Miriam Visser-Van der Wees (34) woont sinds een jaar in de Indiase stad Pune. Bij elke bedelaar die Miriam tegenkomt, vraagt ze zich af of ze nu geld moet geven of niet. Zelfs de Indiase kinderen aan wie ze les geeft, hebben geen eenduidig antwoord.

Zit ik achterin mijn auto mét chauffeur, duikt er bij het stoplicht een verwaarloosd uitziende man met een mager, half bloot mannetje op zijn rug (die schijnbaar niet kan lopen) tussen de auto’s op. Oh nee, die komen zo natuurlijk ook op mij af, denk ik. Spring nou op groen!

Te laat: er wordt driftig op het autoraam getikt. Ik, toch nieuwsgierig of ze het echt zijn, kijk zonder mijn hoofd te bewegen voorzichtig opzij. Twee paar holle, smekende ogen kijken me recht in m’n ziel. Ik draai mijn ogen snel weer weg. Om nu zomaar aan Jan en alleman die z’n hand ophoudt geld te geven. Het getik gaat door. Negeren is ook vreselijk, zeker omdat onze financiële middelen asociaal scheef zijn verdeeld. Moet ik nu iets geven of niet?

Bedot waar je bijstaat
Geven? Er zijn nogal wat argumenten tégen. Zo las ik laatst het boek ‘Een schijn van heiligheid’ van de auteur Lin Stevens, die wist te ontkomen aan de invloed van de Bhagwan-sekte in mijn Indiase stad Pune. Het werd gepubliceerd in 1979. Tot mijn stomme verbazing staat op één van de foto’s in het boek een man met korte, dunne, kromme beentjes. Diezelfde man gaat nu, ruim dertig jaar later, nog dagelijks met  vragende hand op zijn skatebord de binnenstad rond. Hij zou ook zittend werk kunnen doen, maar verdient hier blijkbaar meer mee.

In de krant The Times of India stond vorig jaar een artikel over een moeder die onverwachts eerder thuiskwam van haar werk. Ze trof de oppas aan voor de tv, met haar benen op de bank. Zonder baby. Die bleek ze al wekenlang tegen betaling uit te lenen aan bedelaars, zodat ze zieliger overkwamen. Zo worden we dus bedot.

Nog een tégen: de film Slumdog Millionaire uit 2009 liet zien hoe Indiase weeskinderen die op straat leven onder valse voorwenselen door criminelen worden meegenomen, vastgehouden en ingezet als bedelaar. Sommigen worden zelfs verminkt om meer geld op te halen.

Geen geld, geen thuis
Geven? Er zijn ook argumenten vóór. In India is er nauwelijks een sociaal zekerheidssysteem. Geen werk betekent: geen uitkering, geen huis en geen eten. De familie moet je opvangen. Maar wat als je die niet hebt? Of gevlucht bent omdat je door je echtgenoot werd mishandeld?

Een ander argument vóór is de ervaring van een Ghanese kennis. Hij zei: ‘Vroeger moest ik elke dag na schooltijd met een schaal vol zakjes nootjes over het hete zand lopen om ze aan strandtoeristen te verkopen. Ik mocht pas thuiskomen als ik een bepaald bedrag had verdiend. Al was het pikkedonker.’

Schoolkinderen weten raad
Omdat de vraag me bleef bezighouden, besloot ik de 54 kinderen uit de twee hoogste klassen van de Engelstalige school waar ik werk om raad te vragen. Deze kinderen, in de leeftijd van dertien tot vijftien jaar, komen uit de sloppenwijken van Pune en staan daarom qua leefomstandigheden dichter bij de bedelaarsgroep dan ik.

Hoewel deze kinderen zelf weten wat armoede is, gaf 35 procent aan dat je nooit geld aan bedelaars moet geven. Ze doen er namelijk geen goede dingen mee. Kalpana zei: ‘Ze kopen ze er alleen maar nonsens-eten van, want weten niet wat gezond eten is.’ Onder ‘nonsens-eten’ verstonden veel kinderen ook drank en sigaretten. Daarnaast gaven ze het ‘afhankelijkheids-argument’. Sayra: ‘Door geld te geven, moedig je bedelaars aan te denken dat ze goed werk doen en maak je ze afhankelijk.’ Volgens anderen kun je ze beter echt werk geven. Shubham: ‘Daarmee geef je ze bovendien een leuke levenservaring.’ Tweederde van de nee-zeggers vond eten of kleding geven wel een goed idee.

Bedelaar als afvalrecycler
Een kwart van de kinderen zei volmondig: ‘Ja, geld geven.’ Raj had daarvoor een origineel argument: ‘Ze recyclen ons afval, want van het plastic dat op straat wordt gegooid, maken zij een slaapplaats.’ Veel ja-zeggers hadden medelijden: ‘Ik kan me niet voorstellen dat het bedelaarsleven iemands droom is. Ze zullen echt grote problemen hebben, niemand doet dit voor z’n lol.’ ‘Er is gewoon geen werk voor iedereen.’ ‘Niet iedereen heeft familie die voor ze kan zorgen; er zijn veel weeskinderen.’ Ook was er het ‘eigen-plezier-argument’.

Runali: ‘Het is toch leuk als je iemand blij kunt maken.’ Komal: ‘En dat je iemands dromen kunt laten uitkomen: eten, kleding, naar school gaan.’ Een aantal kinderen vond dat bedelaars ook goed weten wat de waarde van geld is en je bijdrage daarom verantwoord zullen besteden. Diksha bekeek het vooral van de praktische kant: ‘Je helpt er niet-bedelaars mee. Als jij geld hebt gegeven, hoeven ze niet meer bij een ander aan te kloppen.’

Pech voor gekke bekkentrekkers
De overige kinderen, 41 procent, waren in dubio. Sommigen vonden het uitmaken wat je zelf te besteden hebt. Kamlavathi: ‘Ik vind dat alleen de rijkeren geld aan bedelaars moeten geven; die spenderen het anders toch maar aan feestjes en merkkleding.’ De meesten zaten ermee dat er zowel goede als slechte bedelaars zijn. ‘Niet alle bedelaars zijn slecht, sommigen hebben gewoon veel pech gehad in hun leven.’ ‘De bedelaars die met een mobiele telefoon rondlopen, of er gezond en fit uitzien, zijn oplichters.’ ‘Met iemand die lichaamsdelen mist, moet je wel medelijden hebben.’ ‘Maar als ze gekke bekken naar je trekken, houdt het op.’

Manoj vindt dat je van tevoren moet checken wie goed en slecht is: ‘Als een bedelaar mij om geld vraagt, zou ik hem apart nemen om te vragen of hij verslaafd is of geen werk heeft. Als hij er alcohol van wil kopen, geef ik niets; als hij geen werk heeft, ga ik samen met hem langs een paar winkels om werk te vragen.’ Bharti gelooft in ‘what goes around, comes around’: ‘Als je de goede bedelaars wat geeft, word je op een dag beloond voor je hulp.’  

Pfff, nog meer voors en tegens. De schoolkinderen zijn net zo vertwijfeld als ik. De goede bedelaars eruit pikken, dat spreekt me wel aan. Maar hoe doe je dat? Er zijn zoveel mensen die op je autoraam tikken. Zodra je de eerste ‘testvraag’ hebt gesteld, springt het stoplicht alweer op groen. Ik kom er waarschijnlijk nooit uit. Misschien moet ik maar een opvanghuis voor straatkinderen gaan sponsoren. Dan help ik mee aan het voorkomen van bedelaarij.