Nederlandse Wortels - Buitenlandse Bodem
In deze serie komen mensen aan het woord die op een andere plek wonen dan waar ze zijn geboren. Nederlanders die om wat voor reden ook naar het buitenland zijn vertrokken of buitenlanders die juist in Nederland zijn komen wonen. Lukt het ze om te aarden in hun nieuwe omgeving of blijven ze vasthouden aan hun wortels? Maar vooral in hoeverre draagt de combinatie bij aan wie ze zijn. Draagt het bij aan hun succes.
In deel 1 Hendrik Jan Bennink: Hij vertrok in zijn jonge jaren naar Australië.
In deel 2: David Colmer: een Australiër die besloot in Nederland te gaan wonen.
In deel 3: Jeroen Joosten: een Nederlander die vanwege de liefde naar de VS vertrok.
In deel 4: Fiona Passantino: een Amerikaanse die naar Nederland kwam en hier wil blijven.
In deel 5: Luciënne Ruland vertelt over haar besluit om in Tunesië te gaan wonen en te blijven.
In deel 6: Najoua Dhaouadi zegt dat ze zich thuis voelt in Nederland én in Tunesië.
In deel 7: Judith Mok vond in Ierland weinig aansluiting maar wel - via een omweg - haar wortels.
In deel 8: Maurice Deuss ging voor zijn werk naar Hongarije, werd verliefd, en bleef.
In deel 9: Agnes Szabo wil in Nederland blijven, maar alleen als ze na haar studie werk vindt.
In deel 10: Charles Hoedt voelt zich thuis in Rusland, maar is blij met zijn Nederlandse paspoort.
Zijn wortels liggen in Nederland en niet specifiek in Dordrecht, zijn geboortestad. Ook niet in Breda, waar hij opgroeide. Sinds hij in Hawaï woont, is Jeroen Joosten Nederland met andere ogen gaan bekijken en meer gaan waarderen.
Zijn gevoelens voor Nederland zijn sterker geworden sinds zijn vertrek. 'Hier in Nederland zou ik niet zo snel de vlag buiten hangen op Koninginnedag, maar daar wel en met oranje vaandel.'
Een kleine huiskamer in Breda Noord. Jeroen Joosten zit met zijn vrouw Michelle en dochtertje Isabella op de bank bij zijn moeder. Het familiebezoek aan Nederland zal een paar dagen later een extra dimensie krijgen vanwege de doop van zijn jongste dochter in een kerk in Dordrecht.
Moeder
Zijn moeder heeft het huwelijk van Jeroen en Michelle in Hawaï moeten missen. Ook bij de geboorte van kleindochter Isabella kon ze niet zijn. 'Dus hebben we gezegd: we doen de doop hier. Dan heeft mijn moeder ook iets.'
Het koude weer is op deze winterse dag niet echt een stimulans om naar buiten te gaan. Wennen moest Jeroen ook aan het verkeer in zijn geboorteland. 'De eerste dagen dat ik terug ben in Nederland zit ik gespannen in de auto. De snelheden in Hawaï liggen beduidend lager dan in Nederland. Het rare is daar had ik vroeger in Nederland helemaal geen last van. Ik was zelf ook iemand die zo reed.'
Net iets makkelijker
De liefde bracht hem in 2007 naar Hawaï. Daar ging een toevallige ontmoeting op internet aan vooraf. De afweging om samen in Nederland of in Hawaï te wonen viel in het voordeel uit van de vijftigste staat van de Verenigde Staten. 'Eigenlijk draaide het vooral om het immigratiebeleid. In de VS zijn de regels toch net iets makkelijker.'
Hij heeft een 'voorlopige green card' en rekent er op dat hij in een later stadium een permanente verblijfsvergunning te krijgen. Dat is vrij zeker, volgens Jeroen, die probeert met het bouwen van websites en het inkopen en verkopen van domeinnamen op het web inkomen te vergaren.
'Maar eigenlijk ben ik op dit moment full time vader.' Zijn vrouw Michelle werkt in de gezondheidszorg, ze is hoofdzuster. 'Daar is altijd behoefte aan. Zeker in Hawaï. Het is een van de beroepen die daar het meest voorkomt.'
Werk
Een vaste baan vinden is voor een buitenstaander niet makkelijk. 'In Hawaï moet je echt mensen kennen om een baan te krijgen. Het draait erg om vriendjespolitiek. Hawaï valt onder Amerika, maar het is toch ook een beetje een apart land.'
Jeroen Joosten had naar eigen zeggen geen last van een cultuurshock toen hij twee jaar geleden besloot in Hawaï te gaan wonen. Maar het leven daar heeft hem wel veranderd. Het heeft hem behulpzamer gemaakt. 'Vroeger zei ik maar al te makkelijk 'het komt wel' als er iets opgelost moest worden. Nu ga ik er meteen op af.'
Toleranter
Hij zegt ook toleranter te zijn dan voorheen. En dan bedoelt hij toleranter richting buitenlanders. De samenleving op de eilandengroep is multicultureler dan in Nederland, vindt hij. 'Daar hoor je iedereen grappen over elkaar maken. Dat is geen enkel probleem.'
De familie van zijn vrouw is afkomstig van de Filipijnen. 'Als ik een grap over de Filipijnen zou maken in haar familiekring, dan doen ze dat ook terug.' In Nederland ligt dat allemaal veel gevoeliger volgens Jeroen. Hij had er van te voren niet bij stilgestaan. Maar tijdens een paar weken vakantie in zijn geboorteland werd hij zich er opeens van bewust. 'De acceptatie is daar veel groter.'
Breda
Vroeger op school was hij het pispaaltje. 'Ik was dikker dan de rest. Maar verder had ik een leuke jeugd.' Breda waar hij opgroeide heeft geen speciale plek in zijn hart. Jeroen had en heeft niets met carnaval. De Randstad was meer zijn plek. Daar heeft hij gewerkt voordat hij naar Hawaï vertrok en daar heeft hij veel vrienden. Zijn dochter uit een eerdere relatie woont wel in Breda.
Maar Hawaï is tegenwoordig zijn thuis. Ook al weet Jeroen niet of het zo blijft. Terugkeren naar Nederland is zeker een optie samen met Michelle en Isabella. Die kans is groot, volgens Jeroen. 'Als ik over een paar jaar twee paspoorten heb, dus ook een Amerikaans paspoort, dan wil ik op zijn minst tijdelijk naar Nederland komen. Voor het basisonderwijs van mijn dochter.'
Het basisonderwijs is beter in Nederland. Volgens Jeroen is het in Hawaï zelfs ver beneden de maat. 'De enige manier om in Hawaï en eigenlijk in heel Amerika goed onderwijs te krijgen, is op een privéschool. En die zijn ontzettend duur.'
België-route
Het is de laatste jaren niet makkelijker geworden om je met een buitenlandse partner in Nederland te vestigen. Jeroen Joosten is zich hiervan bewust. Desnoods wordt het via de België-route, zegt hij met verontwaardiging in zijn stem. 'Ik ben al ruim twee jaar getrouwd en ik zou het absurd vinden als ik eerst een jaar alleen in Nederland zou moeten zijn, voordat ik mijn vrouw over zou kunnen laten komen.'
Waar hij met zijn gezin over tien jaar staat weet hij nog niet. Vroeger was hij meer een planner. Nu ziet hij wel wat er op zijn pad komt.
Vrijheid
Terugkijkend op zijn leven tot nu toe, vindt Jeroen Joosten het een gemiste kans dat hij niet net als zijn vader binnenvaartschipper is geworden. De vrijheid spreekt hem aan. Maar een stuk vrijheid heeft hij ook gevonden door naar Hawaï te vertrekken. 'Als iemand me tien jaar geleden had gezegd dat ik in het buitenland zou gaan wonen, had ik die persoon voor gek verklaard.'
Wat hem parten speelde was heimwee. 'Maar nu heb ik daar helemaal geen last meer van.'
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Hai Jeroen,
Leuk om je artikel te lezen !
Misschien al bekend maar als je ooit eens op de big island bent dan kun je nederlandse patat eten in Honoka'a. In de omgeving van Hilo wonen veel oudere Nederlanders met indische roots.
Hoi Jeroen,
Veel dingen erg herkenbaar. Wij zijn bijna 9 jaar weg uit NL maar voelen ons nog steeds echt Nederlander. Missen hier in Canada gezelligheid, en cultuur. Even een 'bakkie doen' is er hier niet bij, je moet altijd een officiele afspraak maken, maar het is zelfs niet erg gebruikelijk om bij iemand thuis een afspraak te maken. Meestal spreek je af in een restaurant of café. Vind ik jammer.
Ik heb een vraag over de dubbele nationaliteit. Ik heb begrepen dat, als wij Canadees worden, we automatisch de Nederlandse nationaliteit kwijt raken, omdat Nederland geen dubbele nationaliteit meer accepteert. Hoe zit dat dan met jouw idee om 'twee paspoorten te hebben'?
Bedankt alvast voor reacties!
Hallo jeroen
je steek de nederlandse vlag uit in het buitenland?Dat kan je beter niet doen beste vriend het kan beschouwd worden als provocatie en het is verboden ,Tenminste in de meeste lande. Zet maar een klein vlaggetje binnen je huis .Vieren ze wel Koninginnefeest waar jij woon?
Arie
Hallo jeroen
je steek de nederlandse vlag uit in het buitenland?Dat kan je beter niet doen beste vriend het kan beschouwd worden als provocatie en het is verboden ,Tenminste in de meeste lande. Zet maar een klein vlaggetje binnen je huis .Vieren ze wel Koninginnefeest waar jij woon?
Arie
Interesting article, Jeroen! I think you are on the right track. I would also think that to have passports from two different countries should work to your advantage, especially if you spend time living in those two countries at various times in your life. When I was 23 I was able to work in the Netherlands for about 4 weeks during a Summer when I was visiting there. I was (still am) a Dutch citizen at the time. After living in the U.S. for 57 years, I'm probably 90% American, but I still value my Dutch roots and will remain interested in the Netherlands for the rest of my life.
Als ik het allemaal zo lees dan heeft een Nederlander in beginsel geen enkel probleem om waar dan ook te wonen. Ik lees dat de emigratie toeneemt. Dat staat in direct verband met de economische problemen in Nederland en Europa in het algemeen. Er zijn nog al wat Nederlanders hier in de Philippines. Vooral AOWers. Alles is stukken goedkoper. Je doet gewoon veel meer met je inkomen (AOW). Bovendien bespaar je de inkomsten belasting die je in Nederland moet betalen. Dus zo'n 15% meer te besteden.
Er liggen plannen op tafel om hier een eigen dorp te bouwen dat bedoelt is voor Europese gepensioeneerden. Momenteel verzamelen we de namen van hen die interesse hebben om hier te wonen. Het dorp zal zo'n 500 bungalows bevatten. Dus 500 geinteresseerden zijn welkom. De financiering is rond.
Het is echt goed wonen hier. Veel zon en schitterende stranden. Geen winters dus. Mijn laatste bezoek aan Nederland was met Kerst 1989. Geen heimwee dus.
Hmmm, als Nederlandse/Canadese/Deense ben ik een wereldburger geworden. Mijn waarden en opvattingen hebben aich "aangepast". Uiteindelijk heb ik geleerd dat indien je in een bepaald land wenst te wonen, je je voor een groot gedeelte zult moeten aanpassen aan de waarden en normen van dat land, met die aantekening dat je jezelf moet zien te blijven. Heb je eenmaal bepaald wie je bent, dan wordt dat uiteindelijk overal geaccepteerd, voorop gesteld dat je de "inheemse" mensen ook hun vrijheid gunt en hen niet "op de tenen trapt".
Klopt helemaal, je kunt anderen niet veranderen dus is het het beste om jezelf aan te passen aan de situatie waar je in leeft. Ik zie dat hier in Hawaii eigenlijk vrij veel, dat er mensen van het vaste land van de VS aankomen, en hier eigenlijk veel willen zoals ze dat thuis ook gewend waren, en dat valt vaak niet in goede aarde.
Toon respect en krijg respect, de mensen accepteren je veel gemakkelijker als je hun normen en waarden accepteert :)
Ons gezin is nederlands-laotiaans.
Nederlander ben ik omdat ik ben geboren en getogen in Nederland.
Nederlander ben ik omdat ik verbonden ben met Nederland.
Geen land in de wereld biedt haar onderdanen zoveel mogelijkheden als Nederland.......iedereen kan haar/zijn ei kwijt....politiek sociaal en economisch
Nederlander voel ik mij het meest als ik een uitnodiging krijg van onze ambassade in Bangkok om stil te staan bij onze dodenherdenking/bevrijdingsdag
Dan gaat bij mij thuis eerst de Nederlandse vlag halfstok en daarna vol in top.
Ik krijg een absolute brok in mijn keel als tijdens de dodenherdenking ons wilhelmus ten gehore wordt gebracht.
Ik kanker....maar gelukkig KAN ik kankeren.
Ik worstel maar kom boven....ik ben Nederlander van vleesch en bloed.
Godszijdank.
Goed gezegd, ik kan mij daar wel in vinden met wat je zegt =)
Jeroen, leuk je hier ook tegen te komen (en niet alleen op Facebook)!
Ikzelf ben alweer 15 jaar weg uit NL. En, behalve dan om op vakantie te gaan, heb ik geen zin om terug te keren.
De kwaliteit van het basisonderwijs hier verschilt erg per schooldistrict. De hoeveelheid geld dat een schooldistrict ter beschikking heeft, wordt voornamelijk bepaald (en betaald) met lokale belastingen, met name de onroerendzaakbelasting. Rijke buurten hebben dus betere scholen dan arme buurten. Waar wij wonen, is het onderwijs prima (maar het wonen dus duur).
In het algemeen worden we als buitenlanders erg goed behandeld. De lokale bevolking is echt geïnteresseerd in je cultuur en gewoonten, zelfs als het in hun ogen vreemd is. En toen ik uiteindelijk de Amerikaanse nationaliteit kreeg, vond men het vanzelfsprekend dat ik de Nederlandse niet zou opgeven. Verder werd er spontaan een feestje georganiseerd om ons te "verwelkomen" als nieuwe Amerikanen. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat men in NL de "nieuwe Nederlanders" zo goed behandelt!
Na 15 jaar in het buitenland voel ik me wel nog Nederlander, maar zijn we uitelkaargegroeid. Mijn waarden en gewoonten zijn niet echt Nederlands meer. Maar ook niet echt Amerikaans. Je kunt me dus niet meer zo makkelijk in een hokje stoppen...
Haha, je kan mij overal tegenkomen ;)
Ik zou willen dat het qua onderwijs hier hetzelfde was. Het publieke school systeem is hier nagenoeg overal hetzelfde, ironisch genoeg zijn de betere publieke scholen zelfs te vinden in de wat mindere buurten, maar ja, we zitten vast aan een district, dus de enige andere mogelijkheid zou een prive school zijn, en sja, het leven is hier in Hawaii al duur genoeg helaas, vandaar dat we dus de optie om in Nederland te gaan wonen zeker willen onderzoeken. Al is het maar tijdelijk voor haar basisonderwijs.
Dat van de interesse in de cultuur komt mij bekend voor, dat is hier precies hetzelfde, heel leuk is dat inderdaad. Echter dat feestje, misschien als ik echt het staatsburgerschap aanneem, maar tot op heden nog geen feestje gezien hoor haha ;) Maar wat je zegt klopt wel, in Nederland is het heel wat anders betreffende de 'nieuwe Nederlanders', men blijft daar een 'buitenlander' in de meeste ogen, en dat was in eerste instantie een van de vele redenen die ertoe bijgedragen hadden dat we naar Hawaii gingen ipv Nederland.
Sja, 15 jaar of 2,5 jaar, daar zit behoorlijk wat verschil in. Wellicht dat ik 10-12 jaar na nu er ook anders over zal denken maar momenteel nog niet. Plus komt er natuurlijk bij kijken dat ik, buiten mijn vrouw en dochter, geen familie hier heb wonen (natuurlijk heb ik haar familie nu ook als familie, maar die wonen over het algemeen verspreid over de VS) terwijl ik wel een echt familiemens ben. Ik voel mij hier prima thuis, absoluut geen probleem, maar Nederland blijft wel trekken :)
Al vanaf 1973 ben ik met een portugese getrouwd, dus al bijna 38 jaar
Zou ik het over moeten doen, dan deed ik weer hetzelfde, Wij zijn echt gelukkig samen.
Wij wonen in Portugal en dat zal wel miet meer veranderen.
Als ik op vacantie ben in Nederland voel ik me een buitenstaander
en voel me pas weer goed als ik terug ben in Portugal
Dat gevoel van buitenstaander zijn, dat ken ik wel een beetje. Ik heb dat elke keer als ik in Nederland aankom, en het duurt ongeveer een weekje voordat ik er overheen ben (het duurt dus niet lang, maar ik ben ook geen 38 jaar weg uit Nederland, en ben tot nog toe zo'n 1-2 keer per jaar terug gegaan), maar dat gevoel van buitenstaander zijn, dat heb ik ook elke keer weer als ik terug in Hawaii aankom. Hier duurt het weer een weekje en dan is het ook weer terug bij het oude :)
Tweede nationaliteit is niet echt gunstig (mij zelfs afgeraden door een nederlandse advocaat hier in Mexico) om terug te gaan naar Nederland. Wij zitten hier met hetzelfde probleem, wij zou ooit graag terug gaan naar Nederland (ik, mijn man en dochtertje van 2), maar het lijkt vrijwel onmogelijk! Het leven hier in Mexico is nog niet zo vervelend, dus voorlopig blijven we hier nog maar even.
Heeft die advocaat ook een reden opgegeven waarom het niet gunstig zou zijn? Het lijkt mij een beetje onlogisch namelijk.
In onze situatie is het namelijk zo dat wij, zoals we het nu zien, na Isabella's basisonderwijs weer terug naar Hawaii willen gaan (zodat ze het voortgezette onderwijs hier kan volgen). Doordat ik dan een dubbele nationaliteit heb kom ik gemakkelijk weer de VS binnen zonder weer dat hele (lange en dure) immigratieproces te moeten doorlopen.
Daarnaast kan het ook, althans voor de VS dan, belastingtechnisch een stuk beter zijn om de Amerikaanse naast de Nederlandse nationaliteit te bezitten. Natuurlijk wordt het een stuk ingewikkelder maar Nederland en de VS hebben diverse verdragen, waaronder eentje dat zegt dat men niet in twee landen belastingplicht hoeft te zijn. Gezien een Amerikaans staatsburger altijd belastingplichtig is in de VS, hoef ik dan (theoretisch gezien) geen belasting (of in ieder geval aanzienlijk minder) te betalen dan in Nederland.
In het jaar dat ik hier kwam en zowel in Nederland als in de VS belasting diende te betalen heb ik toch aanzienlijke teruggaven gehad van de belastingdienst :)
Hoe komt het trouwens dat het bijna onmogelijk zou zijn voor jullie om ooit nog terug naar Nederland te gaan? Het is niet gemakkelijk, dat geef ik toe, maar niet onmogelijk volgens mij.
Heb me eens laten vertellen dat vertrek uit je thuisland is als bevallen van een kind is voor een vrouw: de pijn en de ongemakken ben je gauw vergeten, de mooie momenten worden met het verstrijken van de tind steeds mooier ....
Haha, is dat niet met heel veel dingen zo? Dat je de leuke dingen eerder herinnerd dan de nadelige dingen?
Ach, ik had het in Nederland echt niet slecht, natuurlijk liep ik te klagen op bepaalde zaken, maar dat doe ik hier ook. Het is overal wel wat. Ik voel mij hier thuis, en ik voel mij in Nederland thuis.
Maar ja, Nederland is mijn thuisland, waar ik geboren en getogen ben, en dat zal waarschijnlijk altijd blijven lonken :)
"Als ik over een paar jaar twee paspoorten heb, dus ook een Amerikaans paspoort, dan wil ik op zijn minst tijdelijk naar Nederland komen."
Met een paspoort neem je automatisch een tweede nationaliteit aan toch? Volgens de NLse wet verlies je hiermee het NLerschap. Pas maar op, want Big Brother leest ook hier mee.
De wet is een paar jaar geleden aangepast. Als je getrouwd bent met een buitenlandse (of buitenlander) en in zijn/haar land woont dan vormt dat een uitzondering en mag je een dubbele nationaliteit aannemen.
Maar als je terug wilt naar NL mag je het eerste jaar in Nederland niet samen wonen met die man/vrouw. Waar dat goed voor is heb ik nog nooit begrepen. Hartstikke krankjorum als je het mij vraagt.
Echt waar? Ik heb er nog nooit van gehoord. Bedoel je soms permanent residency visa ipv. daadwerkelijk buitenlands paspoort / nationaliteit? Waar kan ik meer info vinden? Ik dacht dat dat alleen geldt voor minderjarigen die minstens vijf jaar in het land van hun buitenlandse ouder hebben gewoond (of zoiets).
Paul Post heeft inderdaad gelijk. Zolang ik getrouwd ben met Michelle mag ik gewoon mijn Nederlandse nationaliteit aanhouden en haar nationaliteit overnemen.
Ik kan overigens de Amerikaanse nationaliteit aannemen na 3 jaar in het bezit van mijn permanent resident card te zijn (dus in ongeveer een jaar), en gehuwd te blijven met dezelfde partner. Wanneer het niet dmv trouwen gaat, dan kan het na 5 jaar ipv de eerder genoemde 3 jaar.
Je kunt eventueel hier wat meer daarover lezen: http://www.rnw.nl/nederlands/article/geen-nederlander-na-verkrijging-and... onder het stukje "Welke situaties zijn uitgezonderd?", maar ook op Google is er heel wat te vinden :)
Wat betreft minderjarigen, Isabella is in 2009 geboren en was automatisch zowel Amerikaanse als Nederlandse, ze heeft ook twee paspoorten in bezit.
Nieuwe reactie inzenden