Emil Roelofs
Emil Roelofs (1957) is directeur van de IVIO Onderwijs Groep. Eén van de bedrijven van de groep is de Wereldschool, waar Emil van 2002 tot september 2010 leiding aan gaf.
De Wereldschool verzorgt Nederlandstalig afstandsonderwijs voor Nederlandse en Vlaamse kinderen in het buitenland vanaf het primair onderwijs tot en met het voortgezet onderwijs.
Na het afronden van de lerarenopleiding heeft Emil zich bij de Stichting IVIO bezig gehouden met educatieve projecten van uiteenlopende aard, totdat hij in 1997 als interimmanager zich met de Wereldschool ging bezighouden. Emil is tevens onbezoldigd bestuurslid van een school voor voortgezet onderwijs, de Isaac Beekman Academie.
Hoge onderwijskwaliteit voor iedere leerling, klantgerichtheid en efficiënte bedrijfsvoering zijn voor hem belangrijke thema’s.
Hoe help je je kind om zich snel thuis te voelen in een nieuw land? Niet met 'wij-en'zij-denken'. Help je kind over de grenzen van het gezin heen te kijken. Informeer je over de gewoonten en gebruiken op school en daarbuiten, en draag die over op je kroost.
Professor Micha de Winter betoogde dat uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat kinderen zich beter ontwikkelen als ze opgenomen zijn in sociale netwerken die groter zijn dan het gezin alléén. Als er bijvoorbeeld goede verbindingen zijn tussen ouders in de buurt en tussen ouders en school, presteren kinderen beter en hebben ze meer kans op maatschappelijk succes.
Wij en zij
Leggen we deze uitgangspunten op een gezin dat net naar het buitenland is verhuisd, dan is snel duidelijk hoe belangrijk het is dat kinderen ook in het nieuwe land hun sociaal netwerk vergroten tot voorbij de grenzen van het gezin. Vooral als de taal- en de culturele kloof groot is, bestaat het risico dat kinderen sterk het onderscheid blijven maken tussen wij (het gezin en de familie in Nederland) en zij (de nieuwe landgenoten). U als ouder hebt er dus een taak bij, namelijk uw kinderen helpen snel te integreren, zodat zij hun sociale netwerk kunnen opbouwen.
Nieuwe taal
Het is duidelijk dat de nieuwe taal kunnen spreken wezenlijk is, maar ook deelnemen aan activiteiten buitenshuis, zoals sport, op straat met buurtgenoten spelen, enz.
Ook – en dat is wellicht het lastigste – moet het 'wij-zij-denken' worden doorbroken. Wij komen uit een relatief goed georganiseerd land met een voor buitenlanders soms vreemde mix van calvinisme en liberalisme. Wij zijn zogezegd zuinig en ingetogen, maar ook zeggen we wat we denken en houden ons niet te veel aan (sociale) conventies. Die attitude sluit meestal niet aan bij de sociale omgangsvormen van het nieuwe land en dat leidt tot teleurstellingen en soms tot isolatie.
Verjaardagsfeestje
Toch is het belangrijk de kinderen te laten wennen aan het feit dat het anders is en niet die 'vreemde' gebruiken te veroordelen. Immers, met veroordelen versterkt u het wij-zij-gevoel. Dit niet (ver)oordelen is gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar de kinderen daar buiten houden moet mogelijk zijn. Ook de gebruiken overnemen die de kinderen als het ware in de midden in nieuwe sociale context plaatsen, zijn van belang.
Stel dat het de gewoonte is dat de hele klas thuis wordt uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje, doe dat dan ook, en liefst op dezelfde wijze als uw buren dat zouden organiseren. Laat de kinderen meedoen aan de lokale feestdagen, en wel zo dat zij hetzelfde doen als de andere kinderen.
Maatgevend
Ieder land en iedere (sub)cultuur is anders, daarom is het enige algemene recept alert te zijn op wat de gewoontes in uw nieuwe vaderland zijn en uw kinderen zich daar zo snel mogelijk in thuis te laten voelen. Op die manier socialiseren kinderen en worden zij onderdeel van de gemeenschap. Het is wellicht een omslag in het denken. Uw kind is anders, niet de kinderen in het nieuwe land. Die kinderen bepalen de norm, zij zijn maatgevend voor wat gewoon is.
Snelste manier
In relatie tot het onderwijs is het zaak snel antwoorden te krijgen op de volgende vragen: Weet u al wat op de school van uw kinderen de gewoonte is? Houdt men net als in Nederland '10-minutengesprekjes' of gaat dat anders? Participeren ouders ook op een andere manier of worden ze buiten de deur gehouden? Dien je kennis te maken met de ouders van de vriendjes en zo ja, hoe doet men dat dan, terloops op straat of in het buurtcafé, of ga je op visite? Nodig je ze uit of wacht je tot je uitgenodigd wordt?
De snelste manier om erachter te komen is vaak het aan andere Nederlanders vragen die er al een tijdje wonen.
Meer artikelen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Neem een gratis abonnement op het WereldExpat Magazine!

















**Weet u al wat op de school van uw kinderen de gewoonte is?
Houdt men net als in Nederland '10-minutengesprekjes' of gaat dat anders?
Participeren ouders ook op een andere manier of worden ze buiten de deur gehouden?
Dien je kennis te maken met de ouders van de vriendjes en zo ja, hoe doet men dat dan, terloops op straat of in het buurtcafé, of ga je op visite?
Nodig je ze uit of wacht je tot je uitgenodigd wordt
?
De snelste manier om erachter te komen is vaak het aan andere Nederlanders vragen die er al een tijdje wonen.##
Nou Emil en Wereldomroep, ik ken/hier zijn geen andere Nederlanders.
je stelt hier 6 vragen, maar hebt geen antwoorden, dus vraag ik het maar .... noodgedwongen.... aan de lokale bevolking en met de goede verbinding die ik daar mee krijg presteer ik vast beter en dan maak ik nog meer kans op maatschappelijk succes in mijn nieuw land.
Onze kinderen zijn niet in Nederland geboren en hebben er tot nu toe ook niet gewoond. Wij verblijven inmiddels in ons derde buitenland. Omdat wij van ene naar ander land hobbelen, gedijen onze TCK (Third Culture Kids - http://tckid.com/what-is-a-tck.html) goed in een internationale omgeving en volgen internationaal onderwijs. Daar kunnen ze zijn wie ze zijn en omdat ze meertalig zijn, integreren ze lokaal ook goed.
Goed artikeltje, voor velen denk ik ook voor de hand liggend, maar vast niet voor allen en daarom op z'n minst een goede reminder voor iedereen. Toch zou ik willen toevoegen dat ondanks het in acht nemen van alle bovenstaande adviezen en meer dan dat, één van de fundamentele problemen is hoe locale mensen jou benaderen. Dat is in Thailand als je daar met een andere huidskleur woont gewoon heel lastig. Je blijft altijd een farang (buitenlander) en daar hoort een heel pakket aan vooroordelen bij (ook al voldoe je niet aan sommige van die vooroordelen, het zit er helemaal ingebakken). Goede relaties en goede inburgering en sociaal welzijn van je kinderen vereist ook een acceptatie van twee kanten. Wij werken hard een de éne kant en dat heeft zeker wat effect aan de andere kant, maar die andere kant is ook enigszins beyond our control.
Ik ben naar Canada geëmigreerd toen mijn kinderen één en vier jaar waren. Ik denk niet dat ik mijn kinderen een plezier doe als ik ze het gevoel geef anders te zijn. Ik heb ze vanaf het begin als Canadese kinderen gezien. We hebben vanaf het eerste jaar met Thanksgiving kalkoen gegeten, maar Halloween kostuums gekocht en langs de deuren snoep opgehaald en kadootjes onder de kerstboom gelegd. De kinderen zitten nu al jaren op ijshockey. Kan het nog Canadeser?
Zelf vind ik het niet erg om anders te zijn en soms doe ik erg Nederlands. Ik eet nog bijna elke dag een brood met Goudse kaas voor de lunch. Maar mijn kinderen hoeven van mij geen brood mee naar school te nemen als ze dat niet willen.
Nieuwe reactie inzenden