Bibi van Damme woont (grotendeels) in Servië, is getrouwd met een Serviër, maar voelt zich toch vooral nog Nederlander. Terwijl ze vroeger altijd dacht dat ze niks met Nederland had.

Toen ik, wat lijkt een eeuwigheid geleden, de stoute schoenen had aangetrokken en de beslissing had genomen om in mijn uppie naar Servië af te reizen had ik nooit kunnen bedenken hoe mijn leven er vandaag de dag, 5 jaar later, uit zou zien. Inmiddels ben ik getrouwd met een Serviër en zijn mijn korte tripjes overgegaan in erg lange verblijven in het buitenland. Je zou kunnen zeggen dat ik nu hier in Servië woon, en dat mijn 'vakantieland' Nederland is geworden.
 
Geen rozengeur en manenschijn
Deze shift is niet zonder horten of stoten verlopen, en ik zou liegen als ik zei dat alles nu rozengeur en maneschijn is. Hoe makkelijk het allemaal ook leek te zijn in eerste instantie, niets bleek minder waar. Los van het feit dat er veel tijd en geld gaat zitten in de papieren rompslomp en alle dingen die geregeld moeten worden, weegt het ook af en toe emotioneel zwaar.

Ik heb altijd gezegd dat als ik 'groot' zou zijn, ik Nederland zou verlaten. Ik had niets met Nederland, en droomde van een leven ergens anders. Nu ik dat 'leven ergens anders' hier in Servië heb is mijn mening enigszins veranderd. Ik had een afstand van 2000 kilometer nodig om in te zien dat ik toch van Nederland hou.

Nederlandse zomeravonden
Ik mis van alles uit Nederland, bovenal natuurlijk familie en vrienden, en alle momenten die ik met hen mis. Maar ook dingen waarbij ik nooit eerder had nagedacht: lange Nederlandse zomeravonden bijvoorbeeld, of etenswaren. Op dit moment zou ik een moord kunnen doen voor een kroket, een pistoletje met roomkaas, een stroopwafel of een zakje drop.

Het vreemde is echter, dat als ik daadwerkelijk in Nederland ben, ik deze dingen nauwelijks eet. Nu heb ik er één keer zin in, kan ik het niet krijgen, en blijft die zin weken hangen. Een luxe-probleem.

Boosheid en verbijstering
Daarnaast voel ik me ook meer Nederlands sinds ik in Servië ben.  Een jaar geleden kon ik mij bijvoorbeeld erg kwaad maken toen de gay-parade hier in Belgrado bruut werd aangevallen door hooligans, nationalisten en anti-homoseksuelen. Vol boosheid en verbijstering heb ik de beelden op tv voorbij zien komen.

Naast mijn woede was er ook een stukje trots, uiteraard niet omdat deze mensen werden aangevallen, maar omdat ik blij was geen echte Serviër te zijn. Ik was diep teleurgesteld dat zoiets kon gebeuren en was trots op het feit dat de gay-parade in Nederland gewoon één groot feest is, zoals het hoort.

Verwrongen beeld
Andersom kan ik me ook kwaad maken om het verwrongen beeld dat Nederland heeft van een land als Servië. Meer dan eens heb ik te horen gekregen dat ik gek was om naar zo'n verschrikkelijk land te gaan. Verschrikkelijk? Geen van de personen die mij dit wisten te vertellen had ooit voet gezet in Servië. Ja, het land en de mensen dragen de littekens van meerdere recente oorlogen, maar het is ook een prachtig land, met een prachtige cultuur.

Servië heeft veel goede kanten: mensen hier zijn gastvrijer en behulpzamer. Leven meer met de natuur en met elkaar. Nemen niet alles voor lief en zijn niet zo gehaast. Ze hebben weinig geld, maar genieten des te meer. Daar zouden wij Nederlanders nog een hoop van kunnen leren.

Servische tradities
Soms voel ik me dan toch ook meer Servisch, en dan juich ik voor Djokovic, of zing ik uit volle borst mee met een Servisch nummer op de radio, alsof ik het al jaren doe. Ik ga op in alle Servische tradities en vind het prachtig.

Afgelopen Pasen bijvoorbeeld, heb ik op traditionele wijze zo'n 60 stuks eieren versierd. Dit klinkt op zich misschien niet zo speciaal, maar het feit dat ik dit heb mogen doen met een 'wax-stokje' dat al meer dan honderd jaar door de familie gebruikt wordt maakt het voor mij des te mooier. Niets industrieel, gewoon ambacht. Het voelt goed om deel uit te maken van zo'n lange traditie.

The best of both worlds
Ik denk dat ik 'the best of both worlds' heb meegenomen. In Nederland voel ik mij Servisch, en in Servië ben ik Nederlands. Net zoals ik wanneer ik in Servië ben Nederland mis, en in Nederland Servië mis. Ik heb twee keer een 'thuis', twee totaal verschillende en toch dezelfde families, oude en nieuwe tradities en een goed leven. Ik heb niets te wensen over.

Meer 'Expats aan het Woord' lezen? Abonneer je op het gratis WereldExpat Magazine!