Toen Ivar in 2007 naar Canada emigreerde, gaf hij zichzelf twee jaar de tijd om een nieuw leven te beginnen. Daarna zou hij beslissen: Blijven of teruggaan.

”Ik ben op 17 juli 2007 aangekomen in Toronto. Ik had me toen voorgenomen om na twee jaar pas op de plaats te maken en bij mezelf te rade te gaan: Is dit het wel? Heb ik een goede stap gezet? Ik had het idee dat ik wel twee jaar nodig zou hebben om daar een beetje een mening over te vormen.”

En?

“Ik denk nu, dat ik daar wel wat langer de tijd voor nodig heb, want sommige dingen gaan heel snel en sommige ontzettend langzaam. Het vinden van werk, de stad te leren kennen, dat gaat allemaal verschrikkelijk snel. Maar dan heb je ook iets dat erg langzaam gaat, en dat is het opdoen van sociale contacten.”

Afstandelijk
Het maken van vrienden in Canada is lastiger dan Ivar van te voren had gedacht. “De mensen zijn hier erg vriendelijk en netjes tegen elkaar, maar het is moeilijk om een stap dichterbij te komen.”

”Wat dat betreft heb ik mijn werk ook een beetje tegen. Ik ben makelaar en werk veel op tijden dat andere mensen vrij zijn, zoals ‘s avonds en tijdens weekenden. Dat maakt het natuurlijk moeilijker om met mensen af te spreken of te ontmoeten. Op dat soort momenten denk je: wat doe ik hier? Ik sta er helemaal alleen voor. Maar dan denk ik: ik moet gewoon door en zorgen het beter gaat. Daardoor blijf je gemotiveerd om dingen te ondernemen. Dat vind ik er wel positief aan.”

Naar het buitenland
Als kind al wilde Ivar later in een ander land gaan wonen. Vooral Amerika trok hem enorm, vanwege de ‘vrijheid’ en de ruimte.

Maar na een bezoek aan New York bekoelde zijn liefde voor het land. De mentaliteit sprak hem totaal niet aan. “Het idee dat Amerika de nummer één is van de wereld, het feit dat de gemiddelde Amerikaan weinig interesse heeft voor het buitenland en de oorlogszuchtige mentaliteit. Het land was, en is nog steeds in oorlog.”

Canada
Canada verscheen pas op de radar toen hij werd uitgenodigd door een achterneef die daar woonde. Het land maakte indruk.

“In de jaren daarop ben ik vijf keer naar Canada op vakantie geweest, maar na de tweede of derde keer wist ik het eigenlijk al: Ik wil hier wonen.”

Met zijn toenmalige vriendin ging Ivar de immigratieprocedure in. In 2006 was het visum geregeld.

Bezinning
“Maar toen overleed mijn vader plotseling. Mijn leven stond op z’n kop. Het was een moment van bezinning. Wat wil ik met mijn leven? Ik stelde mijn relatie ter discussie. We gingen uit elkaar. Maar het maakte me vastbeslotener om de stap te wagen.”

”Ik ben nog een jaar in Nederland gebleven, onder andere voor mijn moeder, maar na een jaar heb ik de knoop doorgehakt. Ik zegde mijn baan op, verkocht bijna al mijn spullen en vertrok. Ik heb in totaal maar tien verhuisdozen meegenomen.”

Werk zoeken
“Het eerste wat ik moest doen in Toronto, was een baan vinden. Ik heb overal op gesolliciteerd, maar kwam nergens binnen. Je hebt als immigrant gewoon geen netwerk. Ook heb je geen Canadese werkervaring, terwijl ze dat vaak wel eisen.”

Ivar kwam er al snel achter dat de meeste banen, zoals elders, vooral via via worden ingevuld. Veel immigranten beginnen daarom voor zichzelf.

Via een kennis van zijn moeder in Toronto kwam hij op het idee om makelaar te worden, een vrij beroep. “Iedereen kan hier makelaar worden. Het enige wat je moet doen is een paar cursussen volgen. Maar omdat ik geen enkele ervaring heb als makelaar, wilde ik niet voor mezelf beginnen. Ik ben toen op zoek gegaan naar een team. Ik werk nu voor een makelaarsteam waar ik veel begeleiding en ondersteuning krijg.”

In oktober 2008 verkocht hij zijn eerste huis.

De Canadese mentaliteit
Met het werk gaat het goed. Ivar maakt soms lange dagen, maar hij voelt zich op zijn gemak in de Canadese samenleving.

Het is vooral de manier waarop mensen met elkaar omgaan, de mentaliteit die hem aanspreekt. “Mensen zijn hier over het algemeen veel beleefder. Een Nederlander staat vaak meteen met zijn mening klaar. En vaker dan niet is het een negatieve mening. Iets is niet goed of het ligt aan een ander. Ik ben natuurlijk ook Nederlander, ik ben direct, maar nu ik hier woon, vind ik het niet langer nodig om overal een mening over te moeten geven.”

Multicultureel
Canadezen zijn daarin heel anders. Volgens Ivar komt dat voor een deel voort uit de angst om op andermans tenen te staan.

“Ze zijn hier heel politiek correct. Als je iets zegt over andere groepen, ook al is het in onze ogen een constatering, ziet de Canadees dat al gauw als racistisch.
Maar meer nog dan Nederland is Canada een multiculturele samenleving en mensen accepteren het andere veel meer dan in Nederland. Maar ik heb ook het idee dat de immigranten veel meer open staan voor de cultuur van het land.”

Als voorbeeld noemt Ivar de schaatsbaan ’s winters voor het stadhuis. “Iedereen is daar dan aan het schaatsen. Zwarten, Chinezen, Indiërs. In Nederland heb ik dat nog niet zo gezien.”

Welkom
Ivar voelt zich welkom in Canada. “Dat is anders dan in Nederland, is mijn ervaring. De eerste keer dat ik terug was in Nederland schrok ik. De mensen zijn zo onbeleefd, ze lopen op straat alsof ze een kartonnen doos over zich heen hebben. Ze gedragen zich zo egoïstisch. Ook is de sfeer op straat veel agressiever dan hier. Vroeger in mijn buurt in Rotterdam liep ik soms naar de grond te kijken om maar niet op te vallen.”

Nederland
Het nieuws uit Nederland volgt Ivar niet. “Soms kijk ik op nu.nl. Maar ik wilde me lostrekken van mijn wortels, dus ik heb niet de behoefte om me bezig te houden met Nederland. Het enige dat ik wel volg, is het Nederlandse voetbal. Via de site van Voetbal International. Ajax is mijn club.”

Op dit moment voelt Ivar ook geen enkele noodzaak om naar Nederland terug te gaan. “Dat is natuurlijk wel heel typisch. Ik heb daar mijn familie en mijn beste vrienden wonen. En die mis ik wel. Maar dat hoort er nu eenmaal bij. Ik voel me hier prettig. Hoe de mensen met elkaar omgaan is zoveel fijner dan in Nederland.”

“Ik denk dat ik hier wel blijf, eigenlijk.”

Meer interessante verhalen lezen? Abonneer je op de gratis WereldExpat nieuwsbrief