Als eerste lidstaat van de NAVO trekt Nederland zich terug uit Afghanistan. Vier jaar lang was het de 'lead nation' van de International Security Assistance Force (ISAF) in de provincie Uruzgan. Die verantwoordelijkheid wordt nu overgedragen aan de VS en Australië.
Nederland trekt zich dus als eerste terug. Daarmee verbreekt het de onderlinge solidariteit tussen de NAVO-lidstaten - die alle troepen hebben in Afghanistan - en dat zal niet in dank worden afgenomen. Maar de NAVO is nu eenmaal een alliantie van soevereine staten. Die soevereiniteit kan met zich meebrengen dat een lidstaat niet meer bereid is aan een NAVO-missie deel te nemen.
Kabinetscrisis
Afgelopen februari viel de Nederlandse regering over de 'kwestie-Uruzgan'. De PvdA was tegen verlenging van de missie in Uruzgan en trok zijn ministers uit de regering terug. Een nieuwe regering is er nog niet. In theorie is het mogelijk dat Nederland alsnog ingaat op een verzoek van de NAVO om het Afghaanse leger en de politie te trainen. Maar dat hangt af van de samenstelling van het nog te vormen kabinet.
In het Nederlandse parlement is er sinds februari nauwelijks meer gepraat over Uruzgan. Al bij het besluit in 2006 om mee te gaan doen aan de ISAF-missie had de PvdA grote moeite dit aan aan de achterban te verkopen. Toen werd het woord 'wederopbouwmissie' geïntroduceerd.
Draagvlak
In het mandaat van ISAF komt het woord wederopbouw slechts zijdelings voor. De hoofdtaak is het bevorderen van de veiligheid in Afghanistan. En terwijl in andere landen het aantal gesneuvelde militairen tot een soms felle discussie leidde, ging het in Nederland vooral om een gekunstelde discussie over 'opbouwmissie versus vechtmissie'.
Overigens was het maatschappelijk draagvlak voor de missie in Uruzgan in 2006 niet bijster groot. In het begin liepen de meningen nog vrij sterk uiteen, maar naarmate de missie langer duurde steeg het aantal tegenstanders tot 41% van de bevolking (meting juli 2010); 33% was voorstander van de missie, 27% had geen mening. Het sneuvelen van Nederlandse militairen - tijdens de missie kwamen er 24 om het leven - beroerde de publieke opinie nauwelijks.
Zwaarbewapend
Sinds de Korea-oorlog in de jaren vijftig van de vorige eeuw was niet meer zo'n zwaarbewapende Nederlandse eenheid naar het buitenland gestuurd. En al meteen bij de start van de missie raakte de Task Force Uruzgan betrokken bij gevechten met Taliban, buitenlandse strijders en lokale milities.
Eénmaal is het complete bataljon tegelijkertijd ingezet, tijdens de 'Slag om Chora' in juni 2007. Dat werd destijds zorgvuldig geheim gehouden. Nederland en bondgenoten Australië, de VS en het Afghaanse leger hadden immers te weinig troepen om de hele provincie 'af te dekken'. De inzet van het hele bataljon betekende daardoor automatisch een verzwakking van de positie in andere gebieden.
Toekomst
Hoewel het niet met zoveel woorden is gezegd slaat Nederland met het vertrek uit Uruzgan geen goed figuur bij de NAVO. 'Samen uit, samen thuis' gaat in dit geval niet op. En vanuit de optiek van Washington komt daar nog iets bij: geen van de Europese NAVO-bondgenoten bleek in staat of bereid om het gat dat Nederland veroorzaakte op te vullen, waardoor de VS noodgedwongen zelf in de bres moesten springen.
Of Nederland in de nabije toekomst nog eens zo'n belangrijke missie als die in Afghanistan gaat vervullen zal de tijd leren. De kans daarop lijkt niet groot. De publieke opinie en de meeste politieke partijen zijn niet enthousiast. Vanuit de krijgsmacht klinkt door dat men na vier jaar meedoen in de militaire 'eredivisie' tijd nodig heeft om op adem te komen.
Kast
Daarnaast is er een feitelijke constatering: noch de NAVO noch de Europese Unie heeft plannen in de kast liggen om elders in de wereld een missie zoals die in Afghanistan uit te voeren.
Meer informatie over Task Force Uruzgan:
Ministerie van Defensie
Mnisterie van Buitenlandse Zaken
International Security Assistance Force
Video: vier jaar Afghanistan
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Dat afhaken is geen goede zaak,immers onze aanwezigheid is niet die van een vrijwillige in het kader van een coalitie of "the willing" maar een engagement in het kader van de NAVO. Een slecht voorbeeld doet hopenlijk niet slecht volgen,immers de internationale politieke gevolgen indien het Afganistan(en Pakistan) slecht vergaat, zijn niet te overzien.
Dat afhaken is geen goede zaak,immers onze aanwezigheid is niet die van een vrijwillige in het kader van een coalitie of "the willing" maar een engagement in het kader van de NAVO. Een slecht voorbeeld doet hopenlijk niet slecht volgen,immers de internationale politieke gevolgen indien het Afganistan(en Pakistan) slecht vergaat, zijn niet te overzien.
Deze hele ISAF missie in Afghanistan is een rommeltje, lidstaten doen maar wat ze zelf willen wanneer ze dat willen.
Maken ze een degelijke contributie of sturen ze alleen een symbolisch aantal troepen en voor hoe lang? Alles is geheel vrijwillig en er geen sprake van eerlijk verdeelde "lasten" tussen de lidstaten. het ene land doet dit en het andere dat.
Hoe moeten politieke partijen en regeringen en de bevolkingen in die landen dan weten waar ze precies aan toe zijn als ze instemmen met een dergelijke missie?
Beter zou zijn als de NAVO zorgt dat er nu eindelijk eens bindende afspraken worden gemaakt over defensie uitgaven en troepen contributies dat een missie als die in Afghanistan wel 50 jaar of langer kan duren.
Dat elke lidstaat gedwongen wordt een bijdrage te leveren of uit de NAVO te stappen.
Het is wel duidelijk dat vooral in Europa de tolerantie voor dit soort missies waarbij helaas ook soms doden vallen heel erg ver te zoeken is.
In 4 jaar tijd 24 doden en x aantal gewonden is niets in het grotere geheel.
Men accepteert echter maar moeilijk zelfs deze lage aantallen.
In Korea vielen velen malen meer doden en gewonden, om niet te spreken tijdens WW2.
Tijdens de politionele acties stuurde Nederland nog 120000 soldaten naar Indie,en had er later in Nieuw Guinea nog eens duizenden tegenwoordig zou zoiets haast ondenkbaar zijn.En dat terwijl Nederland toen nog bezig was met de wederopbouw en velen malen minder inkomsten had als nu.
De PVDA noemt zich een sociale partij maar laat de bevolking van Uruzgan aan hun lot over. Deze mensen zullen weer worden onderdrukt door de Taliban met de vreselijke gevolgen vandien. Maar zover gaat de gedachtewereld van de PVDA niet. Nee, die zien het als een oorlogsmissie i.p.v. een hulp- en vredesmissie.
Hun beslissing is puur eigen belang en het partijbelang. Gelukkig krijgen ze de kous op de kop en hopelijk gaan ze niet meeregeren in een nieuwe coalitie.
De PVDA trekt de verdediging, hulp en toekomst voor deze bevolking in door onze helden terug te laten trekken en laat de mensen opnieuw onderdrukken door de terroristische Taliban. Hoe kan je als partij zoiets willen. Gewoonweg Associaal !!!. En de Taliban maar hopen dat de PVDA in de regering komt, dat zegt al genoeg. Kunnen zij de bevolking nog verder onderdrukken.
Ik hoop van harte dat de coalitie van VVD, PVV en CDA doorgaat en dat er in ieder geval nog een vredesmissie komt voor deze Afghaanse bevolking.
Nieuwe reactie inzenden