Sinds hun eerste ontmoeting, vijf jaar geleden, droomden Judith Vastenhout en Jochum van Krimpen van een sportief leven in het buitenland. In februari vertrokken ze naar Perarrua, een klein dorpje in de Spaanse Pyreneeën, en zetten daar het bedrijf Chill-Outdoor op. De natuur is er nog puur, merkt Judith op. ‘Niet overal een hekje op een plek waar het misschien wat steiler is.’

De eerste maanden zijn ons goed bevallen, al voelt het ook nog een beetje als vakantie. Mijn eerste indrukken van ons verblijf hier zijn de vriendelijke en vrolijke Spanjaarden, de natuur die hier zo prachtig en sportief uitdagend is en dat er zoveel tijd voor eten is! Ongelooflijk wat een lieve mensen de Spanjaarden zijn. Er wordt altijd gedag gezegd en altijd is er tijd voor een praatje. Soms ook best vermoeiend want je kunt niet even snel naar de supermarkt. Met iedereen die je kent, moet een praatje worden gemaakt.

Ongereguleerd door de bergen struinen
De natuur is hier echt prachtig, je kunt echt alle denkbare outdoor-sporten beoefenen en het is ook nog mogelijk om de natuur op een pure manier te ervaren. Niet overal een hekje op een plek waar het misschien wat steiler is, zo kun je lekker ongereguleerd door de bergen struinen op zoek naar verborgen en verlaten dorpjes.

Een tukje na 3-gangenmaaltijd
En, dan het eten....'s ochtends wordt er begonnen met een koffie en een zoet broodje en om 11 uur een sandwich. De siësta bestaat in de grote steden niet meer, maar hier in ons dorp Perarrua nog zeker wel! Om 13.00u gaat overal de stekker eruit (winkels en banken dicht, bouwvakkers stoppen met werken) en wordt er een 3-gangenmaaltijd genuttigd, waarna er een tukje wordt gedaan. Rond een uur of 16 uur is iedereen er weer bij en wordt er tot 20u doorgewerkt. Dan worden er tapas gegeten en rond een uur of 22u komt er een simpele maaltijd op tafel. Wij hebben ons ritme nog niet helemaal weten om te gooien volgens deze norm...

Sporten en lekker eten
Met Chill-Outdoor willen wij mensen een vakantie bieden die een combinatie kent van enerzijds outdoor-sporten beoefenen en anderzijds goed verzorgd op vakantie met lekker eten en drinken. We zitten in een dorpje met ongeveer 43 inwoners in de uitlopers van de centraal Spaanse Pyreneeën, ruim anderhalf uur rijden van Zaragoza en ruim twee uur rijden van Barcelona. De omgeving hier biedt enorm veel mogelijkheden voor outdoor-sporten. Er stroomt een wildstromende rivier door het dorp waar geraft en gekayakt kan worden, er zijn waanzinnig veel kloven waar je kunt canyoningen, je kunt hier de deur uitlopen om te gaan wandelen en je kunt naar het hooggebergte waar ook geskied kan worden.

Jarenlange droom
Het idee van een outdoor-bedrijf kwam eerlijk gezegd van mijn vriend. Ik droomde al jaren om een tijdlang buiten te leven in plaats van achter de computer te zitten en dan het liefst in een andere cultuur met een uitdagende omgeving. Toen wij elkaar vijf jaar geleden ontmoetten, spraken we vaak over onze dromen. Aangezien we allebei in een totaal andere sector werkten, was het voor ons lastig inschatten of dit leven nu echt zo mooi zou zijn en of het financieel haalbaar was. Ik was bang dat het een soort roze wolk was, waar we snel vanaf zouden vallen. Maar goed, we bleven maar onze droom dromen. Anderhalf jaar geleden zeiden we tegen elkaar: of we houden op met dromen of er gaat nu iets gebeuren. Vlak daarna kwamen we mensen tegen die ons wilden helpen met onze plannen door hun huis beschikbaar te stellen als thuisbasis voor het bedrijf. Wauw, die kans hebben we gepakt.

Tussenstap voor emigratie
We zijn nu formeel niet geëmigreerd. Voorlopig zijn we nog 'gewoon' bewoners van Nederland, die een bedrijf in Spanje aan het opzetten zijn. Als alles goed gaat en de droom blijkt werkelijk te bestaan, dan zetten we de stap om ook echt te gaan emigreren.

Eigenlijk maken we nu een soort tussenstap en dat is wel zo prettig. We hebben ons huis in Nederland bijvoorbeeld nog niet verkocht. Wel hebben we allebei onze banen opgezegd. Ik werkte voor mezelf als adviseur bij ruimtelijke ontwikkelingsprojecten. Ik heb de projecten waarvoor ik werkte stop gezet, mijn bedrijf bestaat nog wel, maar doet nu even niets.

Niet zo eng
Ik vond dit eigenlijk helemaal niet eng. Ik vond het heerlijk om het roer om te gooien en een nieuw avontuur tegemoet te gaan, wakker geschud te worden en zo het gevoel te hebben dat ik probeer het allerbeste te halen uit mijn leventje.

Wat wel eng was/is dat ik mijn vrienden en familie veel minder zie. Skypen is een uitvinding, maar de komende tijd zal zich moeten uitwijzen of dit voldoende is.

Jaloezie over onze stap
We hebben vaak gehoord dat mensen jaloers op ons zijn. Mensen gaven dan aan, dat ze zelf ook nadachten over een dergelijke ommezwaai, maar dat ze de stap niet durfden te zetten. Vrienden en familie reageerden over het algemeen positief, de meesten hebben plannen om langs te komen of zijn al geweest.

We hebben nu wel het gevoel dat we onze droom hebben waargemaakt. Samen met je vriend in een warm en avontuurlijk buitenland gaan wonen en daar een bedrijf opzetten in de sport, dat is wel mijn droom ja.

Meer artikelen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Neem een gratis abonnement op het WereldExpat Magazine