaties. Waarom stoppen we daar niet mee? Het oude Nederland stond half februari op de schaats. Ik ook. Één grote familie. Het nieuwe deel van Nederland was er niet. Was het daarom zo gezellig? Ik zou het niet weten. Wat ik wel weet dat in de verschillende landen waar ik gewoond en gewerkt heb, er veel dingen zijn die niet binnen mijn persoonlijke kader vallen.(Dank aan mijn ouders)
Maar om nu een boek daarover te schrijven? ´It´s only me that´s having a problem´,sometimes.
mijn kinderen 15 16 en 18 zijn in nederland geboren maar in het buitenland opgegroeid omdat ik alleen voor de geboorte even terug kwam.2 jaar geleden zijn we terug gekomen en sinds dien zijn mijn kinderen letterlijk van school weggepest niet door hun klasgenoten maar door de leraren zelf omdat wij weigerden een rugzakje aan te vragen zodat de school op hun subsidie kon rekenen.In het buitenland waren er nooit problemen op de school dus waarom zouden mijn kinderen ineens een probleem stempel moeten krijgen Wij zijn allen geboren Nederlanders en onze familie komt al sinds mensenheugenis uit de streek waar wij nu wonen maar we worden hier behandeld als allochtone immigranten en dat valt dus echt niet mee.
Sinds dien kijken we met hele andere ogen naar de Nederlandse samenleving
Mijn kinderen hebben nu al besloten hier echt niet te willen blijven en wij vertrekken binnenkort ook weer. En ik zal de agressie die er hier overal vanaf druipt echt niet missen
Subsidie voor wat, als ik vragen mag? Had dit met taal te maken? Ik hou mijn kinderen voor dat als ze hun nederlands op peil houden, ze misschien nog een jaartje in Nederland kunnen studeren, maar dit is dus niet te doen?
Begrijp dit ook volkomen, wij zijn weer weggegaan binnen een jaar,kinderen zaten op internationale school gelukkig,zelf betaald uiteraard.......
Ik begrijp het volkomen. het "we" begrijp ik , maar voor de ouder die dit schrijft,is het nog veel pijnlijker. Veel wijsheid en sterkte
Na meer dan 50 jaar hier, ga ik elke 4-5 jaar naar Nederland en voel me
volledig thuis en welcome, natuurlijk is het veranderd, maar wel denk ik dat het westen van ons land al verislamd is geworden,enverblijf liever in het oosten van het land.Mevrouw Santing zou ik aanraden zo snel moggelijk
terug naar turkije te vertrekken.
Ook ik herken dit verhaal na 23 jaar in de U.K heb ik mij zo'n 4 jaar als een 'kleuter' in mijn geboorteland gevoeld toen ik terugkeerde en 14 jaar bleef. Echter je 'mag' je roots niet negeren/ontkennen- dan doe je jezelf tekort(onteken je eigen persoontje??!Jezelf blijven,intussen waar mogelijk de maatschappelijke/sociale cultuur accepteren.Nederlandse botheid heb ik nog steeds moeite mee ...arrogant ja, 'weet je'en 'ik weet' -ach, ze weten zoveel dacht ik toen! Ik woon nu op het franse platteland en vind de bevolking oprecht, vriendelijk zover als ik dit kan beoordelen in mijn middelmatige kennis van de franse taal.Mensen blijven gelijk 'all over the world' zeurders en eeuwige optimisten en nog veel meer soorten individuen..
salut a tous van inez
Nieuwe reactie inzenden