Eric en Michelle de Ruiter richtten in 2002 de Stichting Bouwen op. Deze stichting helpt bij bouwprojecten  in ontwikkelingslanden. Het echtpaar werkte vier jaar lang in Gambia aan talloze projecten en woont nu met hun twee kinderen in Ghana. Hieronder het verhaal van Eric.

‘Stichting Bouwen is ontstaan tijdens mijn studie bouwkunde aan de Hogeschool van Utrecht, toen ik tijdens een stage met medestudenten een weeshuis en school heb gebouwd in Honduras. Michelle studeerde in die tijd af en kon dus niet mee. Na het afronden van mijn studie zijn we samen terug gegaan om te zien hoe het gebouw erbij stond. De meisjes waar we het weeshuis voor bouwden, lieten ons vol trots zien waar ze nu woonden. Op dat moment besloten we hier meer mee te doen.

Voor gek verklaard
Ik ben eerst gaan werken als projectontwikkelaar in midden Nederland en heb intussen de stichting vorm gegeven door met allerlei mensen te praten over onze plannen. Uiteindelijk heeft het nog ruim twee jaar geduurd voor we de sprong in het diepe hebben genomen. Mensen om ons heen verklaarden ons voor gek. Je geeft je baan en je huis op! Mijn vader vroeg zich waarom ik zo’n ‘dure’ opleiding had gevolgd om naar Afrika te gaan!

Dat het uiteindelijk Afrika is geworden, is niet meer dan toeval geweest. Toen het hele idee was uitgewerkt was , hebben we tientallen organisatie aangeschreven met de vraag of er behoefte was aan de hulp die wij als stichting wilden bieden; het begeleiden en coördineren van bouwprojecten in het kader van ontwikkelingssamenwerking. Een van de stichtingen die reageerden, stond op het punt om een school in Gambia te bouwen en we konden direct starten.

Die avond keken we op de kaart en zagen dat we ook over land naar Gambia konden. Dat kwam mooi uit, want Michelle was en is nog steeds niet dol op vliegen. Daarnaast hadden we natuurlijk ook een goede auto nodig.

Landen in een ander land
In februari 2003 stapten we in onze Land Rover uit 1981 en reden naar ons eerste project ruim 7000 kilometer naar het zuiden. De rit naar Gambia duurde twee en een halve week en heeft ons de tijd gegeven te wennen aan de stap die we hebben genomen. Hoe verder we naar het zuiden reden des te smaller en slechter werden de wegen, het klimaat warmer en de mensen donkerder. Beter ‘landen’  in een ander land kan niet.

Het leven in Ghana, en Afrika in het algemeen, bevalt ons goed. We zijn altijd buiten en staan dicht bij de natuur. De projecten die we doen, noodzakelijk en erg divers. We ontdekken elke dag weer nieuwe dingen.

Nederlandse les
We wonen bijna twee uur rijden van de hoofdstad Accra waar onze kinderen naar de Nederlandse School gaan. Voor ons belangrijk genoeg om twee keer per week op en neer te rijden. We combineren dat dan met boodschappen en  lekker koffie drinken. Meestal gaat Michelle alleen omdat ik op de bouw ben, maar als het lukt gaan we met zijn allen. Daarnaast houden we zo ook contact met de Nederlandse gemeenschap die voornamelijk in Accra woont. Michelle geeft ook nog les op de school in ons dorp waar de kinderen ook naar toe gaan.

We hebben nu een vestiging in Gambia waar een Nederlandse vrouw in dienst van de stichting de projecten begeleidt. Datzelfde zal straks ook gebeuren in Ghana, zodat we ons kunnen richten op een nieuw project in een nieuw land. Zoals het er nu naar uit ziet wordt dat Malawi. We hopen daar begin volgend jaar te starten met de bouw van een groot project, dat begint bij een kliniek voor met name HIV moeders en hun kinderen en als alles mee zit eindigt in een volledig zelfvoorzienend centrum.

Er valt oneindig veel te vertellen over leven in Afrika en het werk dat we doen, maar om het echt te voelen is er volgens mij maar een manier; het zelf ervaren!’

Meer artikelen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Neem een gratis abonnement op het WereldExpat Magazine