Johan Kamerbeek runt een vestiging van de Marriott Hotelgroep in de Franse hoofdstad. Het is een hotel met maar liefst 750 kamers in de buurt van Montparnasse. Het besluit om de hotellerie in te gaan nam de Nederlander toen hij als dienstplichtig militair in de officiersmess werkte. Hij ging niet naar de hotelschool, maar leerde het hotelvak in de praktijk bij hotelketens in België, Duitsland, Zwitserland en vooral Frankrijk.

Marriott opende in 1996 zijn eerste vestiging in Parijs. Nu heeft de hotelketen 12 vestigingen in de Franse hoofdstad en het aantal moet verdubbelen in drie tot vier jaar tijd. Ik ben hier in charge om dat ook daadwerkelijk te laten gebeuren.

Gastheer zijn en het mensen naar hun zin maken is wat me drijft in het hotelvak. Ik heb bijna 500 mensen in dienst en in het hotel in de buurt van Montparnasse waar ik nu twee maanden werk. Van mijn teams verwacht ik dezelfde passie voor het vak als ik zelf heb. Dan kom je tot iets moois en kloppen de cijfers ook.

Toeristen
Soms heb ik het gevoel dat ik in een ivoren toren zit sinds ik twee maanden geleden de overstap maakte van het hotel bij de Champs-Elisées naar Montparnasse. Hier vinden grote congressen plaats en heb ik 500 mensen in dienst. Bij de Champs-Elisées draait het vooral om toeristen. Parijs is de grootste toeristische bestemming ter wereld.

VS
In 1978 vond ik mijn eerste baan in het hotelwezen bij Holiday Inn in het Belgische Gent. Ik had daar allerlei werkzaamheden van nachtportier tot barkeeper. Later volgde ik een zomerprogramma op de Cornell University in de VS en werkte op diverse plekken in Duitsland, Zwitserland en Frankrijk. En de laatste vijftien jaar min of meer in Parijs.

Er is genoeg om op terug te kijken. Ontmoetingen met bijzondere mensen in de hotels waar ik gewerkt heb; prinsen uit het Midden-Oosten, bekende voetballers en ministers. En alledaagse en vreemde gebeurtenissen op de plekken waar ik gewerkt heb.

Badkuip
Op een avond klonk het uit de mond van een hotelmedewerker: meneer, er ligt een arm in één van de hotelkamers. We hebben de politie er bijgehaald en bleek een Nederlandse vrouw – die de volgende dag een spreekbeurt had op een congres in Parijs - de arm ter ontdooiing in de badkuip had gelegd. De pers kreeg er lucht van en alles stond op zijn kop. Later hebben we er smakelijk om gelachen.

Auberge des Tulipes. Zo noemen onze Nederlandse vrienden ons huis in de campagne, een klein uur rijden van Parijs. Het is bij ons de zoete inval. Ik woon en leef al 26 jaar in Frankrijk en de vriendenkring weet ons te vinden.  

Ik voel me geen expat want ik leef niet in een expat community. Maar ik voel me ook geen Fransman. De kleur oranje leeft bij ons thuis. We brunchen ook als Nederlanders met pindakaas en filet americain. We spreken Nederlands thuis en mijn kinderen hebben een Nederlands paspoort.

Amsterdam
Heimwee hoef ik niet te hebben met Amsterdam om vier uur rijden van ons huis. Als ik over een jaar of vijf (schat ik) met pensioen ga, blijven we in Frankrijk wonen. De deur van Auberge des Tulipes blijft dan open staan.