Ik ben vier hele weken in Nederland, en toch heb ik het idee dat ik iedereen tekort doe. Schoonmama klaagt en de kinderen zeuren. Marcel heeft het goed bekeken! Die staat in zijn lieslaarzen naar een dobber te staren in een Ierse rivier.

"Mama, maha, maham, wanneer gaan we naar de Efteling?" Sem verspert me al minstens voor de tiende keer vandaag de weg.
"Volgende week, schat. Als we bij omi en opi zijn. Die wonen er vlabij."
"Maar in Adjudana zei je nog dat we meteen naar de Efteling zouden gaan. En naar Walibi. En nu is de vakantie al bijna voorbij, en we zijn nog niet in één pretpark geweest."
"We hebben nog tijd genoeg lieverd, de vakantie duurt nog twee hele weken. Ik beloof je dat we volgende week naar de Efteling gaan, echt waar."

"Je moet mama niet geloven, hoor!" Luna draagt ook haar steentje bij aan de discussie. Ze kijkt me met boze ogen aan. Een beetje terecht is dat wel. Ik ben al wezen winkelen in Amsterdam, heb op Schiermonnikoog een weekendje bijgepraat met twee vriendinnen, terwijl de kinderen al die tijd door mijn moeder zijn zoet gehouden.
"Ik heb een plannetje," zegt Luna, en ze begint opeens te lachen. "Als Sem en ik nu eens…"
 

"Marjolein, schoonmama aan de telefoon!" Mijn moeder steekt haar hoofd om de hoek van de deur.
"Zeg maar dat ik straks terugbel."
Maar Luna rent al naar de gang om met omi te spreken. Mooi, dan kan ik nog even een paar andere telefoontjes doen. En dan ga ik daarna met Luna de stad in. Ik heb zelf wel leuk geshopt in Amsterdam, maar de kinderen zijn compleet uit hun garderobe gegroeid. Luna is het afgelopen jaar echt een grote meid geworden.
 

Tot mijn verbazing wil Luna niet mee. "Maar lieverd, je wou zo graag nieuwe kleren kopen. En nu het eindelijk kan, wil je plotseling thuis blijven."
Maar Luna houdt koppig vol. "Jij hebt alsmaar geen tijd, mam, en nu heb ik geen zin."
Zucht. Het zal de puber in Luna wel zijn, die plotseling de kop opsteekt.
"Sem, zullen wij dan nieuwe schoenen voor jou gaan kopen?"
"Nee!" gilt Sem. "Neem mijn getekende voet maar mee."
Dat heb ik al vaker gedaan. Schoenen kopen met Sem is een crime, dus in het verleden ben ik al een paar keer met een voetafdruk op een stuk papier naar de Schoenenreus gegaan en heb op basis daarvan sportschoenen aangeschaft. Snel, en goedkoop, en zo lang de schoen niet van leer is, werkt dat uitstekend.
 

"Mam, vind je het heel erg om nog een middagje op te passen? Dan ga ik inderdaad schoenen en kleren kopen voor Sem. Zonder hem erbij ben ik twee keer zo snel terug."
Mijn moeder kijkt lichtelijk teleurgesteld, maar voor ik daar op in kan gaan, gaat mijn mobiel. Mijn zusje Sandra vraagt wanneer ik nu eindelijk eens samen met de kinderen langskom.
 

Sandra blijkt de eerste uit een lange reeks. Terwijl ik bij de Schoenenreus twee paar sportschoenen voor Sem scoor, daar kan hij weer een half jaar mee voort, en voor leren schoenen moet hij echt zelf een keertje mee, belt mijn andere zusje Mieke. Bij C&A – daar is ongetwijfeld iets leuks te vinden – belt Mirjam, Marcels zusje. Waarom heb ik mijn handsfree niet bij me? Terwijl ik sta te praten neus ik met één hand verder door de rekken. Mirjam vraagt of we volgende week samen met haar en mijn kinderen naar de nieuwste Harry Potterfilm kunnen gaan. Goed idee, maar wanneer? Ik beloof terug te bellen als ik weet wanneer we precies naar schoonmama gaan. Ik hang op en zie een leuk topje met bijpassend rokje. Echt iets voor mijn dochter. Hoewel ik weet dat Luna al lang niet meer aan doet wat ik mooi vind, besluit ik het mee te nemen. Als Luna het niet leuk vindt, kunnen we het samen gaan ruilen.
 

Ik sta in de rij voor de kassa als de moeder van een oud schoolvriendinnetje van Luna belt. Haar dochter wil graag dat Luna nog een nachtje komt logeren. Met mijn mobiel tussen mijn kin en schouder geklemd reken ik af. De verkoopster maakt nog een opmerking over beleefdheid, maar al multitaskend laat ik haar boosheid langs mij heen glijden. Met een verontschuldigende glimlach neem ik telefonerend mijn aankopen in ontvangst en laat C&A achter mij.
 

Ik spreek af dat ik Luna zal vragen of ze die avond wil komen logeren, en misschien wil haar dochter ook Luna zelf vast even bellen bij oma? Als ik klaar ben met het gesprek veeg ik de zweetdruppeltjes van mijn voorhoofd en kijk zoekend door de winkelstraat. Een lekker koud drankje op een terrasje zou niet gek zijn.
 

Oh nee, daar gaat mijn mobiel alweer. Het is schoonmama. Weet je wat. Ik neem gewoon niet op. Ik zet mijn telefoon nu uit, anders kom ik helemaal nergens meer aan toe.
 

De rest van de middag – ik ben al gauw een paar uur verder – verloopt voorspoedig. Ik heb afgezien van de sportschoenen voor Sem een aantal kledingstukken voor de kinderen kunnen kopen, drogisterijbenodigdheden aangeschaft, onderbroeken, laarzen, een paraplu gehaald bij de HEMA, inclusief rookworst, en me laten voorlichten over een nieuwe laptop en printer. Tevreden fiets ik naar het huis van mijn ouders. Heerlijk, zo’n fietstochtje, dat heb ik gemist het afgelopen jaar.
 

Bij het huis van mijn ouders zie ik een bekende auto voor de deur geparkeerd. Is dat niet… Ja, zeker weten. Dat is de auto van mijn schoonouders. Oh nee, daar heb ik nu helemaal geen zin in. Ik overweeg even om linea recta terug te fietsen naar de stad, maar Sem heeft me al gespot. Hij zwaait de voordeur open en roept enthousiast: "Omi en opi zijn er, mama. Ik mag mee naar de Efteling!"
 

Mijn moeder vangt me op in de gang. "Sorry Marjolein. Je schoonouders belden vanmiddag omdat ze Sem en Luna wilden komen halen, maar je nam niet op. Op aandringen van je kinderen zijn ze toch gekomen."
 

Ik geloof dat ik voor voldongen feiten word gesteld. Schoonmama zit tevreden op de bank, met een stralende Luna naast zich. "Dag Marjoleintje! We werden vanmiddag door je dochter gebeld. Ze zei dat jij geen tijd had om met je kinderen naar de Efteling te gaan. Dus toen dacht ik: Dat nemen wij dan maar op ons! En toen je je mobiel niet opnam hebben we afgesproken met je moeder om de kinderen meteen maar te komen halen…"
 

"En Luna zou vanavond gaan logeren bij haar vriendinnetje Kim. Dat kunnen we toch niet zomaar afzeggen?"
 

"Maak je geen zorgen mam," antwoordt Luna. “Jij had almaar geen tijd, en nu heb ik geen tijd. Ik ga wel een ander keertje bij Kim logeren. Gelukkig ben je nog wel op tijd terug om afscheid van ons te nemen."
 

Marjolein is tot begin september op vakantie