En weer verdwijnt een bekend gezicht uit de oorlogsjournalistiek: Marie Colvin, een Amerikaanse verslaggeefster die voor de Britse Sunday Times werkte, is overleden. Omgekomen bij een beschieting in het Syrische Homs. Ook een Franse fotograaf stierf. Dat is nieuws. Zulk groot nieuws blijkbaar dat de negen burgers die op datzelfde moment overleden vaak niet worden vermeld, of misschien aan het eind van het bericht over de journalisten.   

Marie Colvin was juist op pad om niet zelf nieuws te worden, maar om die burgerslachtoffers in Syrië een gezicht te geven. Daarvoor nam zij uitzonderlijk veel risico. Op dit moment is Syrië zonder visum binnenkomen al ingewikkeld.

Maar een bezoek aan Homs is door het offensief van het Syrische leger nog ingewikkelder en vooral levensgevaarlijk. In de oorlogsjournalistiek geldt dat je voor een verhaal best veel risico kunt nemen, maar dat het nooit je leven waard is. Alleen is het soms moeilijk te bepalen waar de grens van wel en niet mogelijk ligt.

Pech
Zelf hanteer ik de regel dat er een vergroot risico op pech mag zijn, maar niet een kleine kans op geluk. Marie Colvin deed uiteraard haar best de kans op pech klein te houden, al is dat bij willekeurige beschietingen in de oppositiewijk Baba Amr bijzonder moeilijk. Samen met andere journalisten schuilde Colvin daar in een soort perscentrum van de Syrische oppositie.

In een interview met de BBC had ze de dag ervoor nog beschreven hoe verschrikkelijk de situatie in Baba Amr is. Talloze granaten vallen er neer. Er is nauwelijks medische zorg, voor de vele ernstig gewonden. Een kind van twee was voor haar ogen overleden. Of beter: voor haar oog. Enkelvoud.

Zwart lapje
Jaren geleden raakte Marie Colvin tijdens beschietingen in Sri Lanka een oog kwijt. Sindsdien droeg ze een zwart lapje over haar oogkas. Die ervaring heeft haar niet weerhouden om daarna gewoon weer vele oorlogen of revoluties te bezoeken. Je zag haar overal. Eigenlijk kon je het  beroep van oorlogsjournalist niet uitoefenen zonder haar ooit te zijn tegengekomen. Libanon 2006, de Balkan, Irak.

De laatste keer dat ik haar sprak was in september in Tripoli (Libië), net na de val van de stad. Ze kon zich een beetje van de dagelijkse nieuwsdynamiek afzijdig houden, omdat ze voor een krant werkte die alleen op zondag verschijnt. Maar dat vereiste wel een zoektocht naar speciale verhalen, wat ze uitstekend kon. Haar ene oog registreerde met de kracht van twee.

Anonieme slachtoffers
Nu is ze aanstaande zondag ongetwijfeld zelf dat speciale verhaal, in haar eigen krant. Dat heeft zij nooit gewild. Al helpt het verhaal dat over haar gaat wellicht ook weer om hernieuwde aandacht te krijgen voor die anonieme slachtoffers, van wie velen zich op dit moment afvragen waarom de internationale gemeenschap in het ene land wel ‘om humanitaire redenen' ingrijpt en in het andere niet.