Af en toe wist ze van voren nauwelijks meer dat ze van achteren leefde. Door de onrust in Bahrein veranderde het leven van Mary Broekhuijsen en haar gezin in een dolle rit in de achtbaan. Maar ze hielden stand. Samen met dochter Noëlle blikt Mary terug op drie knotsgekke weken.

Het gevoel is dubbel als ze haar laatste Nederlandse kopjes koffie drinkt. Die ochtend zijn via de telefoon de verlossende woorden gekomen: 'Je mag naar huis'. Dat is goed nieuws, want het dagelijks leven ligt in Bahrein en niet in de Leidse pied-à-terre.

Maar het gezin zal incompleet op het vliegtuig terug naar de golfregio stappen.

Snelkookpan
Mary en Thijs hebben het gered. En daar mag het geroutineerde expatgezin trots op zijn. In een snelkookpan van onzekerheid en tijdgebrek moest de ene na de andere fundamentele beslissing genomen worden.

Zo vertrok Thijs in het heetst van de strijd met de drie kinderen naar het vliegveld van Bahrein. Nauwelijks een uur later waren er Saudische tanks in aantocht en gingen de wegen op slot. Moeder Mary slaagde er wonder boven wonder in om ondertussen haar conferentie in Kuala Lumpur tot een goed einde te brengen.

Uiteindelijk belandden moeder en kinderen via omwegen in Leiden en bereikte vader zijn doordeweekse standplaats in Saudi-Arabië. Met tussendoor zoveel mogelijk dagelijkse dingen als huiswerk en de gewone betaalde arbeid.

Je computerspel of je leven
Noëlle van dertien kan inmiddels lachen om sommige momenten die niet zouden misstaan in een gemiddelde Hollywoodfilm. Zo was er het spontane moment van evacuatie. Noëlle: 'Mijn broer had geen zin, die wilde op de computer zijn favoriete spel afmaken. Mijn vader riep: je mag kiezen, je computerspel of je leven.'

Zelf nam ze in het krappe half uurtje van inpakken slippers mee als schoeisel voor het winterse Nederland.

Radicale aanpassingen
De nacht ervoor had het gezin samen doorgebracht op de gang en in één slaapkamer. Helikopters en straaljagers scheerden over de woning. Een meisje van dertien staat dan toch doodsangsten uit? Noëlle: 'Ik slaap nogal vast, ik heb er dus niet zo veel van gehoord. Bij mijn ouders voel ik me eigenlijk altijd veilig.'

De grootste slijtageslag voor Mary zou komen in Nederland. Het gedroomde einde van een jarenlang expatavontuur viel in duigen en dat vroeg om radicale aanpassingen. Het werd een tijd van koffie en tranen. Tijdelijk ook nog in een koude woning met een gaslucht.

Nederlands internaat
Met bloedend hart schreef ze haar twee zoons uit op hun uitstekende Bahreinse school. Met de aanhoudende onrust in de regio en hun examen voor de deur blijven ze achter op een internaat in Nederland. Door de telefoon voelde ze de teleurstelling en irritatie van de machteloze schooldirecteur. Het waren de zoveelste leerlingen die hij verloor.

Het Nederlandse internaat bleek inmiddels speciale arrangementen voor evacuees uit Egypte en Lybië te bieden. En daar kon Bahrein ook wel bij.

Personal space
Terwijl Noëlle genoot van de ruime Nederlandse fietspaden had Mary het af en toe moeilijk met haar abrupte overgang naar Nederland. 'Vanochtend was ik onredelijk kwaad op mijn zoon die zijn fiets had laten stelen door hem niet voldoende op slot te zetten. Of eigenlijk was ik vooral kwaad op Nederland. Blijf met je poten van andermans spullen. Ook irriteert het me dat mensen in de rij of op straat voortdurend in je personal space gaan staan. Blijf uit mijn buurt, denk ik dan.'

Koffie, stamppot, rookworst van de Hema en vooral warme belangstelling van familie en vrienden gaven het onverwachte Nederlandse avontuur toch kleur. Nu is de hoop dat een jarenlang expatleven op een positieve manier kan worden afgesloten.

Mary: 'Deze zomer keren we definitief terug naar Nederland. Ik hoop vooral dat we met de jongens de juiste keuze hebben gemaakt. En ik hoop dat we ons oude plannetje toch nog kunnen uitvoeren: met de auto van Bahrein naar Nederland, te beginnen met een rit door Saudi-Arabië. Maar eerst afwachten of het weer echt stabiel wordt.'

Mary Broekhuijsen is te volgen op haar blog.