Claire Wilson
Claire (70) woont met haar Australische echtgenoot bovenop een berg in Penang, Maleisië. Samen maken ze veel reizen. Verder houdt Claire van schrijven, schilderen, en bezig zijn met haar orchideeën, die ze kweekt op haar balkon met uitzicht op de Straat van Malakka. Claire beschrijft zichzelf als 'een laatbloeier'.
De beelden van de ‘Wiedergutmachung’ van Nederland in Rawagade is sommige Nederlanders in het buitenland in het verkeerde keelgat geschoten. Claire Wilson in Maleisië schaamt zich voor de late excuses, de 20.000,- euro voor de 6 nog levende nabestaanden uit de handen van een bloemblaadjes strooiende ambassadeur.
Het was een oefening in nederigheid, toen ik die foto zag van een nabestaande van de slachtoffers van het bloedbad in Rawagede. Nederlandse militairen vielen op 9 december 1947 Rawagede binnen en doodden 431 mannen en jongens. Nederigheid, omdat de nabestaanden (de laatste overlevende is een half jaar geleden overleden) de Nederlandse regering zonder een woord te zeggen laten zien wat innerlijke beschaving is. Dat is in elk geval niet met een ‘nobel gebaar’ 20.000 euro overhandigen om je geweten te sussen.
Vingertje
De Nederlandse regering is altijd de eerste die met het vingertje andere landen op hun fouten wijst. Op 9 december 2011 heeft diezelfde regering laten zien dat zij niet begrijpt hoe banaal de onemanshow was van ambassadeur Tjeerd de Zwaan, die onhandig bloemblaadjes strooide op de rudimentaire graven van de slachtoffers.
Was er helemaal niemand in de Nederlandse regering of bij de ambassade die heeft gevraagd of de nabestaanden misschien een grafsteen wensten, bovenop die 20.000 euro? Wat Nederland heeft gedaan in 1947 was schandelijk. En wat de Nederlandse regering vervolgens 64 jaar naliet, was onvergeeflijk, en beschamend voor alle Nederlanders in het buitenland die goed van kwaad kunnen onderscheiden.
Innerlijke beschaving
Wanti Sariman, een van de zes nog levende nabestaanden, was 26 en zwanger van haar tweede kind toen haar man Tarman door Nederlandse militairen in Rawagade werd doodgeschoten. Zij en de andere nabestaanden hebben de Nederlandse regering in de jaren na het bloedbad laten zien wat innerlijke beschaving betekent, iets wat noch de regering in 1947, noch al die andere Nederlandse regeringen bezaten.
Rieten mandje
Sommigen van jullie zullen mij verwijten dat ik bitter ben, dat ik spijkers op laag water zoek. Maar ik weet maar al te goed, uit eigen ervaring, wat een oorlog met iemand doet, hoe oorlog ruikt, hoe het voelt en hoe het eruitziet. Ik heb met mijn eigen (kinder)ogen gezien wat sommige mensen anderen, onschuldigen, kunnen aandoen.
De Nederlandse regering mag misschien denken dat zij er goed aan gedaan heeft om Tjeerd de Zwaan op zijn tenen door het gravel te laten lopen, uit een rieten mandje bloemblaadjes uitstrooiend over de graven. Maar een feit is dat nu de hele wereld dankzij de tv-beelden weet dat er bloed zit op het Nederlandse wijzende vingertje, en dat dat bloed er al decennialang aan kleeft!
VN-rapport
Geen enkele Nederlandse regering na 1947 heeft ook maar een poging gedaan om de verantwoordelijke soldaten voor het bloed bad te vervolgen. Ondanks een rapport van de VN die de aanval op het dorp betitelde als ‘opzettelijk en meedogenloos’. Dit rapport was er al in 1948!
Pas in 1968 gaf Nederland toe dat er sprake was geweest van 'gewelddadige excessen' in Indonesië, die zij vervolgens bagatelliseerde met de bewering dat het ging om 'politionele acties, vaak uitgelokt door guerrillastrijders'. In goed Hollands betekent dat: het oppakken, op een rij zetten en executeren van onbewapende mannen en jongens, het met honden opjagen en neerschieten van degenen die erin slaagden te vluchten in de plantage, en hun lichamen laten leegbloeden in het modderige moeraswater.
Afsluiting
Voor ons, oudere Nederlanders in het buitenland, was het schokkend om te horen en te lezen over dit bloedbad, en om de foto’s te zien. Velen van ons hebben de Tweede Wereldoorlog meegemaakt, en later de schepen die terugkeerden uit 'Nederlands Indië', volgepakt met Nederlandse soldaten en hun Indonesische vriendinnen en vrouwen. De Nederlandse geschiedenis kent vele zwarte bladzijden. De dappere vrouwen uit Rawagede zeiden vrijdag bescheiden: 'We sluiten dit hoofdstuk af'.
We mogen God dankbaar zijn dat deze nabestaanden nog in leven waren, zodat ze die 'afsluiting' ook konden meemaken!
Meer artikelen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Neem een gratis abonnement op het WereldExpat Magazine. www.wereldexpat.nl
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Voor vele Indonesiers de periode 1945-1950 Perang Kemerdekaan (vrijheidsoorlog) of vrijhridsrevolutie is geschiedenis. Je kunt niet over al die misdaden gaan tobben, het is inclussief bij het strijden voor de vrijheid. Een voorbeeld: In 1947 na 21 Julie, op een passerdag in Karanganjar (Midden Java, 7 Km van Gombong, Knil Depot) werd een inleidende beschietting met een batterij 25 pounder, geleid door een vlieger-waarnemer (Elt. Art. KL) over het gehele stad, en concentreerde op de passer en omgeving. Daarna sweeping van de Inf.V Knil Battaljon Anjing Nica, die iedereen neer schiet, ongeacht hun identiteit. Slachttoffers bij de honderden, misschien meer dan duizend. Voor de bevolking, vergeten nimmer, het is een levenservaring. Met tobben bereik je niets, beter over de toekomst gaan denken. Vergeven ...... Ya. Als een Belanda als tourist of familie bezoek zijn ze altijd welkom, no hard feelings.
Juridiesch denken van de Nederlandse regeering is begrijpelijk of typically koloniaal. Je moet consistent zijn, het verklaren van Politionele acties en herkenning van de Indonesische vrijheid heeft betrekking met agressie en oorlogsmisdaden.
Wat betreft vergoeding, het betekent veel voor de oeverlevenden .. en God zij dank (Alhamdulillah). Maar Hollandsche regering denk niet over moraal maar duit (lees doeit betekent duit) erg krenteniers denken, zelfs hun uitgaven voor de militaire operaties laten ze de Indonesiers betalen.
Maar wat heer erg pin doet als meneer Pronk naar Indonesie ging en over mensenrechten graat preken.
Ik voel me niet plaatsvervangend schuldig voor de fouten van de regering van die tijd.Het geeft me wel een goed gevoel nu (nog) iets te kunnen doen voor de mensen hier, zij het op kleine schaal.Dat er over en weer afschuwelijk dingen gebeurd zijn is bekend, maar laten we niet jan soldaat in de eerste plaat er de schuld van geven , maar de regering van toen. De soldaat werd gestuurd met loze argumenten. Men trachtte te redden wat er te redden viel voor "het kapitaal". Het is bewonderenswaardig dat de "Indonesier" overwegend zeer welwinllend over de nederlander denkt!Toen en nu. Ik was hier reeds in 1952.
De ambassadeur doet wat he opgedragen is, hem treft geen enkele blaam!
Rawagede en andere misdragingen zijn een smet op Nederland, maar niet op de Nederlanders.Voelt u zich bezwaard? Ga eens kijken en doe ook iets op kleine schaal, neem een kind onder Uw hoede , betaald zijn of haar opleiding opdat men in de toekomst op een nhoger peilt gaat functioneren.
En als schrijfter met haar oorlogsherinneringen de Duitse bezetting 40-45 bedoelt waren dat wel heel prille herinneringen.
Ik dank U.
Jan Maassen
Jan, Nederlanders en Nederlandse regering zijn twee verschillende dingen, al hoewel de tweede de eerste vertegenwoordigt. De Regering bestaande uit politicie, met een heel andere instelling, het is overal zo, ook hier in Indonesia.
Maar de Belanda, kan heel anders zijn. Voor het algemene volk, sommigen kan soms het verschil niet onderscheiden. De tegenwoordige generaties is niet verantwoordelijk wat de regering van toen besluit. De regering juist wel, soms als induvidueel of als een institutie, in bepaalde zaken dachten de tegenwoordige regering nog in termen van 1945-1950.
De ambassadeur heeft een zware en een moeilijke taak te vervullen, ik hoop dat de ontvangs van de ibu-ibu overlevenden, veteranen en kampong bevolking, vergemakkelijk de ambasadeur en het uitvoeren van zijn taak.
Wens je een goed verblijf in Bali.
Jan, Nederlanders en Nederlandse regering zijn twee verschillende dingen, al hoewel de tweede de eerste vertegenwoordigt. De Regering bestaande uit politicie, met een heel andere instelling, het is overal zo, ook hier in Indonesia.
Maar de Belanda, kan heel anders zijn. Voor het algemene volk, sommigen kan soms het verschil niet onderscheiden. De tegenwoordige generaties is niet verantwoordelijk wat de regering van toen besluit. De regering juist wel, soms als induvidueel of als een institutie, in bepaalde zaken dachten de tegenwoordige regering nog in termen van 1945-1950.
De ambassadeur heeft een zware en een moeilijke taak te vervullen, ik hoop dat de ontvangs van de ibu-ibu overlevenden, veteranen en kampong bevolking, vergemakkelijk de ambasadeur en het uitvoeren van zijn taak.
Wens je een goed verblijf in Bali.
Ik heb de zaak al enkele jaren met verbazing gevolgd. Verbazing omdat de Nederlandse regering zich zo legalistisch opstelde. Maar ik wil er wel begrip voor vragen dat men zich niet aangesproken voelde voor een oorlogsmisdaad waarvoor men zich niet verantwoordelijk voelde. Het probleem is nl. dat zulke excessen zich in elke oorlog voordoen. Het betrokken land kan dan achteraf weinig anders doen dan de schuldigen vervolgen. Ik begrijp dat zulks in dit geval onvoldoende is gebeurd. Maar dat laat onverlet dat "wij" er niet collectief schuldig aan zijn. En schadevergoeding impliceert nu eenmaal wel zo'n "schuldbekentenis". Althans zo wordt het geinterpreteerd. De VS hebben hetzelfde probleem met moordpartijen door Amerikaanse soldaten in Irak en Afghanistan. Ook hier werpt men collectieve schuld ver van zich, maar ook hier worden de schuldigen onvoldoende vervolgd.
Een typisch Nederlandse oplossing: Eerst bijna 65 jaar tijd rekken en procederen en dan alleen de overlevenden schadeloos stellen. Had nog een paar jaar gewacht, dan had het nog goedkoper gekund! De enige die meer dan 20.000 Euro opgestreken zal hebben is de Rijksadvocaat.
Geen aktie om trots op te zijn!
Ben blij dat de nabestaanden eindelijk de erkenning hebben gekregen die ze moesten en wilden hebben. De vrouwen die nog leven kunnen nu gaan lachen en gaan vergeven.
Ben blij dat de nabestaanden eindelijk de erkenning hebben gekregen die ze moesten en wilden hebben. De vrouwen die nog leven kunnen nu gaan lachen en gaan vergeven.
Ben blij dat de nabestaanden eindelijk de erkenning hebben gekregen die ze moesten en wilden hebben. De vrouwen die nog leven kunnen nu gaan lachen en gaan vergeven.
Oorlog is altijd een smerige zaak, die veroorzaakt wordt door regeringen en waarbij het volk de dupe is.
Mijn vrouw haar vader werd in Malang door de Indonesiers een paar dagen na de Japanse kapitulatie in de rug geschoten en vermoord. Dat was rond 23 Augustus 1945 en mijn vrouw werd geboren op 9 September 1945.
Twee jaar later sterft haar moeder door gebrek aan medicijnen.
Een vergoeding heeft zij ook nooit gezien.
Het is te triest voor woorden dat dit heeft plaats gevonden en nu eindelijk tochnog gerechtigheid bestaat, al is het wel heel erg moeilijk om je gelijk te krijgen van de Nederlandse staat voor het gerecht.
Ik vind ik het heel erg triest dat er helemaal niets in de geschiedenis boeken erug te vinden was, tenminste in mijn tijd over ons koloniale verleden. Het is net of juist die geschiedenis bewust verborgen dient te blijven, is het dan zo moeilijk om fouten die je in het heden of verleden hebt gemaakt om toe te geven!!!!
Claire, daar ben ik het dus helemaal mee eens.
Natuurlijk is het beschamend dat het zo lang heeft moeten duren en ook de grootte van de geldsom is belachelijk. De ambassadeur zal niet blij geweest zijn met deze taak. En toch... er is nu in ieder geval iets van erkenning van de toen gemaakte fouten en wellicht ook schaamte over het lange zwijgen. ik was een jaar oud toen dit bloedbad plaatsvond en dus voel ik geen plaatsvervangende schaamte, maar "slechts" de noodzaak tot erkenning en ja, het mag onze staat wel meer geld kosten dan die schamele 20.000 per nabestaande!
Het Nederlandse "My Lai". Topje van de ijsberg wellicht.
Omdat wijlen mijn man in 1945 als soldaat in Indonesié was en verteld werd dat de guerrilla-strijders communisten waren die bestreden moesten worden, hoop ik tot God dat die soldaten niet schuldig worden bevonden. Ik weet niet of dit een speciaal geval is geweest, ik heb er nooit iets over gehoord van mijn wijlen mijn man, hij was een orderly voor een officier, (een dokter). Heb een video waarin duidelijk word gemaakt dat deze zogenaamde communisten vrijheid-strijders waren die onafhankelijk wilden zijn.
‘politionele acties, vaak uitgelokt door guerrillastrijders' .
ABC News (Australia) noemt deze "politionele acties" : 1947 Indonesia massacre
http://www.abc.net.au/news/2011-12-09/netherlands-apologises-for-1947-in...
en dan komen ze de volgende dag met dit :
”Netherlands faces more massacre compo claims”
gaat het nu toch meer dan 120 duizend euros kosten ?
http://www.abc.net.au/news/2011-12-10/dutch-govt-faces-more-compensation...
Nieuwe reactie inzenden