'Zolang je het niet teveel toont, kun je in het Nederlandse leger gerust homoseksueel zijn'. Dat schrijft majoor Peter Kees Hamstra, voorzitter van de Stichting Homoseksualiteit en Krijgsmacht. Op verzoek van de Wereldomroep schreef Hamstra een column, waarin hij reageert op de stelling: homo's in het Nederlandse leger, geen enkel probleem.

Het zou mooi zijn als ik hier volmondig ja op kon zeggen, maar het is genuanceerder. 

Gelukkig kun je als lesbisch, homoseksueel, biseksueel of transgender persoon over het algemeen prima functioneren bij de Nederlandse Defensieonderdelen, maar daar is wel het nodige aan voorafgegaan. Zo gold er tot in de jaren zeventig een verbod op homoseksualiteit.

Openbaar kussen
Maar ook daarna was er nog veel werk aan de winkel. Eind jaren zeventig werd een werkgroep homoseksualiteit opgericht om het onderwerp bespreekbaar te maken. Doel was het vergoten van de acceptatie en het creëren van een veilige werkomgeving.

De werkgroep slaagde er niet in vaste voet aan de grond te krijgen bij de defensietop. Een aantal leden van de werkgroep heeft vervolgens in 1987 de Stichting Homosexualiteit en Krijgsmacht opgericht.

Uit onderzoeken die de afgelopen jaren zijn gedaan, blijkt dat de acceptatie van homoseksuelen van ongeveer 50% begin jaren negentig is opgelopen tot 90%. Een kanttekening hierbij is wel dat naar mate homo's, lesbiennes en transgenders zichtbaarder zijn - door bijvoorbeeld in het openbaar te kussen - de acceptatie plotseling een stuk minder is.

Roze Zaterdag
Natuurlijk heeft de toegenomen acceptatie ook te maken met de verandering in houding tegenover homoseksuelen in de Nederlandse samenleving. Bij het leger is nieuw beleid ingevoerd: discriminatie is verboden en binnen de opleidingen moet aandacht aan het onderwerp homoseksualiteit besteed worden.

Ook is het voor de stichting nu mogelijk om veel zichtbaarder te zijn en als rolmodel te fungeren. Onze organisatie doet tegenwoordig onder meer mee aan Roze Zaterdag en is twee keer meegevaren met de Canal Parade. Ook de samenwerking met het Company Pride Platform, andere roze netwerken bij andere ministeries, andere geüniformeerde overheidsdiensten en de militaire vakbond AFMP, werpt vruchten af.

Don't Ask, Don't Tell
De stichting is door buitenlandse media gevraagd commentaar te geven. En er is inmiddels een internationale werkgroep op gericht met andere NAVO lidstaten. Een soort coalition of the willing. De bedoeling is steeds meer landen te betrekken bij deze coalitie en uiteindelijk een formeel subcomité van de NAVO te worden.

In mei zijn we door het Palm Centre van de universiteit van Denver en het Brookings Institute - een gerenommeerd adviesbureau - gevraagd mee te werken aan het Brookings Summit. Dit symposium had als thema het Don't Ask, Don't Tell-beleid van het Amerikaanse leger.

Negatieve invloed
Op het symposium bleek dat homoseksualiteit in zes deelnemende landen geen problemen opleverde op het gebied van operationele inzetbaarheid en groepscohesie. In de VS bestaat de vrees dat de operaties negatief beïnvloed zouden kunnen worden. Deze vrees is dus op basis van kennis en ervaring ontkracht. 

De SHK hoopt dat binnenkort ook in de VS de ban op homoseksualiteit opgeheven wordt. Lesbiennes, homo's, biseksuelen en  transgenders moeten het recht hebben openlijk te dienen in het leger. Dit is voor zowel de organisatie als de mensen goed. 'Homorechten zijn immers mensenrechten!' is ons credo.