Concepción is net een spookstad. Het is een van de steden die zwaar is getroffen door de aardbeving in Chili. De stad is drie meter naar het westen verschoven, maar ondanks alle rampspoed blijven de bewoners kalm en klagen zij niet.

In Santiago heeft de aardbeving op 27 februari maar weinig schade aangericht, toch is op een half uur rijden van de Chileense hoofdstad is de kracht van de aardbeving al goed zichtbaar: bruggen zijn ingestort, het asfalt is gebarsten en op sommige plaatsen gewoon verdwenen. Rode pionnen waarschuwen de weggebruikers voor gevaarlijke plekken en de vierbaans snelweg is teruggebracht tot twee rijbanen.

Veel bestuurders hebben steunbetuigingen op hun auto geschilderd. Op de achterruiten staat 'hou moed Chili' en 'Chili helpt Chili', daarnaast rijden veel automobilisten rond met de nationale vlag. Het doet me denken aan de hoe de Amerikanen kort na 9/11 reageerden, ook zij droegen toen hun nationaliteit uit.

Onderweg kom ik auto's met hulpgoederen tegen. Onder hen zijn  ook wagens van het Rode Kruis. In de omgeving van Concepción wordt een konvooi beschermd door militairen en wanneer ik een tolhuisje passeer zie ik de eerste troepen die plunderingen moeten voorkomen. In de verwoeste stad geldt bovendien een avondklok tussen 9 uur 'avonds en 10 uur in de ochtend.

Foto's
Het miezert en waait op de zondag dat ik aankom. De stad doet spookachtig aan. Het duurt uren voor ik een hotel heb gevonden, want er is bijna niets open: geen restaurants, geen café's, geen winkels. De groeiende bergen afval beginnen te stinken.

Veel mensen lopen verdwaasd rond. Ze blijven naar de beschadigde gebouwen kijken en sommigen van hen stoppen om commentaar te leveren, of om foto's te maken, alsof ze hun herinneringen aan de hel waar zij door heen zijn gegaan willen bewaren. Voor henzelf, of voor hun kinderen.

's Avonds is er opnieuw een naschok. Het hotel beweegt en het lijkt er op alsof het voorover valt. De beving duurt zo'n 15 tot 20 seconden. Het is een onthutsende ervaring, ondanks dat ik Californië ben opgegroeid en dus gewend ben aan aardbevingen.

Cultuur
Maandag schijnt de zon. Het is warm. Kort na 10 uur ga ik naar een van de weinige supermarkten die wel open is. Er staat een lange rij, maar de mensen wachten geduldig op hun beurt. Klanten mogen alleen naar binnen wanneer iemand anders de winkel verlaat en met niet meer dan twee personen.

De winkelende mensen moeten hun boodschappen in plastic tassen stoppen en wanneer zij bij de kassa komen, dan moeten alle spullen weer uit die tassen worden gehaald. Niet erg efficiënt, maar niemand protesteert. Ze praten wel over het dagelijkse leven en wanneer dat leven weer normaal wordt. Klagen is simpelweg geen onderdeel van de Chileense cultuur.

Infrastructuur
Ik reis door naar Tomé, een plaatsje op zo'n dertig minuten rijden van Concepción. Onderweg zie ik de tentenkampen waar de mensen zitten die alles zijn kwijtgeraakt. Het beeld in Tomé is anders. De meeste winkels zijn open, ook al zijn sommige goederen schaars.

Het is druk in de hoofdstraat en arbeiders ruimen de rommel op. Het lijkt alsof het leven hier al weer normaal is, maar dat heeft tijd nodig. De regering heeft laten weten dat voor het reparen van de vernielde gebouwen en het herstellen van de infrastructuur een biljoen Euro nodig is. Over hoe lang dat gaat duren, is nog geen mededeling gedaan.

Loterij
Het is al wel duidelijk dat een deel van de gebouwen moeten worden gesloopt. Niet alleen in Concepción, maar ook in Santiago. Tot die tijd wachten de mensen af. Ze staan al wel weer in een andere rij, een lange rij, die van de loterij.