Lien Yang is dolblij mij te zien. Drie kwartier lang zit hij stralend tegenover me. Toch is dit onze eerste ontmoeting. De twee rijen tralies, het glas en de telefoons waarmee wij ons gesprek voeren vormen geen belemmering. Lien Hau Yang is 32 jaar oud. Hij heeft 12 jaar in de gevangenis gezeten en moet, als hij geen amnestie krijgt, nog 29 jaar zitten. Als hij vrijkomt is hij 61.

Ik ben niet de enige die Lien Yang vandaag komt bezoeken in de Bangkwang gevangenis. Naast mij zit Cas de Zeeuw (26), een toerist uit Groningen die via een internetsite van Liens bestaan weet. Afwisselend stellen we vragen en praten we wat. In het Engels, want hoewel Lien Yang in zijn jeugd in Rotterdam Maashaven heeft gewoond, is hij het Nederlands grotendeels vergeten. Hij spreekt Mandarijn, Engels en Thai. Uit het Nederlands herinnert hij zich het woord 'bewaker'. Tijdens het gesprek valt het woord meermalen.

Zwaarste gevangenen
Bangkwang is de gevangenis in Bangkok waar de langgestraften en ter dood veroordeelden zijn geïnterneerd. In een gang die leidt naar de bezoekersruimte hangen de kille getallen: 4080 gevangenen in totaal, 223 ter dood veroordeelden en 775 buitenlanders. Hier zaten onder anderen de Nederlanders Machiel Kuijt, Hans Zegers en Pedro Ruijzing. Allen veroordeeld voor drugssmokkel. Kuijt en Zegers werden middels een verdrag uitgeleverd aan Nederland, Ruijzing kreeg gratie. 

Lady boys
Lien heeft al een tijd geen bezoek gehad. Het is dus opmerkelijk dat er opeens twee mensen voor hem zitten. Alleen Nederlanders bezoeken hem. 'Wordt er veel gevochten?' wil ik weten. 'Ja, maar gelukkig niet met mij,' antwoordt Lien. Hij vertelt dat hij in een cel zit met 12 mensen, op een oppervlakte van 2,5 bij 4 meter. Het is een verbetering, want eerder zat hij met 24 mensen op een cel. 'Vroeger werd er veel geslagen door de bewakers, maar sinds drie jaar niet meer.'

'En hoe zit het met de girls?' vraagt Cas. Die blijken de mannengevangenis niet in te komen, maar er zijn wel lady boys. Die zijn in handen van de maffia en kosten veel geld. Aan alles is gebrek in de gevangenis, ook seks. Ik heb fruit meegenomen dat pas na grondige inspectie aan de gevangene wordt gegeven. Na het bezoek kopen Cas en ik nog wat artikelen waar Lien om heeft gevraagd: zeep, shampoo, tandpasta en koekjes.

Dodelijke ziekte
Het leven in de gevangenis is vooral saai. Lien Yang zit van 15.30 uur 's middags tot 07:00 uur 's ochtends opgesloten in de cel. Voor de rest kookt hij tegen betaling maaltijden voor zijn medegevangen, kijkt hij televisie en speelt hij wat badminton. Maar sporten gaat niet meer zo gemakkelijk. Lien heeft de dodelijke neurologische ziekte A.L.S.

Hij staat op en trekt de pijp van zijn korte broek een beetje omhoog. Door de tralies en de ruit zien we dat zijn ene been dunner is dan het andere. De voetballerij op tv houdt Lien goed bij. Cas praat geanimeerd met hem over de laatste wedstrijduitslagen.

Amnestie?
Geestelijk ging het zeven jaar geleden slecht met Lien. Hij was psychisch erg in de war. 'Think too much', verklaart hij. 'Spijt?' vraag ik. Lien geeft een kort knikje. Hij hoopt amnestie te krijgen in 2017 of 2018. Maar dat is nog ver weg. Het is niet duidelijk waar Lien als stateloos burger na een eventuele vrijlating heen moet.

Hoogstwaarschijnlijk niet naar Nederland, maar naar het Immigration Detention Center in Bangkok. Daar zijn de leefomstandigheden zo mogelijk nog erbarmelijker dan in de Bangkwang gevangenis. Lien mist vooral zijn zoontje van 13, vertelt hij. Dan gaat opeens de bel. De bezoektijd is voorbij. Lien Hau Yang staat op, steekt twee duimen naar ons in de lucht en lacht breeduit. Dan is hij weg, terug naar blok 6.

Meer artikelen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Neem een gratis abonnement op het WereldExpat Magazine!