In de jaren zeventig kocht de Amerikaanse kunstenaar Dennis Severs een vervallen huis in Londen en bedacht er het verhaal bij van een 18de-eeuwse weversfamilie. Het werd een populaire attractie. Dat komt vooral door de bevlogen inzet van de Nederlander Mick Pedroli, voormalig Amsterdams coffeeshophouder. 

'Komt u voor de eerste keer? Praat alstublieft niet in het huis. Laat uw ogen even wennen aan de louter met kaarsen verlichte kamers. Begin beneden in de kelder en laat u leiden naar boven.'

De houten vloer kraakt. Een zoete geur van gedroogde sinaasappelschillen, walnoten, fenegriek, rozenwater, kruidnagel en kaneel vult de ruimte. 'De mensen maakten vroeger hun eigen huisparfums', legt Mick uit. 'Rond 1700 was het buiten namelijk een stinkboel.'

Tableau vivant
De open haard is aan en op tafel liggen kruimels, granaatappels, een halfvolle karaf wijn. Is dat het geluid van paardenhoeven? Blaffende honden? Dan rent vanuit het niets een kat de zwarte houten trap op. Rakelings langs een verweerde, met stof bedekte rol zijde die ooit schitterend geweest moet zijn.

Dit is geen gewoon museum. Dit is verdwalen in een tableau vivant, een schilderij van 18e-eeuwse meesters. Een 'domestic still life drama' noemde de schepper van het kunstwerk, Dennis Severs, het zelf.

Hugenoten
De Amerikaan kocht het huis in de Londense wijk Spitalfields eind jaren zeventig. Naast zijn woning zou het zijn levenswerk worden. Daarvoor bedacht hij het verhaal van de familie Jervis: protestantse Hugenoten uit het Frankrijk van Lodewijk die naar Londen vluchtten om terechtstelling te voorkomen.

'Elke trap brengt je verder in de geschiedenis van de zijdewevers in Spiralfields', vertelt Mick. 'Tussen de kelder en de derde verdieping reis je van de glorietijd in 1724 naar armoede in de 19e eeuw.' Van meet af aan stelde Severs zijn huis open voor publiek. Inmiddels komen er tienduizend bezoekers per jaar.

Coffeeshop
Mick kwam aanvankelijk voor drie maanden naar Londen om Dennis te helpen. Dat was vijftien jaar geleden. De Nederlander had Severs begin jaren negentig ontmoet als klant in zijn coffeeshop in Amsterdam. Hij was toen net bezig de zaak te verkopen.

'Ik had veel voor elkaar gekregen, zoals het eerste terras in de Reguliersdwarsstraat en openbare kunst: een mooi mannenbeeld voor de deur.' Maar de aidsepidemie van de jaren tachtig had een zware wissel getrokken. 'Het was tijd voor iets nieuws.'

Hollandse moraal
Mick kende Dennis Severs alleen van gezicht. Toch zei hij 'ja' toen de kunstenaar hem vroeg naar Londen te komen. 'Londen in de nineties...dat was het helemaal. Bovendien had ik het gehad met Amsterdam en de Hollandse moraal van doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg.' In maart 1995 vertrok hij.

Het huis was overweldigend. 'Ik had geen flauw idee wat me te wachten stond. Ik ben een kind van mijn tijd, maar Dennis ademde de 18de eeuw. Een jaar lang heb ik in het huis gewoond. In de keuken, nog steeds mijn favoriete kamer. Toen heb ik een advertentie opgehangen in de wasserij om de hoek.'

Leerschool
Mick was toen al lang tot huismanager gebombardeerd door Severs vanwege zijn ervaring in Amsterdam en zijn opleiding tot etaleur. 'Ik was koud een week in Londen toen Dennis op vakantie ging. Ik werd compleet in het diepe gegooid.'

Het was een goede leerschool, zegt Mick achteraf. 'In het calvinistische Nederland was ik gewend om plichtgetrouw acht uur per dag te werken. Het motto van Dennis was: ligt er werk, dan doe je dat. Maar is het mooi weer, geniet ervan en trek eropuit.'

Overleven
Toen Severs in 1999 na een kort maar heftig ziekbed aan kanker overleed, liet hij zijn huis na aan de Spitalfields Historic Buildings Trust. Op één voorwaarde: Mick Pedroli moest aanblijven als manager. 'Ik moest bewijzen dat het kon overleven.'

Mick luisterde goed naar zijn publiek. Hij verruimde de openingstijden, maakte privé-boekingen mogelijk en bedacht kerstavondopeningen met champagne. 'Ik deed wat ik voelde dat goed was voor het huis.' Een decennium na de dood van de kunstenaar is het Dennis Severs House nog springlevend.

Teylers Museum
Veel Britse academici hebben lang hun neus opgehaald voor het huis. De stillevens zijn niet historisch correct, was de opvatting. Maar daar trok Severs zich niets van aan. Pedroli: 'Het ging hem om de beleving. Niemand heeft ooit een tijdbeeld kunnen schetsen zoals hij. En nu tonen musea van over de hele wereld belangstelling voor zijn visie.

Daaronder het Haarlemse Teylers Museum en de Amsterdamse opleiding museologie die na de zomer een groep studenten stuurt. Voor Mick is het een nieuwe stap in zijn carrière: kenner van het 'museum nieuwe stijl'. 'Zie, ruik, luister en stap in het verhaal - dat is precies wat Dennis wilde. Een aanval op de zintuigen.'

Dennis Severs House, 18 Folgate Street, Londen