‘Mede namens mijn vrouw’ heeft een heuse expat als hoofdpersoon: de 59-jarige consul-generaal Melchior Steenbergen. Hij is niet te benijden: hij was in de herfst van zijn leven liever ambassadeur geweest en bovendien op een andere plek dan het broeierige Rio waar hij nu gestrand is. Verder werkt niet mee dat zijn kersverse bruid Leandra – voorheen toch een avontuurlijke fotografe- opeens lijdt aan de vermoeidheidsziekte ME. 

Dat het boek begint met ambtelijke regels over trouw en onkreukbaarheid, doet al enigszins vermoeden welke kant het opgaat. De botsingen met zijn rechtlijnige tweede man Tygo Vleeshouwers (niet eens met ch!) evenzo. Ook al strooit Steenbergen nog zo graag met een citaat van de Britse schrijver en politicus Horace Warpole: The world is a comedy to those that think, a tragedy to those that feel.

Optimistisch
We maken kennis met hem op het moment dat hij een nieuwe stagiaire krijgt, de jonge Nikki, dochter van een oude vriend. Zij zal ongewild een rol gaan spelen bij zijn uiteindelijke ondergang, hoe wordt pas veel later duidelijk. Hijzelf is dan nog optimistisch gestemd over zijn toekomst; hij hoopt zichzelf weer in de kijker te spelen met een door hem georganiseerde Culturele Manifestatie.

Diplomaat
Wat bezigheden betreft, gaat hij geheel te werk, zoals een leek van een diplomaat verwacht. Als er problemen zijn rond één van zijn wapenfeiten (een directe KLM-verbinding tussen Schiphol en Rio) overdenkt hij:
Misschien moest hij maar een lunch organiseren om alle partijen weer eens bij elkaar te brengen. Wat hem betrof nog altijd de beste manier om eventuele wrevel glad te strijken, de neuzen dezelfde richting op te krijgen. (fragment, bladzij 30)
 
Onderlinge verhoudingen
Bijlsma doet verwoede pogingen Melchior, Leandra en de onderlinge verhoudingen van alle kanten te belichten. Nu eens mag Melchior Steenbergen zijn ongelukkige jeugd overdenken (met een jonggestorven vader, een gelauwerde verzetsheld, die zijn zoon op diens achtste in een internaat stopte toen pa ambassadeur kon worden in Indonesië), dan weer Leandra (wier vader ervandoor ging toen ze 7 was).
 
Meegevoel
Maar al die achtergrondinformatie ten spijt, komen de mensen te weinig tot leven. Leidt Leandra aan ME omdat ze een overhaast huwelijk met een veel oudere man heeft gesloten? Waarom is hij eigenlijk met haar getrouwd, na al die jaren waarin hij het prima heeft gered met alleen zijn gedienstige Mercy? Je hoeft als lezer niet alles te weten, maar voor meegevoel met een uiteenvallende relatie, moet je eerst in die relatie geloven. En dat geldt ook voor de teloorgang van de consul-generaal.
 
Diplomatieke dienst geloofwaardiger
Het reilen en zeilen van de diplomatieke dienst komt geloofwaardiger over; in die passages is de subtiele humor te vinden, die op de achterflap beloofd wordt. Niet helemaal verwonderlijk: de schrijfster is een diplomatendochter. Dat maakt wel benieuwd naar het oordeel van mensen in die branche. Maar dat deze tweede roman van Bijlsma (na ‘Gezandstraald' in 2008) 'de lezer handenwringend achterlaat', zoals een andere belofte op de achterflap luidt, is echt te veel gezegd.
 
Mede namens mijn vrouw - Aliefka Bijlsma, uitgeverij Augustus, ISBN 9789045701776, prijs € 19,90
 
www.aliefka.com