World Ride 4 Hope

De Wereldomroep doet verslag van de reis die Mary, Thijs, Onno en Noëlle maken van Bahrein naar Nederland.

Op haar weblog www.worldride4hope.nl heeft Mary Broekhuijsen een lijst met praktische tips, adressen en wetenswaardigheden voor (auto)reizigers in Iran en Turkije samengesteld.

Ook is meer te lezen over het goede doel dat het gezin steunt met hun reis.

Iran binnenrijden was een martelgang en ook het land verlaten blijkt een hele klus. Maar de natuur en de mensen maken veel goed. Met hun autorit van Bahrein naar Nederland, sluit de familie Broekhuijsen - Mary, Thijs, Onno en Noëlle - tien jaar expatbestaan af.

'We zijn veilig in Turkije gearriveerd', laat Mary weten via haar blog. De voorgaande dagen zijn er weinig tekenen van leven geweest. Na het moeizame begin aan de grens is de familie verder getrokken. Maar door traag en gecensureerd internet is communiceren lastig. 'Je voelt je net als de Iraniers: afgesloten.'

Chaos met systeem
Grote uitdaging in Iran is het verkeer: een totale chaos van chauffeurs die allemaal de snelste weg opeisen. Toch ziet Mary wel enig systeem: bij een botsing is de auto met de meeste frontale schade altijd verantwoordelijk. Als iemand jouw rijbaan op wil, moet je hem dus voor laten gaan. 'Handig als je verkeerd staat voorgesorteerd.'

Voor de familie Broekhuijsen blijkt Iran een land met twee gezichten: de verkeerschaos, de saaie keuken met elke dag kebab, flinterdunne matrassen en eindeloze bureaucratie. Maar ook: prachtige landschappen en hartverwarmende, behulpzame Iraniers die trots zijn op het westerse bezoek.

Vriendelijkste volk
Ze delen zelfs een publiek geheim met de Nederlanders: het bestaan van een 'proxy-server' waarmee - rammelend - contact kan worden gemaakt met de digitale snelweg. Door het hele land wordt de helpende hand geboden als het even tegenzit. Iraniërs zijn volgens Mary 'het vriendelijkste volk op aarde.'

Zo reist de familie door prachtige landschappen langs de bakermat van de beschaving. Maar na 12 dagen komen ze toch weer onverbiddelijk uit bij de grens. Ditmaal die tussen Iran en Turkije. En weer zorgt dat voor problemen en frustratie.

Mr. Fix-it
Na een pandemonium van schreeuwende en duwende douaniers en mannen in uniform die visa en paspoorten eisen, volgt de mededeling dat de tijdelijke Iraanse nummerplaat op de auto van het gezin moet worden teruggebracht naar het punt van afgifte, 2500 kilometer verderop.

'Om daar zeker een nieuw nummerbord te krijgen, dat ook weer moet worden teruggebracht. En dus tot in de eeuwigheid heen en weer te rijden', merkt Mary op. Maar ook bij deze grens blijkt er een handige Mr. Fix-It te zijn die de Broekhuijsen's er - tegen betaling - doorheen bluft. De operatie duurt 'slechts' drie uur.

Ordentelijk kantoor
Als de hekken openzwaaien, houdt het gezin de adem in. Wat zijn de ongeschreven douaneregels in het onherbergzame oosten van Turkije? Maar een tijdelijke autoverzekering blijkt in een ordentelijk kantoor met werkende computers binnen tien minuten geregeld. 'Welkom terug in de beschaving!', juicht Mary.