Half februari gaan in Vancouver de 21e Winterspelen van start. Tot aan het begin van de Spelen in 2010 kijkt de wereldomroep terug op de laatste tien edities. Vandaag 1976: de Winterspelen in Innsbruck.

Leen Pfrommer was als coach aanwezig in Sapporo, waar Ard Schenk vier jaar eerder bijna alle afstanden won waaraan hij meedeed. Daarnaast was Kees Verkerk goed voor een zilveren medaille. De oogst van '72 betekende dat er hoge verwachtingen waren voor het evenement dat in Oostenrijk, waar Pfrommer opnieuw de mannen onder zijn hoede had. Het liep anders, ook door randzaken waar de inmiddels gepensioneerde trainer geen invloed op had.

Nederland begon sowieso al met een kleine ploeg aan de spelen en van de vijf mannelijke deelnemers werden er direct al twee ziek. Jan Derksen en Klaas Vriend volgenden het hele evenement vanuit hun bed op de televisie en korte tijd later voegde ook Jan Bazen zich bij hen. Verder werden de schaatswedstrijden beheerst door slecht weer, waardoor vooral de tien kilometer van Piet Kleine een memorable race werd. Het leverde Nederland de enige gouden medaille op van die winterspelen.

Abominabel
Hoewel er wel het een en ander was aan te merken had Leen Pfrommer weinig aanmerkingen op de organisatie, maar over de Russische scheidsrechter was hij wel slecht te spreken. Abominabel noemt hij diens presteren. "Ik was echt niet de enige," legt Pfrommer uit. "Er werd heel veel gekankerd. Hij nam beslissingen die voor coaches onbegrijpelijk waren, op dat moment hadden ze maar één Zamboni (dweilmachine) en die ging het ijs op en kreeg het niet meer schoon." Volgens Pfrommer leidde dit tot grote onvrede bij rijders en coaches.

Mocht er al onvrede zijn bij de Nederlandse schaatstrainer dan verdween die op de voorlaatste dag. Op de schaatsbaan werd de tien kilometer verreden en daarbij werden de rijders gehinderd door stevige sneeuwbuien. Pfrommer: "Het werd heel spannend. In de eerste plaats omdat Sten Stensen had gereden en een goede tijd had neergezet. In overleg probeer je dan een situatie neer te zetten waarbij je er dan zo dicht mogelijk bij blijft. Dat lukte en in de laatste ronden kon Piet er onder duiken."

Later moest ook Hans van Helden nog de tien kilometer rijden maar toen waren de omstandigheden nog slechter geworden. De bronzen plak die hij veroverde was dus gewoon een meevaller.

Het goud van Piet Kleine was een opluchting voor Leen Pfrommer. Bij de dames werden geen prijzen gewonnen dus was het fijn dat de mannen wel wat wonnen. Een paar weken later was er ook nog goud en brons op het WK allround en dat maakte het toch nog tot een prettig seizoen voor Leen Pfrommer. Het waren zijn laatste Spelen als coach, vier jaar later was hij wel aanwezig in Lake Placid maar nu als co-commentator van de NOS.