Velen kunnen niet zo goed loskomen van hun land van herkomst. Hier in Thailand, waar het natuurlijk veel moeielijker "integreren" is dan in de USA of Frankrijk (zeer moeielijk te leren landstaal) is het me op diverse plekken waar ik heb gewoond opgevallen dat hier woonachtige westerlingen vaak nogal samen blijven klitten met mensen uit hun eigen land, of tenminste met mensen waar ze de moedertaal mee delen. Engelstalige en Duitstalige klieken, die onderling nauwelijks kontakt hebben.
Sommigen leven in een hermetisch afgesloten luchtbel: De Duitse restauranteigenaar in de Thaise badplaats, die geen Thai en weinig Engels spreekt, en voortdurend Duits praat met zijn klanten. Ach ja, in zo'n geval is er weinig reden voor heimwee, als je bereid bent te accepteren dat er een palmboom staat in plaats van een berk.

Sinds 9 maanden wonen we met 4 kinderen (1, 5, 7 en 9 jaar) in Indonesie na 2 jaar in China te hebben gewoond. Ik ben veel met de kinderen alleen omdat mijn man veel reist. Ikzelf heb weinig last van heimwee, maar kan erg genieten als ik weer in nl ben. Mijn man verlangt totaal niet naar nl, maar de kinderen daarentegen verlangen er vaak erg naar. Ze missen de familie, willen kerst vieren met opa en oma, lekker koud weer hebben en zich thuis voelen in een huis met 4 buitenmuren ipv buitenhuizen, toko's en palmbomen om zich heen. We zijn afgelopen 3 jaar 2 keer per jaar naar NL op vakantie geweest en dachten dit jaar kerst in NL over te slaan en het ergens anders te gaan vieren. Maar aan de kinderen krijg ik dit niet verkocht. Heeft iemand ervaring met kinderen die heimwee hebben?

Heimwee geneesmiddel : Vergelijk netto besteedbaar inkomen woonland met NL, dan is het gauw weer over. De "bijdragen" in NL aan de Ink.Bel,Gemeente, Provincie, Waterschap,CVZ,AWBZ,SVB-AOW e.d. zijn zo hoog dat er (te) weinig overblijft om redelijk van te leven vs andere woonlanden. In Frankrijk kent men het maximum van 50% op de som van alle belastingen/bijdragen. Moet je in nederland niet om komen, daar betaalde ik alleen al 62% IB afgezien van de rest. Netto 25-30% overhouden van de 100% is echt te weinig. Wegwezen en wegblijven dus.

Interessant artikel!

Herkenbaar. Ook als je de "heimwee" andersom hebt. Ik heb ruim 15 jaar in Spanje gewoond en nu in Nederland. Ik herken het op zoek zijn naar zaken uit het land waar je je niet van hebt kunnen losmaken bijv. door middel van Spaans spreken met Spaanse collega´s, de Mediterraanse producten zoeken in de AH, eten in tapas-bars, Almodovar kijken in het Filmuis en live TVE via internet ;-)

Ik ben een buiten de doos geval wat betreft heimwee. eerder het tegendeel, maar hoe beschrijf je dat? Ik heb het nooit gekend. Wel het tegenovergestelde, voorwaarts naar nieuwe landen, plaatsen, eilanden, jarenlang over land, urenlang door de lucht en 15 jaar over zee. Nu woon ik 20 jaar op dit eiland, eerst 7 jaar aan de Franse kant dat er keurig Europees bij staat en vanaf 1997 op de "Hollandse" kant, dat een derde wereld landje is verstopt achter mooie haven en lucht haven en hotels en zo. Er is niets Nederlands hier behalve het vermomde hogere gezag dat alleen merkbaar wordt in geval van paniek en totale corruptie. Heimwee naar huis, thuis, wat is dat, Er zijn mooie plekken in Holland, met de camper vind ik er veel. Maar laten we wel wezen, het is een veel te geordende overvolle plaats met veel te veel mensen. Er is geen centimeter ongeordend. Zelfs het "wilde" bos is lang geleden daargeplant. Hoe kan ik daar nou heimwee naar hebben, regelmaat en productie, blijf binnen de perken en maak geen ruzie. Waar ik m eook bevind, ik maak er met een paar handgrepen een prachtig plekje van. Home is were my head is, papa is a no more rolling stone, he stay there.

ik vertrok naar Frankrijk na reorganisatie van het bedrijf in Nederland waar ik werkte, mijn partner woonde al in Frankrijk. ik sprak vloeiend Frans , kwam al jaren in verschillende regio in FR (studie, stage, vakantie etc) ik dacht dat ik de overstap niet moeilijk zou zijn maar dat viel tegen. na 7 jaar begin ik zelfs een beetje haatgevoelens te krijgen voor FR, ik vind gewoon geen baan. ik heb geprobeerd 2 bedrijven op te zetten, dat is geen succes geworden. ik heb alles geprobeerd om te integreren maar ik met mijn kinderen blijven buitenlander en niet geaccepteerd en nu wil ik het zelf al niet eens meer. hoe is het mogelijk dat je een goede opleiding hebt, diverse talen goed spreekt, werkervaring bezit en geen baan vindt. vriendjes uitnodigen voor de kinderen is ook altijd een gevoelig onderwerp. ik zou zo weer terug gaan nederland waar ik weet dat ik zo weer een baan vindt en de kinderen ook makkelijker kunnen integreren maar mijn man heeft hier zijn bedrijf en de kinderen zijn al zover in Franse schoolsysteem geintegreerd nog maar even uitstellen dus (zucht)

Maar hoe zit het dan met de factor acceptatie? Natuurlijk moet je als nieuweling proberen zoveel mogelijk te integreren, uitreiken, en aanpassen - maar als je terecht komt in een plek waar men 'vreemdelingen' niet echt verwelkomt (ergens anders heen gaan kan niet altijd gelijk) dan wordt het al gelijk een stuk lastiger.

Dit vind ik een goed artikel. Als je Nederland blijft zoeken in het buitenland dan blijf je als een allochtoon ronddolen. In mijn winkel op Tenerife kom ik dagelijks mensen tegen van verschillende europese nationaliteiten die hier gedeeltelijk wonen, van 6 tot 11 maanden per jaar, die eigenlijk alleen maar heimwee hebben. Als ze hier zijn naar 'daar' en als ze 'daar' zijn naar hier. Zelf zeggen ze dat ze hier wonen, ze staan ingeschreven en betalen belasting, maar verder zijn ze gewoon het hele jaar hier op vakantie, want thuis is Nederland, Duitsland of Engeland. Ze leren de taal 'bijna' niet, kijken naar de nederlandse, duitse of engelse TV via de satelliet, eten nederlands/duits/engels, en denken in hun eigen taal . Constant wordt alles vergeleken, wat waar het beste en leukste is. Bij deze groep is er ook steeds sprake van het heilige moeten om een paar weekjes frisse lucht te halen. Deze mensen zijn natuurlijk geen expats of emigranten, maar genieten alleen van het mooie weer en hun pensioen. De rest van de cultuur, de gastronomie, de politiek en het gewone dagelijkse leven gaat eigenlijk langs hun heen. Ze kijken naar de lokale bewoner zoals veel nederlanders in Nederland naar een allochtoon kijken, maar zijn zich niet bewust dat ze zelf de allochtoon zijn.
De werkende immigrant, integreert zich, leert snel de taal en de gebruiken, hebben lokale vrienden en voelen zich gelukkig en hebben meestal geen heimwee. want 'heim' is het hier en nu, en niet wat men heeft achtergelaten. Als men volledig integreert, dan is heimwee iets wat een ander overkomt.

ook ik ben vertrokken naar het land van mijn vrouw Brasil
en ja mis ook de zoute drop de kroket de zoute haring langs het strand
wat hier niet mogelijk is van wegen het geweld daarom heb ik ook besloten om terug tegaan niet om heimwee dat heb ik niet maar wil weer veilig leven zonder angst
dus wij eten straks weer zoute haring etc
mijn vrouw is nu hard aan het Nederlands leren voor haar visum ook zo iets een nederlander die terug wil met zijn vraag moet veel geld betalen zodat zijn vrouw mee kan.Toen ik aankwam in Brasil heb nooit een examen moeten doen alleem mij aanmelden bij de policia federal heb nu mijn endentiteit pas
Nederland is nog niet zo ver
en overweeg alles als je gaat emigreren want het is een belangrijke stap die gaat nemen
groeten
Johan

Sinds 25 jaar wonen we nu in Duitsland. De 2 zonen zijn hier geboren, naar school gegaan, hebben gesport, gemuziceerd en vrienden gekregen. Nu zijn ze beide aan het studeren in Nederland, dichtbij waar de familie woont. Voor de eerste opvang prettig voor ze. Heimwee heb ik bij hun niet vast gesteld, ze verheugen zich erop de wereld te leren kennen en weten ook dat ze waarschijnlijk zullen reizen. Mijn man en ik zijn hier ingebonden in het werk en in de gemeente met zijn verenigingen. In de loop der tijd veel goede vrienden en kennissen gekregen. Geintegreerd dus. We wonen mooi, hebben een schitterende omgeving om ons heen. Het gaat ons goed. Maar af en toe naar Nederland is fijn: de meeuwen te horen, de zoute lucht bij de zee, drop en kroketten, familie te ontmoeten (spreken en zien kun je via internet), de spontaniteit van de mensen. Positief. Negatief is er ook: het westen is vol, druk en luid, de huizen veel te duur en de eeeeeeeuwige files. Kortom; ieder land heeft positieve en negatieve kanten. Ik denk dat je je vaderland niet moet idealiseren, maar realistisch bekijken. Misschien komt dan ook niet zo snel heimwee op.

Ik woon al vanaf 1974 in Californie. Ik was pas 17 toen ik met een Amerikaan trouwde, ook nog 17 toen mijn zoon Vincent geboren werd. Na 2 jaar was ik gescheiden. Ik ging de laatste 10 jaar vaak naar NL soms alleen, soms met mijn man en soms met mijn zoon en ook wel eens met zijn vrouw en kinderen.

Met vaak bedoel ik 1 of 2 keer per jaar. Ik ben Holland steeds meer gaan waarderen. Mijn ouders zijn allebei in het afgelopen jaar gestorven, dat vind ik ontzettend jammer. Maar mijn broer woont in Amersfoort met zijn vrouw en kinderend, die bezoek ik ook graag.

Ik weet niet wat ik doen moet: ik heb hier een goede baan en ik heb een zaakje hier ( www.BabyEmporio.com). Zou zo graag terug naar Nederland gaan en daar mijn zaakje uitbreiden. Mijn zoon en familie willen ook graag naar NL om te wonen en daar hun zoontjes van 4 en 11 op te voeden.
Het is een grote stap. Momenteel weet ik nog niet wat ik zal doen. We hebben hier een mooi huis maar ik werk 7 dagen per week. Op 54 jarige leeftijd kan dat niet zo door blijven gaan. Mijn man wil ook wel mee, want zijn zaak is op de klippen gelopen met de economie.

Wij ;Nu allebei 54 jaar en 31 jaar getrouwd)zijn 3 jaar geleden naar NZ gegaan , om hier tijdelijk = 2/ 5 / 8 jaar te wonen en dan terug te gaan naar?? waar onze kinderen en kleinkinderen wonen. Want dat is toch het belangrijkste. Toen we net getrouwd waren hebben we 21/2 jaar in Engeland gewoond, erg fijne vrienden voor het leven gemaakt heel veel geleerd en achteaf gezien hadden we daar toen misschien wel moeten bliven. Onze jongste is daar geboren en ik had geen centje last van heimwee, of beter gezegd: gemis.
Nu was Engeland vlakbij en we hadden non stop gasten vanuit Nederland en Honig supply omdat mij schoonvader bij Honig werkte.
Nu is dat toch anders. we genieten van het land, van ons mooie plekje aan het strand, van de lieve vrienden die we hier maken, zowel Nederlanders als welke etnische groep dan ook, van de mogelijkheden om iets te presteren op kunstgebied, om een aandeel te leveren op werkgebied en we proberen de verschillen in cultuur het hoofd te bieden door tegen onszelf te zeggen: 'wij zijn de gasten. wij zijn hier gekomen om ons aan te passen en niet om de wereld te verbeteren.' En dat is soms erg slikken. Net als blivende emigranten stelden we ons in op deeerste 2 jaar niet makkelijk tijd en dat was dus ook zo. We hebben gewoon alles moeten regelen , hebben nu een permanente verblijfsvergunning , etc. Alleen hebben wij daaarnaast nog de zorg dat ons huis in Nederland verhuurd blijft en niet te uitgeleefd wordt. (wel eens geprobeerd om een schoonmaakhul;p te regelen via Marktplaats? Die geen vaste telefoon heeft? Aeen mobiele en die een huis wil werken waar jezelf niet aanwezig bent en waar steeds nieuwe huurders van welk kaliber dan ook wonen? Het kan en onze hulp blijkt een kei, ze sleept steeds de schoonmaakspullen mee naar huis tot stofzuigerzakken aan toe, want anders zijn ze niet meer te vinden! een vriendin goot de dag van te voren een briefje in de bus dat ze komt en of met de trope van de vloer en zo willen halen.!)De bankrekening zijn gewoon open, de renteaflossingen gaan door, en de bureaucratie viert hoogtij, want om iets goed te regelen en je post naar Nieuw Zeeland te krijgen , moet je toch echt even langskomen en persoonlijk tekenen, ook al was dat allemaal erg goed geregeld van te voren en onze zoon geautorisserd etc. maar helaas niet goed doorgekomen dus toch weer zelf tekenen. Nu gaan wij elk jaar naar Nederland, voor familie en werk dus kunen we als het nodig is persoonlik tekenen.
maar, daar ging het niet over het gin g over 'GEMIS" en o, wat kan ik onze kinderen enn kleinkind missen, wat kan ik een stomp in mijnmaag voelen als ik aan ze denk! Wat vind ik het soms moeilijk als mijn man straks 3 weken naar Nederland moet voor werk en ik niet meekan, omdat het te duur is om weer 3 weken te gaan , plus onbetaald verlof. Wat is het moeilijk als je ander kleinkinderen ziet struinen om niet ons klienkind te missen. Hoe gaan we ermee om?
Skype, smorgens vroeg in Nederland etenstijd hier. eten opschoot en gewoon lekker kijken hoe hij daar speetlt en af en toe zijn koppie voor het scherm steekt en zegt' Hallo' heel veel pakjes sturen met speelgoed, boekje, Bussy Bee DVD, en kleren en lieve briefjes. Post ontvangen met mijn tijdschrift met rooibos thee, met een tekening van onzs kleinkind en uiteraard rekeningen die niet naar Nieuw Zeeland gestuurd kunnen worden. Heimwee? gemis, maar toch. Dit is onze berwuste keus geweest, waar onze kinderen volledig achterstaan en het erg 'cool' vinden dat we dit gedurfd hebben. Uiteraard zijn mijn man en ik 'maatjes' en en we hebben het geweldig samen, we kunnen uren praten en genieten van ons mooie plekje en fantaseren over hoe nu en wat straks. Niemand kan ons dit afnemen, we hebben het toch maar gedaan. En wat zie ik ernaar uit om onze kinderen weer te knufflen en gewoon even heel hard te huiln omdat ik ze zo mis. En dan weer verder gaan...

Ik woon nu al 17 jaar in Nieuw Zeeland, en toen wij (mijn man ik, en 4 kinderen en de hond die kwam later) in Christchurch waren geland heb ik de grond gekust, en dat doe ik nog steeds:-) Ik heb me nooit thuis gevoeld in Holland, misschien door het feit dat ik op jonge leeftijd veel heb gereist met mijn moeder. Mijn man had altijd heimwee wat een hoop onrust heeft veroorzaakt tijdens mijn huweijk met hem. Dit is een fantastisch land met zoveel ruimte en vriendelijk mensen, men groet hier elkaar nog steeds, zeker in het dorp waar ik woon. Ik ga bijna elk jaar terug naar Holland op familie bezoek en daar geniet ik van, maar verlang daarna weer terug naar "huis"

Ik emigreerde in 1969 naar de VS, en 20 jaar later naar Australie.
Ik had het in de VS best naar mijn zin, hoewel ik er alleen naartoe ging. In het begin vond ik vrienden op mijn werk, later op de universiteit waar ik savonds naartoe ging. Toen de studies af waren heb ik nog wat "adult education" gedaan en daar ook weer vrienden gevonden. Ik kende geen enkele Nederlander in de VS, maar had het druk genoeg met werk en "social life". In het begin was het heus niet allemaal makkelijk, maar heimwee heb ik nooit gehad. Ik vond het allemaal een avontuur, en keek steeds naar de toekomst.
Toen ik in Australie aankwam ben ik meteen lid van de Nederlandse Club geworden, om ergens een begin te maken. Werd gauw ook lid van Toastmasters, waar ik in VS ook lid van was, en enige andere groepen die me aantrokken. Deze 2e emigratie was toch ook niet allemaal makkelijk, want er waren grote verschillen in gewoontes en kultuur tussen VS en Australie.
Maar, ik heb me toch goed ingeburgerd, en zelfs in een periode zonder werk geen heimwee gehad. Ik onderhoud heel weinig kontakt met vrienden of familie in Nederland, voor mij is dat allemaal in het verleden. Mijn naaste familie is dood, en nichten en neven hebben ook hun eigen leven.
Dus, nooit spijt gehad van het 2x emigreren, ik ben nu gepensioneerd en heb minder om naar uit te kijken en ook minder inkomen. Maar tot nu toe was mijn leven toch interessant en voor het grootste deel prettig. Ik denk dat het vooruit kijken naar de toekomst, en druk bezig blijven veel bijdragen tot het voorkomen van heimwee.

Ik ben 17 jr. geleden naar Duitsland getrokken met de wetenschap man en kind(7) komen in een half jaar achterna. Het ging de eerste tijd goed, tot mijn man heimwee kreeg. Het eind van het lied was een scheiding, ik alleen met kind in Duitsland. Na een harde tijd van werken en regelen, leerde ik mijn nieuwe vaderland ook lief te hebben. Na een paspoort-aanvraag(met vele problemen verbonden) voor mijn dochter kregen wij in Düsseldorf allebei het gevoel: Nederland is ons geboorteland, maar heimwee hebben we niet. Het is eenvoudig: wie naar het buitenland trekt moet er mee rekenen dat Nederland ver weg is. Wil je dit niet dan moet je gewoon thuis in Nederland blijven.

Astrid wees blij dat het alleen maar een Fransman was, de verschillen in cultuur, ? de een drinkt kleine kopjes zwarte koffie en de ander grote mokken thee. voor de rest, Ik ken Schotland Engeland Ierland en zeker Frankrijk heel goed, is er geen verschil dat lag echt meer aan die man dan aan de cultuur !

Ik woon in Ukraine al heel lang en sinds 2005 ook elke dag, Dat is niet alleen een cultuur verschil maar een heel andere wereld ! Ik mis Nederland niet echt, Ik denk dat het komt omdat ik daar elke dag POST kreeg van de een of andere BUROCRATISCHE instantie, die weer wat moest , wilde, verkeerd had gedaan en altijd maar rekeningen rekeningen, van de Gemeente, de Provincie , weer de gemeente , en ga zo maar door. Hier heb ik in HEEL 2009 maar 1 kaart gekregen en die was van mijn ZUS, met fijne kerst en gelukkig nieuw jaar, OK die kwam 5 weken te laat , MAAR heerlijk leven zonder brievenbus.
Hyves en al die dingen doe ik niet, weg is weg !! Je gaat toch ook niet elke dag naar je weggehaalde blindedarm in en potje zitten kijken, Ik vind het ten eerste een verslaving , ze gaan VERWACHTEN dat je elke dag achter dat stomme beeldscherm gaat zitten en ik heb HIER echt wel wat leukers te doen en je loopt inderdaad het risico dat je heimwee GAAT zitten kweken.

Ik zie eerder een reden om heimwee te hebben in wat er verder staat , als je partner je niet voldoende aandacht geeft of vrienden je links laten liggen en je een tourist in eigen dorp blijft.
Ik ben graag in Nederland, maar vertrek ook net zo lief weer terug naar HUIS !!!!

Wat grappig, je schrijft "dus ik zie mijn familie en vrienden zelden". Ik neem aan dat je daarmee je oude vrienden bedoelt, de vrienden die je had voordat je emigreerde. En dat je nieuwe vrienden hebt op de plek waar je nu woont.