De Nederlandse Sjan Verhoeven reist als backpacker door Azië en doet verslag van haar avonturen. Deel 1: India.

Als je vaker gereisd hebt, ben je erop voorbereid dat de dingen vaak niet gaan zoals je verwacht. Sterker nog, meestal gaat het niet zo. Toch komen ook ervaren reizigers voor verrassingen te staan. Het is pas een paar dagen geleden dat mijn vriendinnetje Loes me kwam ophalen van het vliegveld in Delhi. Zij was al ruim een maand aan het rondtrekken door India en de eerste verschijnselen van India-moeheid staken de kop op.

Speciaal voor mij had ze gewacht met de Taj Mahal, één van de must-sees van India. Na twee dagen acclimatiseren vonden we het tijd om dit meesterlijk mooie mausoleum in Agra te bezoeken en we boekten een busreis. Om 6.45 uur zouden we opgehaald worden en om 00.30 uur zouden we weer terug zijn. Het liep iets anders.

Airconditioning?
Om 6.30 uur werden we geroepen; we moesten opschieten want we waren te laat. Vervolgens was het een kwartier lopen naar de bus waar we voorin, op een ongemakkelijk bankje naast de chauffeur werden geplant. Daar ging onze hoop op nog een paar uurtjes slaap. En waar was de airconditioning? We vroegen het en toen bleek dat we tickets zonder airconditioning hadden geboekt. Dat had natuurlijk niemand ons verteld. Maar voor 300 rupees konden we wel andere plaatsen krijgen. Vooruit dan maar. Op naar de Taj Mahal!

Om 13.30 uur waren we eindelijk in Agra, veel later dan ons beloofd was. Maar goed, we hadden nog even de tijd. Dachten we. Want de bus zette ons eerst af bij Agra Fort, waar we min of meer gedwongen werden 50 minuten door te brengen, hoewel wij ons geld liever aan de Taj Mahal besteedden.

Weer een stop
Toen daarna eindelijk iedereen weer terug in de bus zat, en wij de uren telden die we nog te besteden hadden in de Taj, reden we naar een winkeltje waar allerlei handgemaakte spullen te koop waren. Nog een stop. We werden lichtelijk chagrijnig. Drie kwartier later stapte iedereen de bus weer in en daar gingen we dan. Wéér mis. Want we hadden nog niet geluncht! We werkten snel een stuk naanbrood naar binnen en jawel, deze keer gingen we écht naar de Taj Mahal.

Vooruit maar weer
Daar aangekomen vertelde de gids ons dat we een uur en tien minuten de tijd hadden. De bus stopte op de parkeerplaats, vanwaar we nog anderhalve kilometer moesten lopen naar de ingang. Bij de ticketbalie bleek dat de toegang voor Indiërs 20 rupees was, voor buitenlanders 750 (!). Vervolgens zagen we een enorme rij, het zou minstens een halfuur duren voor we daar doorheen waren. Een paar mannen kwamen op ons af; voor een klein bedrag zouden zij ons door de rij heen loodsen en hoefden we niet achteraan te sluiten. Vooruit maar weer.

Sorry, no iPod
Ik was al langs de beveiliging toen Loes tegengehouden werd. Haar iPod mocht absolúút niet mee naar binnen, terwijl camera’s geen probleem waren. Ze moest terug naar de garderobe, daar de iPod afgeven en 1500 rupees borg betalen. Dat hadden we niet meer. We besloten het nog een keer te proberen en de iPod in onze zakken te steken, daar hadden ze de eerste keer niet gekeken. Maar deze keer wel.

En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet..
We gaven de iPod af bij een winkeltje – op hoop van zegen – en konden eindelijk naar binnen. Inmiddels was er nog een kwartier over om de Taj Mahal te zien. Als een stel Japanners renden we er doorheen en maakten zoveel foto’s we konden, maar echt tijd om stil te staan bij de schoonheid ervan hadden we niet. Een beetje gedesillusioneerd stapten we terug de bus in, verlangend naar ons bed in Delhi.
 

Maar de reis was nog niet afgelopen. Nog lange niet. Want we stopten bij een heilige tempel. We stopen bij een heilige tuin. We stopten voor het avondeten (het was al na middernacht). Om 3.00 uur waren we eindelijk terug, na een ‘dagtrip’ die maar liefst 20 uur geduurd had. Maar het kwartiertje rennen langs de Taj Mahal was binnen!