Wat heb jij gedaan om te integreren, hoe Nederlands ben jij eigenlijk nog? Op de Facebookpagina van de Wereldomroep ontstond een discussie over het aanpassen aan de cultuur van je nieuwe woonland. Reden voor de redactie om de discussie voor te leggen aan intercultureel trainer Jolanda Zeeman van het Koninklijk Instituut voor de Tropen (KIT).
'Wat is integreren?', vraagt Jeanôt in Zwitserland zich af op Facebook. 'Ik woon hier al jaren en ben nog steeds Nederlander. Een echte Zwitser word ik nooit, maar ik voel me wel thuis als Nederlander. Je moet accepteren dat je altijd een Nederlander blijft.'
'Integreren gaat in het ene land makkelijker dan het andere', analyseert Marianne die gedurende 12 jaar in 4 verschillende landen heeft gewoond. 'Dit heeft bijvoorbeeld met taal te maken of met je woonsituatie. Ik heb geprobeerd de cultuur altijd te respecteren, maar nooit mijn wortels ontkend.'
Allerdiepste waarden
Jolanda Zeeman onderschrijft dat je je allerdiepste waarden niet kunt veranderen, maar dat je moet inzien wat deze waarden met zich meebrengen. Jolanda is trainer bij de afdeling Intercultural Management & Communication van het KIT. Ze geeft trainingen aan vertrekkende Nederlanders en aan buitenlandse expats die naar Nederland komen op het gebied van interculturele communicatie.
'Je allerdiepste waarden heb je van huis uit meegekregen', legt Jolanda uit. 'Daar zit je gevoel van wat juist is, wat rechtvaardig is en hoe respect eruitziet. Je kunt bijvoorbeeld in Nederland je respect tonen door met iemand die ouder is een inhoudelijke discussie te voeren. Je neemt dan iemand serieus.'
'Er zijn genoeg landen waar het juist respectvol is om de mening van een oudere of hogere niet ter discussie te stellen', vervolgt Jolanda. 'Daarom is er vaak de klacht van expats in bijvoorbeeld Aziatische landen, dat medewerkers niet op tijd hun mond opentrekken.'
Directheid
Het meest voorkomende obstakel blijkt de Hollandse directheid te zijn, zoals ook Maikel op Facebook vaststelt. 'Nederlanders zijn erg direct. Ik heb het zelf enigszins kunnen afleren, maar niet helemaal. Soms botte-bijl ik ook wel.'
Nederlanders zijn eerder geneigd direct te reageren als ze snel iets willen, meent Jolanda. 'Even snel, helder en praktisch. In het buitenland leren Nederlanders dit wel wat te dimmen, maar als er snel gehandeld moet worden hebben we minder geduld en kiezen we voor de korte communicatielijnen. Deze worden niet altijd op dezelfde manier geïnterpreteerd door de ander. Op zo'n moment kan de Nederlander verzuchten: Waarom zegt hij dat dan niet gewoon?'
Investeren
Jolanda benadrukt dat investeren in het nieuwe woonland helpt bij het integreren. Als je je verdiept in de lokale cultuur, kun je zelf kiezen welk gedrag voor jou effectief werkt en in hoeverre je je aanpast.
Dit is niet altijd even makkelijk, vooral als je verschillende uitzendingen achter elkaar hebt. 'Sommigen kiezen dan voor de internationale omgeving, de expat community. Elke keer een nieuwe taal leren bijvoorbeeld vereist veel van de expat. Mensen die emigreren en op een plek blijven, zijn meer geneigd om te investeren in sociale integratie.'
Dat ervaart ook Louise, die veel moeite doet om telkens te integreren. 'Integreren in vier jaar is elke keer weer een hele opgave. Meestal stort ik me eerst helemaal op de taal. Daarna ga ik meestal iets doen waarbij je in contact komt met lokale bewoners.'
Best of both
'Het is belangrijk dat je de taal van het land waar je je vestigt voldoende beheerst', voegt de in Florida wonende Sophia eraan toe op Facebook. 'En je moet openstaan voor de verschillen in cultuur en gewoonten tussen je vaderland en het land waar je woont.'
Verander je eigen persoon dus niet, maar kijk wat je kunt leren van de andere cultuur. Hier lijken de meeste expats en emigranten het over eens. De meesten lijken deze middenweg ook te nemen. Zo viert Elly Sinterklaas én Kerst en eet Tearose aardappels, maar ook houmous en falafel.
Terugvallen
Een goede integratie helpt, maar de aard van het beestje blijft altijd hetzelfde, legt Jolanda uit. 'Vooral in momenten van stress of conflict zijn we geneigd om terug te schieten naar onze eigen cultuur. De taakgerichte Nederlander gaat harder op zijn strepen staan en iemand met een relatiegerichte achtergrond gaat juist investeren in de relatie, of probeert voor zijn of haar gevoel de relatie te redden. Dit botst.'
Ook de in Londen wonende Saskia ervaart dit op deze manier. 'Als dingen niet gaan zoals ik vind dat ze moeten gaan, verval ik nog wel eens in mijn oude directheid terug. Niet handig als consultant, maar lastig af te leren.'
Niet makkelijk
Een helikopterview is op deze momenten handig, vertelt Jolanda. Je moet je op dat moment afvragen wat voor boodschap je uitzendt en of je met dit gedrag dichter bij je doel komt. 'Maar dat is niet eenvoudig in dergelijke situaties. Je moet je er bewust van zijn wat er gebeurt.'
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Ik woon sedert 1991 in Indonesie. Ik heb mijn directe reactiepatroon in mijn werk hier al snel moeten afleren, want ik werd flink op mijn vingers getikt en het werkte gewoon niet. Kritiek formuleren als een suggestie voor verbetering blijkt hier prima te werken. Gelukkig zijn er inmiddels best veel mensen die mij langer en dus beter kennen en zij accepteren mijn directheid wel: ik krijg er soms zelfs waardering voor. Zij verwachten kennelijk niet van mij dat ik me als een Indonesier gedraag. Het feit dat ik de taal goed beheers en mijn mening goed onder woorden kan brengen, is van onschatbare waarde gebleken. Natuurlijk verval ik nog regelmatig in de oude fout, maar ja, niemand is perfect. In het contact met mensen die mij niet kennen is het handig gebleken om eerst meer over mezelf te vertellen en ook expliciet te verwoorden dat mijn mening die van een iemand is die de zaken bekijkt vanuit het perspectief van een buitenlander en dat die mening dus voor de goede geef is. Men is heel gevoelig voor betutteling, een houding van het beter weten wat goed is voor de mensen hier. Inmiddels ben ik op dat moment ook bescheiden geworden: mijn kennis en begrip van hoe de zaken hier liggen is tenslotte beperkt dus wie ben ik om de 'juiste' oplossing voor bepaalde probemen aan te dragen? Deze presentatie van mijzelf blijkt ook goed te werken: men accepteert er juist soms wel een 'controversiele' mening van mij door.
Er blijkt inderdaad een verschillende opvatting te bestaan tussen wat 'direct, beleefd, brutaal en respectvol zijn' inhoudt. Zelf ervaar ik vaak het gebrek aan directheid als een vorm van oneerlijkheid. Misschien dat dit voor mij persoonlijk het grootste obstakel is geweest. Na 27 jaar in RSA te wonen, weet ik dat ik gezien wordt als 'anders'. Over het algemeen krijg ik de indruk dat het de Engelssprekende landen zijn waar dezelfde 'beleefdheidsvormen' worden gebruikt. Groot Brittanje ziet zichzelf ook als een eiland (hierbij bedoel ik natuurlijk figuurlijk) met alle bijkomende effecten. Nederlanders hebben volgens mij een ander beeld van hun positie ten opzichte van de rest van de wereld. (staan redelijk 'centraal' in de wereld, reizigers, ze hebben gepresteerd over de eeuwen heen, zijn verondersteld om tolerant te zijn, etc.)
Ik vind de definities van assimilatie en integratie zoals eerder beschreven van groot nut. Aanpassen mag worden verlangd van een 'nieuwkomer' en een bijdrage leveren aan de maatschappij moet volgens mij hier een van de voornaamste elementen zijn.
Hollandse directheid blijft altijd een obstakel
zou niet weten waarom
Sinds 1995 woon ik niet meer in Nederland, eerst 10 jaar Engeland, daarna 4 jaar Duitsland en nu weer Engeland. Ik kan onderschrijven wat hier gezegd wordt over de directheid = botheid van Nederlanders. Het gedrag van Nederlanders op straat, in het verkeer en in winkels is soms ook op het botte af. Klein voorbeeld: als ik in een supermarkt een schap aan het bekijken ben om een keuze te maken word je in Nederland bijna omver gekegeld als iemand iets pakt vlak voor je neus, in Engeland hoor je een zacht "excuse me" en er wordt gewacht tot je reageert. Je kunt maar het beste hetzelfde gedrag in Engeland aannemen anders kom je in de problemen... Duitsers in de grensstreek bij Denekamp zijn een stuk beleefder dan Nederlanders maar niet zo als Engelsen. Overigens zijn er ook in Nederland grote verschillen, oorspronkelijk uit Rotterdam heb ik 12 jaar in Brabant gewoond en 14 jaar in de Achterhoek (oost-Gelderland), mij is meermaals voorgehouden dat ik maar "import" ben. Hoewel ik me niet arrogant gedroeg (hoop ik maar...) werd ik aangekeken op het arrogante gedrag van "echte" Hollanders. Integratie (begrip voor elkaar) zou van twee kanten moeten komen denk ik dan...
ha wat een typisch Hollandse reactie van je,suzywong..!
en het sluit zo mooi aan bij het onderwerp...
want je begrijpt het verhaal niet,vind het niet leuk en daarom deel je gelijk en standje uit!
??? standje uitdelen? waar hebt u het nu over?
Ja, dat herken ik zeker! Wij kwamen in New Zealand in 2006 met onze grote mond en eerlijkheid en 'zeggen wat je denkt' mentaliteit. Carlus werkt in een privekliniek in Auckland waar nogal wat mensen van andere culturen werken, dus hij merkte er niet veel van...maar ik werk in een Forensisch instituut met voornamelijk kiwi en een kiwi cultuur/mentaliteit. Men vond mij arrogant en direct etc etc. Ik heb een kiwi cultuur training in 't bedrijf gekregen die me veel uitgelegd heeft over hoe kiwi's in elkaar steken. Het heeft me enige tijd gekost maar ik ben nu heel indirect en zal iemand niet meteen vragen wat ik wil, maar eerst informeren hoe z'n weekend of dag was etc, en dan kom ik pas met m'n vraag, op een hele beleefde en vriendelijke manier. Het heeft me ook enige tijd gekost voordat ik de gesproken en geschreven taal van de kiwi's begreep. Ik dacht dan: wat willen ze nou weten, want alles wordt indirect omschreven en niet direct gevraagd. Ik ben er nu aan gewend en mij manier van communicatie is enorm veranderd, en het personeel is nu blij met mij. Men ziet mij niet meer als arrogant of te direct, men vindt mij hoogstens wat ongeduldig! Ik zou niet meer terug willen naar dat Nederlandse gedrag, terwijl ik toch wel voorop liep met m'n grote mond. Men is veel respectvoller en vriendelijker naar elkaar toe, je hoeft elkaar niet te kwetsen, je hoeft geen kritiek te leveren. Kritiek leveren wordt hier helemaal niet op prijs gesteld! Dus dat geef ik ook niet. Zal hoogstens zeggen dat ik 'a bit disappointed was', maar daar houdt 't dan ook wel mee op. Dit is een veel fijnere manier van met elkaar omgaan. De hele kwaliteit van leven is hier enorm fijn, voor geen goud ga ik terug naar dat overvolle, gejaagde, gestresste, we zeggen wat we denken Nederland. Ik ben trots dat ik een Nederlander ben, wij blijven ook gewoon Nederlands met elkaar kletsen en ik vind 't enorm leuk om met een Nederlander te kletsen hier.....ik ben nu 1/2 kiwi/1/2 Nederlander en dat voelt goed!
Subject: Wat betekenen de woorden integratie en assimilatie?
Ik zal het verschil uitleggen, waarmede ik er op vertrouw dat de begrippen van nu af duidelijk zijn en voor generlei andere uitleg vatbaar zijn.
Degenen die het met de uitleg niet eens zijn kunnen een aantal encyclopedieën raadplegen.
Integratie (culturele):Toenemende onderlinge samenhang van cultuur-elementen (normen, waarden, kennis, houdingen, artistieke uitingen) binnen een samenleving, waardoor de cultuur doortrokken wordt van ËËN kenmerkende basismentaliteit. Ook gebruikt voor: aanpassing van een etnische groepering aan de dominante cultuur ten koste van de eigen identiteit.
De hiervoor door mij geciteerde explicatie bevat het woord "samenhang", alsmede de zinsneden "ËËN kenmerkende basismentaliteit" en"aanpassing van een etnische groepering aan de dominante cultuur ten koste van de eigen identiteit".
Ook Kramers "Vreemde woordentolk" spreekt over "Het tot stand brengen van een eenheid" en "opgaan in ËËN geheel", met daarbij zelfs
specifiek melding van opnemen van een ander ras in een bestaande samenleving.
Integratie (psychologisch): -----aanpassen van nieuwe ervaring aan reeds aanwezige kennis, zodat deze wordt ingepast in het al bestaande beeld, dat men van zijn omgeving heeft en voor degenen die het nu nog niet begrijpen,
vervolg ik met
Assimilatie (sociologisch): -----een deel van de eigen culturele identiteit blijft behouden. Deze door mij geciteerde explicatie betekent dat nieuwelingen zich aanpassen aan reeds aanwezige kennis, doch dat de eigen inbreng wordt ingepast – en derhalve behouden - in de bestaande situatie, zodat de oorspronkelijk op die plaats geldende cultuur blijft behouden en de nieuwe daarmede wordt verweven.
Aangaande de meningsverschillen over Integratie/Assimilatie veroorloof ik mij het volgende:
Integratie = in Nederlands, opnemen in 1 geheel, b.v. verschillende bedrijven in 1 groter geheel.
= in Engels, to merge one into another; to make entire; to form into one whole.
Assimilatie = in Nederlands, aanpassing; gehele of gedeeltelijke gelijkwording.
= in Engels, to bring or come into harmony; adjust or become adjusted; to become or cause to become similar.
Wij en andere geëmigreerde Nederlanders die al zo'n 50 jaar hier in NZ wonen, hebben nog steeds niet alle gewoontes van Nieuw Zeelanders overgenomen.
Integreren wordt veel ten onrechten gebruikt, personen kunnen nooit integreren!!
Wij zijn dus niet geintegreerd, maar wel geassimileerd!
Wat Nederlanders eerlijkheid noemen heet in het buitenland brutaalheid
Wat wij Directheid en openheid noemen heet in het buitenland botheid en gebrek an discretie.
Geef mij maar de normen in Thailand: met respect met elkaar omgaan. Ik wil ze niet meer inruilen voor de Nederlandse normen
De Hollandse directheid en grote mond moet ik niet. Voor alles een praatgroep en organisatie.
Reklameren bij alles wat hun niet zint. Ik krijg op mijn werk Nederlanders aan de telefoon en het is net of je steeds de directeur aan de lijn hebt. Ouwehoeren tot en met, op alles een antwoord.
Zo zien de meeste Vlamingen de Hollanders.
Die Nederlandse directheid vind ik vooral vaak onbeleefdheid. En als je bent geemigreerd vind ik dat jij degene bent die anders is en je hebt aan te passen aan je nieuwe woonland. Daar ben ik van doordrongen en daar doe ik erg mijn best voor. Ik werk in een omgeving met alleen Amerikanen en hoewel dat een land is dat zich bij uitstek openstelt voor andere culturen, wil ik graag gezien worden als Amerikaan en niet als Nederlander. Dat blijf ik tenslotte toch wel, maar ik wil hier op professioneel en privegebied slagen en succesvol zijn en ik ben er van overtuigd dat dat alleen kan als je zoveel mogelijk je accent opgeeft en je je aanpast aan hun cultuur. Ik mis Nederland overigens totaal niet, ik was er vorige maand weer even en juist die zgn. "directheid" en altijd maar een mening hebben maakt dat ik liefst meteen weer naar de VS terugwilde. Nou heeft alles wel zijn voors en tegens, maar over de gehele linie genomen ben ik liever hier.
Je eigen cultuur is wat je bent, dat moet je niet willen veranderen. Je kunt er wel aan toevoegen. Ik zoek bij voorkeur de overeenkomsten en laat na de nadruk te leggen op verschillen. Integreren bestaat uit aanpassen en (respectvol) leren omgaan met de verschillen. Je cultuur zal je niet verloochenen.
Om te gaan emigreren is a groot besluit, je zecht vaarwel aan ouders, familie en vrienden.
Je word opgevangen in je nuwe thuiste, de kinderen gaan naar de nuwe school en je word deel van een nuwe gemeenschap. Of je gaat integreren is jou eigen besluit. Ik kom nog steeds nederlanders tegen wat hier al 30 jaar wonen en wat nog steeds in nederlandse termen denken. Alles is beter in Nederland.
Gaan ze terug dan zie je ze naar enkele maanden weer terug omdat ze niet kunnen wennen in Nederland.
Ja je blijft altijd wel een beetje Nederlander maar je hebt toch gekozen voor een nuwe leven weg van Nederland. Zo integreren is je enige keus.
Wilt u een kopje koffie vroeg ik vriendelijk aan onze postbode die elke dag om 11 uur 30 de post kwam brengen met de auto, in ons veraf van alles huis. Ik kreeg steeds maar nee dank uwel te horen. Tot dat mijn man hem een pastis aan bood, dat was wel goed. Ik woon nu al sinds 34 jaar in Frankrijk, heb sinds dit voorjaar ook de Franse nationaliteit er bij, om te kunnen stemmen. Maar ik ben en blijf nederlandse in mijn spontaan zijn, eet nog steeds geen brood bij het warme eten, en tel nog in het nederlands. Tja wat wil je ik mis het gezellige van nederland. Maar als ik in nederland ben heb ik een frans accent als ik praat en ben ik ook buitenlandse. Tussen 2 landen leven is niet altijd makkelijk.
Sinds vier en een half jaar woon ik (met mijn Vlaamse echtgenoot) in Belgisch Limburg en ik had nooit verwacht dat ik het er zo moeilijk zou hebben.
Gewoon een buurland en we spreken allebei Nederlands....jaja.... het betekend alleen niet altijd hetzelfde maar okè, dat leer je op den duur wel en ik had het voordeel dat mijn man en ik al een paar jaar samen waren dus wisten dat de taal anders was.
En niet dat ik het hier slecht doe we hebben fantastische buren en zijn aanvaard door de omgeving, ik heb me verdiept ik de cultuur en geschiedenis van mijn omgeving, heb ook vlaamse vrienden....wat wil je nog meer zou je zeggen.....en toch.....
Als ik eerlijk ben wil ik misschien wel gewoon op mijn knieën terug naar Nederland................
Ik mis daar niet eens mijn familie zo zeer maar het Nederlandse......en dat terwijl ik vroeger niet eens zoveel met NL had dacht ik...mijn roots zit dieper dan ik ooit had kunnen vermoeden.
Ik mis het onbevangene, het knusse ach...ik mis zo veel van dat mooie landje....
Na 34 jaar hier voel ik hier best thuis, het "Nederlander" zijn wordt in Duitsland (en trouwens in heel Europa) als iets prettigs ervaren. Men vindt Nederlanders best grappig en leuk. Dat we een "stelletje eigenwijze opdonders" zijn is bekend. Maar ik zal het niet overdrijven. Duitser zal ik nooit worden, een Europees paspoort zou ik ideaal vinden. Door heel het gedoe met Wilders en dat hij zoveel stemmen krijgt heeft mijn liefde voor Nederland trouwens behoorlijk laten bekoelen.
In de meeste culturen zul je je zonder mee naadloos aan moeten passen. In de VS bijvoorbeeld heeft men geen tot weinig geduld voor andere culturen: affiches en beleidsstukken over diversiteit ten spijt. In Noorwegen dient men zeer snel de taal te leren en zich vooral in te houden: daar wordt de NL drang naar snelle resultaten niet zo gewaardeerd. En zo kan ik wel even doorgaan.
Dit onderwerp is te subjectief! Zodra ik een Nederlander zie schrijven: "Een Nederlander is dit of dat." ( "Zegt de waarheid." "Zegt het zoals het is." Enz..) Dan denk ik gelijk al: Ach wat zijn wij ( die in Nederland geboren zijn) toch eigenwijs.
Maar ja. Dan hoor ik hier Australiers zeggen: "Wij Australiers zijn veel te aardig. Wij hebben zo'n fantastisch gevoel voor humor. Wij zijn zo "laid-back" en dan pak ik ook weer een korreltje zout.
Juist ja - "de middenweg nemen" ook al BLIJF je er uit zien als een Nederlander, is wel het best. Niet doen ALSOF je je aangepast hebt.
Na 54 jaar in Sydney, hoop ik dat ik niet als 'betweter' hier gezien wordt. Ik vermoed dat ik niet gezien wordt als een eigenwijze Nederlander. Maar ook nooit als een "dinky-di", "true-blue", "real Aussie". Nooit.
Bent u alleen vanavond? Dit vroeg ik aan een mij onbekende man op een feestje.
Hij schrok ervan, en antwoordde ja, maar ging meteen weer weg.
Heb ik iets verkeerds gezegd? vroeg ik aan mijn andere buurman.
Hij lachte verlegen.
We zijn hier nog een beetje ouderwets.
Toen begreep ik het, maar dat kon snel recht gezet worden.
Nu zijn we goede vrienden die lachen om de eerste kennismaking.
àkenavo: ik begrijp het niet: wat is er Nederlands aan uw vraag? Ik zou een dergelijke vraag nooit aan een mij onbekende in Nederland stellen en dus ook niet in Frankrijk. en om dit ouderwets te noemen gaat me te ver.
Nieuwe reactie inzenden