Cindy Wilmink
Woonde een aantal jaren in het buitenland. Bij terugkeer naar Nederland merkte zij dat het niet eenvoudig was om het leven van haarzelf en haar gezin weer op de rails te krijgen. Zij richtte haar eigen onderneming op voor hulp aan repats en remigranten: Change of Address. Mail:
De Rijksoverheid heeft de Nederlander in het buitenland die terugkeert weinig te bieden. Als je uitgezonden bent is dat misschien geen probleem, maar er Nederlanders die niet weten waar ze moeten beginnen.
Via een ouder artikel over terugkeer naar Nederland kreeg ik tijdens mijn vakantie de volgende mail.
'Graag zou ik wat meer informatie willen hebben over wat jullie zouden kunnen betekenen voor mij en mijn gezin, want na jaren in Griekenland gewoond te hebben willen wij terug naar nl,en natuurlijk wat het allemaal gaat kosten. Groet, Linda'
Lastig
Het was niet voor het eerst, en zeker ook niet voor de laatste keer dat deze vraag aan mij gericht werd. De Wereldomroep heeft al eerder artikelen terugkeer naar Nederland geschreven en er zelfs een heel dossier aan gewijd. Het is duidelijk dat terugkeren moeilijker is dan vertrekken. Het is zelfs heel erg lastig informatie te vinden over welke stappen je moet nemen en waar je de informatie moet vinden. De site waar je blind op zou moeten kunnen varen is rijksoverheid.nl
De enige informatie die daar tot nu toe te vinden is:
'Remigratie naar Nederland
Het kan zijn dat u na (langdurig) verblijf in het buitenland wilt terugkeren naar Nederland. Er bestaat geen speciale vergoeding hiervoor. U kunt het beste contact opnemen met de gemeente waar u zich wilt vestigen. Zij kunnen u vertellen of u in aanmerking komt voor een huis in de sociale woningsector of voor inkomensaanvulling. Zaken zoals belastingen, zorgverzekering, pensioen en school voor uw kinderen moet u zelf regelen.'
Ondernemend stel
Tja, iedereen begrijpt dat je zelf een aantal dingen moet regelen, maar hoe? De tip contact op te nemen met de gemeente is een bruikbare, maar als je niet precies weet wat je moet vragen, kan deze eerste stap al heel wat frustraties opleveren. Want waar moet je beginnen?
Bij Linda zijn we gestart met het in kaart brengen van de huidige situatie. Linda is Nederlandse, ze heeft haar Griekse partner in Nederland ontmoet, zijn samen naar Griekenland geëmigreerd en hebben daar 6 jaar geleden een zoon gekregen. Een ondernemend stel, ze hadden een fijn leven onder de Griekse zon, maar nadat Linda moeder was geworden, begon de heimwee te knagen. Toen haar vader ernstige hartproblemen kreeg en een zware operatie moest ondergaan, werd dit gevoel alleen maar sterker.
Meeleven op afstand en afwachten of iemand het gaat halen of niet, is niet fijn. Hoe groter Demi werd, hoe moeilijker het Griekse leven. Het buitenspelen zoals hij hier tijdens vakantie eindeloos kon doen, werd in Griekenland een groot gemis.
De economische situatie in Griekenland en nieuwe gezondheidsproblemen van haar vader vormden de druppel. Linda gooide het roer om, en haar motto werd: Ik kom terug (in plaats van: Ik vertrek - zou best een leuk televisieprogramma kunnen opleveren en ook nog een informerende functie hebben ...
School
Alvorens ik contact opnam met de gemeente Lansingerland, waar Linda's ouders wonen, heb ik eerst heel goed de lokale regels en de procedure om in aanmerking te komen voor een woning doorgenomen op de website van de gemeente.
Demi is 6 en dus leerplichtig en de scholen begonnen al op 16 augustus, dus het was zaak hem vast bij een school in te schrijven en om te proberen voor die datum terug te keren. Maar bij welke school schrijf je je kind in als je niet weet waar je terechtkomt? Linda had gekozen voor tijdelijk onderdak bij haar ouders in huis, dus schreef zij Demi in op haar oude school daar vlakbij.
Inschrijving gemeente
Maar na inschrijving op de site van WoningNet bleek er een wachtlijst te bestaan van maar liefst 5 jaar! Oei! Manlief paste niet ook nog eens erbij in het ouderlijk huis, dus noodgedwongen besloten Linda en haar man tot een - tijdelijke - scheiding. Hij bleef in Griekenland met de huisraad in dozen, en Demi en Linda gingen bij opa en oma in huis wonen, zonder papa maar wel met een ernstig zieke opa.
De inschrijving bij de gemeente verliep vlot, mede dankzij een ervaren gemeente-ambtenaar en de goede voorbereiding van Linda zelf. Geboorte-certificaten, huwelijksakte, alles was keurig in orde.
Tip: wist u dat u al uw buitenlandse akte(n) kunt laten inschrijven in de registers van de Dienst Burgerzaken in Den Haag – voor info vanuit het buitenland +31 70 3533000. Hier vindt u ook informatie over Hervestiging vanuit het buitenland.
Urgentiebewijs
Een gesprek bij de woningbouw leverde niet veel op, voor de aanvraag van een urgentiebewijs moest een afspraak gemaakt worden, waarna een consulente telefonisch contact zou opnemen en bepaalde of er een urgentiebewijs afgegeven kon worden. Het was een beetje raar voor Linda om zo’n emotioneel gesprek telefonisch te voeren, maar met behulp van enige coaching vooraf praatte ze zich er met vlag en wimpel doorheen. Haar frustraties maakte ze alleen achteraf per mail aan mij kenbaar.
Tip: laat je niet leiden door emoties, een gesprek met iemand die gewoon zijn werk doet en zich aan de bureaucratische regels moet houden, kan beter niet te emotioneel beladen zijn want dan sluiten veel deuren vaak voorgoed.
De deur staat voor Linda nog steeds op een kier, al heeft zij in eerste instantie nog geen urgentiebewijs gekregen.
Huren in vrije sector
Linda had wel het geluk dat zij binnen 48 uur na aankomst in Nederland een baan vond. De aanvraag bij de Sociale Verzekerings Bank voor kinderbijslag ging ook redelijk gemakkelijk, evenals het afsluiten van de verplichte ziektekostenverzekering. Maar de vaste bijdrage is een flinke hap uit Linda's maandsalaris.
Het vinden van woonruimte blijft voorlopig het grootste probleem. Huren in de vrije sector waar wel woningen te vinden zijn, is echter nog geen optie. De kosten van een huurwoning in die sector gaan Linda's maandsalaris te boven. Zonder woning kan haar man nog niet overkomen, en het blijkt toch wel erg druk voor opa om zijn dochter en kleinzoon in huis te hebben.
Twee salarissen
Linda moet dus goed de site van WoningNet in de gaten blijven houden, op alle opties reageren en hopen dat er een particulier op haar pad komt die - al is het maar tijdelijk - woonruimte beschikbaar heeft tegen een redelijke huur zodat in ieder geval haar man kan overkomen om in Nederland een baan te zoeken. Vervolgens kunnen zij op basis van twee salarissen een vast huis vinden.
Ik heb er alle vertrouwen in dat Linda en haar gezin na een lastige tijd een fijn leven in Nederland zullen opbouwen. Ze zijn jong, hebben familie en vrienden in Nederland en een mooie staat van dienst in het buitenland, zodat ze ook in Nederland snel aan het werk kunnen.
Ouderen zonder familie
Maar er zijn ook veel oudere mensen die nu terugkeren of mensen zonder familie (referenten) met een klein pensioentje, of met helemaal niets.
Dat zijn mensen die niet makkelijk nieuwe contacten leggen, en die na die paar regeltjes op de site van de Rijksverheid niet weten waar ze moeten beginnen. Die mensen hebben hulp nodig, niet van de Nederlandse staat, niet van commerciële bureaus maar van mensen zoals u en ik.
Mensen die meedenken en hun kennis en ervaring delen om er samen voor te zorgen dat terugkerende Nederlanders zich welkom voelen en hun leven kunnen doorleven.
Meer artikelen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Abonneer je op het gratis WereldExpat Magazine
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Na dit artikel zijn er veel (rechtstreekse) reacties binnen gekomen voor assistentie bij terugkeer.
Maar ook erg veel positieve reacties van mensen die hun ervaringen willen delen.
Al deze reacties en tips zal ik bundelen en delen. Op tijd beginnen en een goede voorbereiding zijn de eerste belangrijke stappen.
Ik herken veel in de vorige verhalen. Ik ben eind april na 16 jaar buitenland teruggekomen in Nederland en heb het hele proces als moeizaam ervaren. Het grootste obstakel voor ons was dat de inschrijving bij de gemeente een maand duurde. Dit kwam doordat mijn man (met Nederlands paspoort!) nog geen BSN/Sofi nummer had en onze buitenlandse huwelijksakte moest worden geverifieerd. Het lijkt wel of je zonder bewijs van inschrijving (met daarop je BSN nummer) absoluut niets kunt in Nederland. Wij konden in ieder geval geen bankrekening openen (met alle gevolgen van dien want dan kun je ook geen gas/water/licht enz. aanvragen of een telefoonabonnement nemen), geen verzekeringen afsluiten (incl. de verplichte basisverzekering) en de door ons gekochte auto op onze naam laten zetten. Na die maand wachten ging het allemaal snel, maar het heeft wel voor de nodige frustratie gezorgd.
Wat betreft huisvesting, wij hebben de eerste weken bij familie gelogeerd en hebben in die tijd een huurhuis gezocht in de vrije sector (inderdaad wel duur, maar we hadden geen andere keus). Daarbij hebben we vooral gebruik gemaakt van websites als Funda, Huislijn enz. maar mijn ervaring is dat de meeste huizen al niet meer beschikbaar waren als we reageerden. Je moet dus dagelijks het nieuwe aanbod in de gaten houden en dan onmiddelijk reageren. Uiteindelijk is het gelukt om een huis te vinden voordat onze container aankwam.
En dan zijn er nog andere "verrassingen" zoals bijvoorbeeld dat mijn man opnieuw zijn rijbewijs moet halen ondanks dat hij al 25 jaar een rijbewijs heeft (alleen niet uit het juiste land, volgens de RDW). Het zijn allemaal dingen waar je doorheen moet en ik wens alle toekomstige remigranten dan ook veel succes en vooral geduld toe.
Het is in inderdaad net zo moeilijk om terug te keren als het is om te vertrekken. Wij waren 7 jaar geleden vertrokken naar de Verenigde Staten - ik had mijn studie net afgerond en mijn partner ging promoveren aan een Amerikaanse universiteit. Nu, de studie bijna afgerond en een dochtertje van 6 maanden, zijn we alweer een maand terug.
We hadden het geluk al een woonruimte te hebben gevonden vanuit Amerika - zelf gevonden via Funda en lieve vrienden en familie die af en toe wilden gaan kijken of het ook acht wat was. Ook was onze werksituatie eenvoudig - ik ben blijven werken voor het bedrijf waar ik in Amerika voor werkte.
Niet zo makkelijk waren vele andere dingen: verzekeringen, inschrijven bij de gemeente, kinderdagverblijf ('volgend jaar april hebben we misschien een plekje'), internetaansluiting, enzovoorts. We klagen niet, maar de service was in Amerika toch wel anders. Het lijkt wel of hier alles steevast 7 dagen duurt. Dit werd bevestigd door de internetaanbieder: "Ja, je hebt het al wel 14 dagen aangevraagd, maar de eerste 7 dagen doen we sowieso niets. Want dat is je bedenktijd."
Nu weet ik dat dit niet absoluut noodzakelijke dingen zijn en dat we een flinke dosis mazzel hebben gehad (zelfs de kinderopvang is per 1 november geregeld - toevallig een plekje vrijgekomen) het verhaal van Linda is schrijnender. Des te belangrijker is het om duidelijkheid te bieden bij de ogenschijnlijk meest eenvoudige zaken. Zoals je zelf ook aangeeft, het is fijn als iemand hulp biedt en Nederlanders welkom heet bij terugkeer.
Nieuwe reactie inzenden