Jantine van Grootheest werkte als IT’er in Nederland, maar had stiekem eigenlijk andere dromen. Nu studeert ze Diergeneeskunde in Argentinië. ‘Daar zit ik nu, als 40-jarige super gemotiveerde ‘herintreder’ tussen de 18-jarigen, voor wie de studie slechts bijzaak lijkt.’

Nog een maandje, dan is het alweer een jaar geleden dat ik mijn toen nog gloednieuwe Argentinië blog ‘mi nuevo ritmo’ doopte. Want dat werd natuurlijk ook tango, in Buenos Aires. Je kunt als dansliefhebber niet hier wonen zonder tango te dansen. Mijn nieuwe ritme behelst echter zoveel meer dan alleen deze passionele dans, het is mijn nieuwe leven, mijn nieuwe avontuur. Op de maat van mijn toekomstmuziek leer ik nieuwe pasjes en nieuwe figuren, mag ik zwieren, zwaaien en rondjes draaien. Het duizelt me dus nogal, na dit eerste turbulente jaar.

Nieuwe ritme
Die lastige tango heb ik nog niet onder de knie, maar het nieuwe ritme swingt de pan uit. Voor de vakken van het eerste halfjaar ben ik met vlag en wimpel geslaagd (Wiskunde, Scheikunde en Argentijnse Maatschappijleer) en ik ben heel trots dat het zo goed lukt in het Spaans.

Ik heb een officiële verblijfsstatus verkregen (de bureaucratie van Immigraciones overleefd…), veel vrienden gemaakt, dit prachtige land beter leren kennen (op reis geweest naar Patagonië en het Noordwesten), in verschillende wijken van Buenos Aires gewoond, de stad en haar enorme culturele aanbod ontdekt en (niet geheel onbelangrijk) de Argentijnen op waarde leren schatten.

Droom
Dat alles om veearts te worden, mijn grote droom sinds ik als klein meisje op de boerderij van mijn grootouders leerde paardrijden en koeien melken. Ik ging echter niet in Utrecht maar in Wageningen studeren (destijds teveel naar de goedbedoelde adviezen van mijn agrarische familie geluisterd...), vond nooit een baan in de agrarische wereld, maar startte mijn carrière met het schrijven van ISO9000 (kwaliteitssysteem) procedures voor een autostoelenfabrikant in Brussel.

Later ben ik de IT wereld ingerold en mocht ik mij Technisch Consultant noemen. Echt gelukkig was ik al die jaren echter nooit met mijn werk. Na een sollicitatie als logistiek medewerker bij Artsen Zonder Grenzen, waar ik niet aangenomen werd, en een backpackreis in Zuid Amerika (inclusief 3 maanden vrijwilligerswerk in Peru), wist ik één ding zeker: het roer moest om.

Grote plan
Die reis was mijn eerste kennismaking met Argentinië, ik voelde me er thuis én ontdekte dat ik er de kans had om toch nog Diergeneeskunde te studeren. Het ‘grote plan’ is om als veearts projecten gaan doen in landen waar mensen volledig afhankelijk zijn van hun dieren, waar geen inkomen is als hun ene ezeltje, paard of koe ziek is, zodat ik mens en dier tegelijkertijd kan helpen. Ja, ook Argentinië is zo’n land...

Veel Argentijnen begrijpen er niks van dat ik hier wil studeren. De gebruikelijke aanname is dat ik waanzinnig verliefd ben op een goddelijke Argentijn, óf gek ben en medicijnen nodig heb.... Maar ik vond het interessant om me een tijd in Latijns-Amerika vestigen en het continent van binnenuit te leren kennen, medeburger te zijn in plaats van een onwetende buitenstaander/reiziger. Na een jaar van twijfelen en voorbereiden, besloot ik het erop te wagen, terug de collegebanken in te gaan en mijn leven een volledig andere wending te geven.

Inschrijving
In september, na het opzeggen van baan en huur, vertrok ik richting Buenos Aires (de colleges zouden pas eind maart beginnen) om in te burgeren, mijn Spaans te perfectioneren en student te worden aan de UBA. Aanvankelijk met de nodige onzekerheden, ik wist niet eens of de inschrijving zou lukken. Halverwege december moest ik bijvoorbeeld terug naar Nederland, bij de Argentijnse ambassade zou de inschrijvingsprocedure starten. Dat had niemand me verteld.

Ik had in juni op goed geluk een ticket geboekt en kwam precies op de laatste dag vóór sluiting van de procedure terug in Nederland... perfecte timing. Om kwart voor vijf ’s middags op een zeer koude en donkere Decembermiddag werd in Den Haag aan het bureau van de Argentijnse cultureel attaché mijn lot bezegeld: ik werd weer student. Diergeneeskunde in het land van de gaucho’s, de pampa’s en de paarden. Ik kon mijn geluk niet op.

Vreemde eend in de bijt
Na nog wat intrigerende bureaucratische rompslomp zit ik daar nu dus... als 40-jarige super gemotiveerde ‘herintreder’ tussen de 18-jarigen, voor wie de studie slechts bijzaak lijkt. Want zeg nou zelf, op die leeftijd heb je wel wat beters te doen dan studeren nietwaar? Toch vinden ze het ook wel interessant, zo’n vreemde eend in de bijt, helemaal uit het land van Máxima.

Soms voel ik me oud, tussen al die jongeren, maar anderzijds jonger en energieker dan ooit. Mijn hoofd loopt om van de leuke plannetjes, de ideeën die ik nog uit wil werken, de contacten die ik wil leggen, de blogs en columns die ik wil schrijven, de dingen die ik nog moet organiseren.... (er moet tenslotte ook brood op de plank en een bijbaan is het enige dat nog ontbreekt). Mijn nieuwe ritme, de studie, alle sociale en culturele activiteiten, de sportschool, polo, salsa en natuurlijk tango houden mijn voetjes de komende 6 à 7 jaar wel van de vloer!

Jantine blogt ook voor La Ruta

Meer artikelen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Neem een gratis abonnement op het WereldExpat Magazine