Richard en Rowena Pet vertrokken zaterdag 9 januari 2010 naar Haïti om hun adoptiekind Arno op te halen. Drie dagen later waren ze dood. Verslaggever Hans Jaap Melissen was er bij toen hun lichamen net waren gevonden en zoekt nu in Nederland de ouders van Richard op. 'Onze oudste dochter is nog steeds bang dat we de verkeerde lichamen hebben teruggekregen.'
 
'Ik wist meteen dat ze dood waren, toen ik hoorde dat er een aardbeving was geweest in Haïti,' zegt Petra Pet, moeder van Richard. Samen met haar man Tjeerd zat ze die 12de januari 's avonds laat in de auto, toen het nieuws over de aarbeving op de radio werd gemeld. 'We probeerden met hen te bellen en sms-en, maar we kregen geen contact.'
 
Moe
De dag ervoor had het stel (allebei 34 jaar oud) na jaren wachten eindelijk hun Arnaud, die in Nederland Arno ging heten, opgehaald bij het kindertehuis in Haïti. De volgende dag stonden ze vroeg op om een Amerikaans doorreisvisum te regelen voor het bijna 3-jarige jongetje. Ze zouden via New York terugvliegen naar Nederland.
 
's Middags hingen Richard en Rowena met Arno rond bij het zwembad van Villa Therèse, het hotel waar meer Nederlandse adoptiestellen logeerden. Op een gegeven moment besloten ze - moe van de reis en het vroege opstaan - even te gaan slapen, zo schreef Richard in een laatste mail.
 
'Dat slapen is hen fataal geworden,' zegt vader Tjeerd vertwijfeld, 'Ze zijn eigenlijk maar één dag volmaakt gelukkig geweest. Op de top van hun leven zijn ze gestorven.'
 
Stralend
De foto's van een stralende Richard en Rowena met Arno voor de deur van het Haïtiaanse kindertehuis, hangen aan de muur in de woonkamer.
 
Er naast hangt een foto van Jim - het bloedeigen kind van het stel - dat vijf maanden eerder was geboren.
 
'Het was heel raar, natuurlijk. Jarenlang konden ze geen kinderen krijgen en ineens lukte het toch. Ze hebben dat toen expres tegenover Wereldkinderen (de adoptieorganisatie) verzwegen, omdat ze bang waren dat ze van de wachtlijst werden gehaald', legt Petra Pet uit. 
 
Jim is nu zelf geadopteerd, door de zus van Rowena, die met haar man en kind in het huis van het overleden stel is gaan wonen.
 
Gewaarschuwd
'Nog voor de media berichtten dat er een paar Nederlandse lichamen waren gevonden bij Villa Therèse waren we al door Wereldkinderen gewaarschuwd om ons op het ergste voor te bereiden. Ook Buitenlandse Zaken hield goed contact met ons', zegt Petra Pet, 'We hebben DNA afgestaan en vijf dagen na de ramp kregen we de bevestiging van wat we eigenlijk al wisten.'
 
De lichamen van de drie werden in afwachting van vervoer naar Nederland tijdelijk begraven naast het ingestorte hotel. Ook de andere Nederlandse slachtoffers kregen daar een plek. Op 29 januari arriveerden ze eindelijk op de Nederlandse luchthaven Schiphol.
 
Verkeerde lichamen
'We hebben hen nooit kunnen zien. Onze oudste dochter (Richard had drie zussen) is nog steeds bang dat we de verkeerde lichamen hebben meegekregen.' Er was nog een ander Nederlands echtpaar omgekomen, met twee adoptiekinderen.
 
Op zolder bewaren de ouders in een zilverkleurig koffertje enkele aandenkens die zijn terug gestuurd uit Haïti. Een pluche wereldbol. Een bestofte slipper van Arno.
 
Ze voelen geen behoefte om in Haïti te gaan kijken. 'We hebben er niet zoveel te zoeken. Het was een natuurramp die overal had kunnen plaatsvinden.'
 
Niet zonder huilen
Petra Pet heeft professionele hulp gezocht bij het verwerken van haar verdriet. 'Het lukt mij maar niet er zonder huilen over te praten. Ook al gaat het leven wel door. Voor onze dochters, de kleinkinderen. Voor Jim, die uiterlijk erg op zijn vader lijkt.'