In de serie WereldKeuken uit de WereldKrant deze week het recept van ITALIAANSE BOLLEN REVISITED
Heimwee zit dus voornamelijk tussen de oren. Of, schiet wat lager, wrange ballen in de buik. Doet pijn. Fysiek en psychisch. En is altijd terug te voeren op een hoger of juist alledaags, plat verlangen.
Herfstlucht na de regenbui of die zware koperen trekbel bij grootmoeder. Het geluid van de zinken emmer van de schillenboer. Een vergezicht, een muziekfragment of een ver en dood famielid. En bij tijd en wijle dus ook een bijna vergeten smaaksensatie. Waarom niet? Ja toch?!
Druipend ossewit van een lekkende smoutebol op je duffelse winterjas, babbelaars van het aanrecht die nog warm zijn, draadjesvlees in de erwtensoep, mosselen met friet. Wat dacht je van een vergesneden boterham met dik reuzel en bruine suiker.
De goesting naar Italiaanse bollen dateert van een bezoek aan de Utrechtse Italiaan Mario. Dik een kwart eeuw terug streek Mario Nistro uit Fondi – over zijn heimwee heb ik het maar even niet- neer aan de gracht en begon een kraampje met Italiaanse broodjes. Warm, met kaas, twee soorten salami en groentjes in het zuur. Simpel en lekker.
Ik maak ze zelf ook in een eigen variant, om dat zuidelijke gevoel aan de Oude Gracht van destijds even terug te halen. Overigens: variaties en reacties zijn welkom, direct hieronder of op het e-mailadres onderaan! Zie ook de foto-beeldband onder deze tekst.
Nodig voor 4 personen:
8 Italiaanse bollen, opengesneden/250 gr.salami/Turkse zure pepers/geroosterde paprika(pot)in reepjes/kaas in plakjes en raspmozarella of Parmezaan/olijven naar keuze in dunne ringetjes en verse basilicum/olijfolie.
Alle ingrediënten klaarleggen, oven op 180 graden, broodjes opensnijden, wel aan elkaar laten en op het rooster leggen.
Olie sprenkelen, kaasplakjes erop en dan naar hartelust versieren met salami, ik doe hier maar één soort, wel weer twee soorten kaas…olijfringetjes, Turkse groene pepers in het zuur, reepjes geroosterde paprika uit de pot (rood of geel) en wat ovenmozarella of gewoon wat Parmezaan van de rasp.
Afmaken met wat blaadjes verse basilicum en hup, ongeveer een kwartier à 20 minuten de oven in. Met op het eind even de grill aan. Lekker met een knisperend glaasje witte wijn. De bollen hoeven niet per se aan tafel gegeten te worden hoor!
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Beste Joshua,
Ik zal je oproep op de site plaatsen, zodat hij bij Mario terechtkomt. Het recept is een variatie van mij op het origineel van Mario Nistro in Utrecht. Ik gebruik inderdaad Turkse pepers vanwege het milde, zure smaakje. Dat benadert de smaak van Mario. Hij gebruikt worteltjes en kool in het zuur. Jouw ingrediënten doen me trouwens ook watertanden…
Ciao, Albert Bek
Please forward to Mario Nistro
Ciao Mario,
Ik heb net het artikel gelezen over jouw italiaanse broodjes. Het klinkt heel goed en lekker. Misschien dat ik ooit een keer langs kom als ik weer in Nederland ben, want ik woon sinds 1987 in Genzano di Roma, Italie.
In het artikel las ik dat jij uit Fondi komt. Dat is DE plaats waar groenten wordt verhandelt.
Daarom vroeg ik me af waarom jij Turkse zure pepers gebruikt. Zijn die te vergelijken met de zogenaamde "friggitelli". Li conosci? E' una verdura tipica di questa zona, diciamo intorno Roma. Op de foto van de website lijken ze er op.
Een andere vraag: che sono queste "bollen" (= kadetjes?). Con qual tipo di pane italiano si può paragonare?
Het ziet er allemaal lekker uit en ik zal je adres aan mijn Utrechtse vriendin doorgeven.
Ikzelf woon op het platteland en kweek allerlei eigen produkten. De groeten worden ingemaakt als "carciofini sott'olio", melanzane grigliate o bollite nel aceto poi messo sott' olio, zucchini grigliate, friggitelli, sughi di pomodoro ecc. En dan heb ik het nog niet eens gehad over eigen gemaakte Jam (tientallen soorten), gedroogde tomaten en vijgen, olijf olie, wijn, nocino (noten likeur) en limoncello ecc. ecc
Kom maar eens langs als je tè veel heimwee naar Italie krijgt! Je geboorte plaats is op rij afstand! Ik nodig je graag uit voor een maaltijd.
Het allerbeste e spero di sentirti.
Joshoua Costa
Overigens zie ik dat Broodje Mariofans een eigen hoekje op Hyves hebben http://broodje-mario.hyves.nl/ Hoort zegt het voort liefhebbers, volgens mij gaat van bovenstaand recept menig Mariohart sneller kloppen!
Albert Bek
Beste mevrouw Nomen,
De draadjes in de erwtensoep zijn afkomstig van varkensvlees, afkomstig van de hamlapjes die wij naast de varkensknie als extra in de soep deden. Na een paar uur sudderen op het petroliestel valt ook dit vlees uit elkaar vallen. U hebt gelijk: draadjesvlees en runderlapjes horen als bij kop & schotel. Zo maakte ik een tijdje geleden op de site (WereldKeuken) ' Drie in de pan ' waarin de sucadelapjes een hoofdrol spelen. Zie ook http://www.rnw.nl/nederlands/article/drie-de-pan-rundvlees. Hamlapjes gebruikte ik eerder in een iets aangepast recept van Ketjaplapjes, afkomstig uit een oud damesblad: de EVA. Binnekort in de herhaling op de WereldKeukensite. Dank voor uw reactie,
Albert Bek.
U heeft het in de w.k.over draadjesvlees in de erwtensoep maar naar ik me kan herinneren is draadjesvlees rundvlees en wordt erwtensoep alleen gemaakt van varkensvlees of zoals mijn moeder em vroeger maakte van een halve varkenskop,nu ben ik 77 jaar dus het koken van goede maaltijden heeft heel wat veranderingen ondergaan maar ik moet er toch niet aan denken om draadjesvlees in de erwtesoep te doen m.vr.gr.
t.nomen
Even een 'noot' tussendoor ij het lezen van dit bericht.
De 'EVA' was vroeger een damesblad, maar is dat sinds 1994 weer dus. De EVA is een uitgave van de EO en heeft erg interessante en leesbare informatie op allerlei gebied, ik heb alle nummers en krijg ze nog steeds doorgestuurd van onze dochter die ze eerst leest natuurlijk. Heerlijk Nederlands leesvoer.
Hij staat erop hoor: uit de oude EVA: http://www.rnw.nl/nederlands/article/ketjaplapjes-uit-de-eva en zoals gezegd: heerlijk. Vooral voor de kinderen, het lijkt alsof ze zomaar de hele pindakaaspot mogen leeg lepelen, mmmmm.
Albert
Dankjewel Marian, ik zit kennelijk niet meer zo up-to-date in de damesbladen kennis. Ik dacht eerlijk gezegd dat we de EVA mochten bijschrijven in de rij van de Katholieke Illustratie, de Beatrijs enzovoorts. (zie ook: http://www.seniorplaza.nl/Jaren50_Tijdschriften.htm)
Gelukkig ben ik nu weer bij. Veel succes in Nieuw-Zeeland met de Italiaanse Bol, de Ketjaplapjes uit de EVA volgen later.
Albert Bek
Beste Nicolette!
Ja en dan vergeet je nog het voldane gevoel dat één zo'n bol kan geven. Overigens lijken me alle ingrediënten voor de bol van Mario ook in de Lichtstad wel te krijgen. Naar de Boulette italienne zal het misschien even zoeken zijn...
Albert Bek
Zondagmorgen, ontbijtje met koffie, zonder croissant, want ik ben er nog niet uit geweest vanochtend. Wonend in Parijs, lees ik graag zo af en toe de Wereldkrant. Zo ook vandaag. Kop: Italiaanse bollen revisited. Direct gaan mijn gedachten naar Utrecht, Janskerkhof en Mario. 't Zal toch niet...?
Maar jawel, het gaat wel degelijk over de Italiaanse bollen van Mario! Studententijd in Utrecht komt direct terug.
Instituut voor Internationaal recht, met de kamer op de begane grond waar wat zweet en tranen zijn gevloeid bij het werken aan de scriptie. Een korte pauze in lange dagen om even naar de overkant te lopen om een Italiaanse bol te scoren.
Zomerse dagen met een welverdiend 'terrasje' pakken aan de oude gracht. Geen zin hebben om naar huis te gaan en dus de middag laten doorlopen in de avond, met een, hooguit twee cola's EN een Italiaanse bol aan het water!
Dank voor het terugbrengen van deze herrinneringen!
Met vriendelijke groeten
Nicolette
Beste Albert,
Met dit recept trek je een lade in mijn geheugen open die betrekkelijk lang dicht is geweest. Het moet tweede helft van de jaren zeventig in de vorige eeuw zijn geweest. Ik studeerde nog in Utrecht. Na aankomst op het Centraal Station liep ik op maandagmiddag steevast een behoorlijk blokje om op weg naar de pizza-en bollenkraam van ' super' Mario. Daar lagen de bollen dan zo uit de oven verleidelijk te dampen. En eerlijk is eerlijk: 1 bol was genoeg om er een hele middag op te teren. Later ben ik ook de stukjes pizza zeer gaan waarderen. Ik ben niet de enige geweest. Tot de dag van vandaag staan spijkerbroek en krijtstreep zij aan zij tijdens de lunchpauze aan de Oude Gracht in de rij te wachten 'per mangiare pane e pizza.'
Nieuwe reactie inzenden