Is in het buitenland wonen zo'n verrijking van je leven dat je dat graag doorgeeft aan je kinderen? Keiharde conclusies hierover vallen op basis van een Wereldpanelonderzoek niet te geven, maar het lijkt er wel op dat een expatleven erfelijk is!
Vanwege het 10 jarig bestaan van WereldKids is aan leden van het Wereldpanel gevraagd of ze als kind in het buitenland hebben gewoond of nu als kind van tussen de 12 en 18 jaar oud in het buitenland wonen.
Kijkje in de internationale keuken
Aan het onderzoek deden 153 mensen mee, waarvan 103 volwassenen en 50 kinderen. Geen wereldschokkende cijfers, maar evenzogoed: 103 volwassenen kijken dus terug op een leven als expatkind en gunnen ons een kijkje in hun internationale keuken. Dan is toch één op de tien deelnemende Wereldpanelleden expatkind geweest.
En wat blijkt: niet alleen ziet ruim 75 procent van de volwassenen zijn of haar expatverleden als een verrijking, ongeveer de helft heeft nu zelf kinderen die bij hen wonen in het buitenland. Blijkbaar gaat zo'n expatbestaan toch in het bloed zitten en wordt het doorgegeven.
Binnen Europa
Overigens zegt 60 procent van de kinderen tussen de 12 en de 18 die meededen aan het onderzoek, het leuk te vinden in het buitenland. De ouders lijken dus ietsje tevredener dan hun kroost. Van de ondervraagden heeft 82 procent ooit in Nederland gewoond, men kan dus vergelijken. 39 procent van de panelleden heeft geen kinderen.
Nog wat cijfers dan: de meeste volwassenen hebben als kind binnen Europa gewoond (76 procent), gevolgd door Afrika (26 procent) en Noord-Amerika (26 procent).
Top 3 voordelen
Van de vraag waarom volwassenen hun bestaan als expatkind als een verrijking hebben ervaren, is een top-3 te maken. Op nummer drie staat 'beter weer (46 procent).' Klimaat is nog altijd heel belangrijk. Op twee staat de kans om op te groeien met meer ruimte en natuur (61 procent) en op één staat de kans om een andere taal te leren (65 procent).
Spannend
Binnen deze top 3 valt een scala aan persoonlijke notities te noteren. 'We hadden een luxe zwembad, het eten werd klaargemaakt door een kok en bij slecht weer gingen we in een taxi naar school.' Of: 'er was meer ruimte en gelegenheid avonturen mee te maken en iedereen had meer tijd voor me.'
Het woord 'spannend' valt regelmatig. Nieuwe plekken, nieuwe mensen, nieuwe avonturen. Gemene deler lijkt dat de volwassenen door hun leven als expatkind flexibeler, multicultureler en meer 'open minded' in het leven staan. Of zoals iemand het samenvat: 'ik heb me kunnen ontwikkelen tot wereldburger.'
Top 3 nadelen
Maar zoals Cruyff altijd zo treffend weet te zeggen: 'elk voordeel hep z'n nadeel'. Van waarom het opgroeien in het buitenland zijn mindere kanten heeft kan ook een top-3 worden gemaakt. Op drie staat het missen van vrienden (32 procent). Op twee het missen van familie (41 procent) en op één het vaker afscheid moeten nemen (48 procent).
Ook bij de nadelen weer veel interessante opmerkingen. 'Hoe je ook je best doet, je hebt geen echt hechte familiebanden en ondertussen blijf je toch altijd die Hollandse. Dus je integreert nooit 100 procent.' Maar ook: 'door vaak te verhuizen hoor je uiteindelijk alleen maar bij mensen die ook vaak verhuizen.'
Tweetalig dyslectisch
Een ander mist 'de witte bolletjes met hagelslag'. Of de fietspaden. Of het aanbod van speelgoed. En je zal maar tweetalig worden opgevoed en in het Engels veel dyslectischer blijken te zijn dan in het Nederlands. En nergens een Brits 'rugzakje' te bekennen.
Maar, zoals gezegd: een overgrote meerderheid vindt het goed om als kind in het buitenland te wonen dan wel gewoond te hebben. Dankzij internet blijft 75 procent overigens in contact met vrienden en familie in Nederland.
Wat is sterker?
Grappig detail in dit verband: van de volwassenen geeft een meerderheid (59 procent) aan via e-mail nog steeds contact te hebben met vrienden die ze als expatkind waar ook ter wereld te hebben gemaakt. Rest de vraag: is de kracht van vriendschap sterker dan afstand, of maakt afstand vriendschap juist sterker?
Luister hier naar de Expat on Air uitzending over als kind in het buitenland wonen
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Ja en Nee op de vraag of 'het expat leven' in het bloed zit.Wij werden voor het eerst door NL Buza uigestuurd naar Peru toen onze kinderen 3 en 5jr waren,toen ze 18 waren en de Engels/USA highschool af hadden gemaakt in de landen waar we woonden wilde onze zoon naar de usa en onze dochter naar Holland om verder te studeren .Zij bleef tot haar 26 jr in NL wonen ontmoette op vakantie in Costa Rica, waar wij toen werkten/woonden,haar toekomstige Amerikaanse man,verhuisde naar hem in de usa, moest haar NL studie laten accrediteren,is sindsdien in de usa getrouwd met hem(usaPiloot).Zij zouden evenals hun kinderen wel expats willen zijn..doen dat ten dele door heel veel te reisen Zijn allemaal veeltalig.Onze schoonzoon z'n ouders zijn expats,wonen in Botswana
Onze zoon is na z'n Master-Degree,in de usa gebleven,getrouwd met een usa vrouw die niet graag bij haar fam weg gaat Wij hebben haar tot nu toe niet kunnen besmetten met het expat gen...
Zij en hun kinderen zijn 1 talig.En voelt zich mede daardoor niet thuis in het expat leven...Onze zoon heeft daardoor mogelijk het expat gen niet nodig en niet doorgegeven...
Voelt zich wel gezegend met z'n expat jeugd maar ziet er ook veel nadelen van in
Zegt het'camelion syndroom'zelf als een nadeel te hebben gevoeld, overal 'de ander te zijn geweest'Het aanpassings vermogen' bizonder uit is vergroot,in z'n kinder/jeugd tjd.En zich dikwijls af heeft gevraagd wie/wat hij eigenlijk was.Dit z'n kinderen niet aan wil doen.
Het ruime thema Expat heeft mij persoonlijk vanaf m'n 28ste jr uitermate bezig gehouden..Sinds 2000 wonen m'n man en ik in FL USA helaas is m'n man Sept 2010 overleden,en denk ik er soms over terug te keren naar m'n roots Ik ben nog altijd NL ben hier op een greencard ,betaal 100%belasting in NL etc kan dus zo terug,maar.. de kinderen en kleinkinderen wonen hier in de usa...en dat is opnieuw een emotioneel moeilijk ander facet aan het expat leven,wat ik nog nooit duidelijk belicht zag.
Met hart groeten van
Gisela Reinders
Wat een leuke verhalen allemaal! Ik woon zelf nu sinds 8 jaar in Italië, wat heel goed bevalt. In m'n tienerjaren had ik al sterk de behoefte om Nederland te verlaten en op m'n 17e ben ik een jaar naar Engeland gegaan. Terug in Nederland heb ik nog een jaar een opleiding gedaan en toen 'moest' ik gewoon weer weg. Italië dit keer en dat duurde 2 jaar. Vanwege gezondheidsredenen van m'n moeder ben ik toen terug naar Nederland gegaan, maar de drang bleef. Ik kreeg een baan en relatie in Nederland en bleef dus, maar in m'n achterhoofd bleef altijd dat idee dat ik weer naar Italië wilde. gelukkig had ik een baan waarbij ik elke maand in Italië was en steeds opnieuw als ik de grens overging voelde het als thuiskomen (in Italië). 8 Jaar geleden veranderde mijn leven radicaal (werk/relatie) en besloot ik eindelijk weer naar mijn geliefde Italië te verhuizen. En nu ga ik niet meer weg! Het gekke is dat ik de enige ben in mijn familie, mijn ouders hebben altijd in dezelfde plaast gewoond evenals mijn broer. En geen van hen zou er aan moeten denken om te verhuizen, laat staan naar het buitenland! Ik voel me soms ook wel een beetje het zwarte schaap van de familie.....
Sorry, maar wat een flauw onderzoek.
We zijn van nature nomaden, van historie nomaden. Ze hadden beter kunnen onderzoeken of honkvaste meer honkvaste danwel xenofobe kinderen opleveren.
Hallo, Ik ben niet echt wat je noemt een EXPAT maar leef al wel zo'n 20 jaar in sub-Sahara Afrika samen met mijn echtgenoot en dochter alwaar we werken voor NGO's. We leven meestal ver van de hoofdstad, zoals nu op 650 km van Cotonou en zijn ook niet echt rijk, beschouw ons meer als moderne missionarissen (want getrouwd + gezin). Maar toch véél liever hier dan in het 'rijke' Noorden, want hier kan je verantwoordelijkheden nemen die je in België niet kan, en ook wordt hier veel respect gegeven aan mensen met ervaring en een zekere ouderdom. Het is wel zo dat de sociale contacten hier niet zo groot zijn, maar dat er binnenin de Expat/ngo- wereld meer intensere contacten mogelijk zijn. Zo hebben ook wij vrienden verspreid over heel de wereld en zijn die contacten intens gebleven. Steeds welkom op onze blog: www.habariza.blogspot.com
Jazeker lijkt expat zijn wel erfelijk! Mijn Brabantse grootouders van mijn moeders kant emigreerden naar Suriname en onderhielden daar een citrus plantage en kippen farm. Daar heeft mijn moeder tot haar 23ste gewoond totdat zij mij Nederlandse vader leerde kennen, die daar uitgezonden was voor het Nederlands leger, en haar in Nederland heeft gehuwd. Mijn ouders zijn zo'n 25 jaar lang expat in 3 verschillende Afrikaanse landen geweest waardoor ik mijn eerste 11 jaar in Ghana heb gewoond. Nu zelf woon ik alweer 6 jaar in de Verenigde Staten! En mijn broertje doet zaken in het Midden-Oosten en Azie waar hij maandelijks naartoe reist. Het zit wel in het bloed en de Internationale opvoeding denken we. Mijn ouders hebben de afgelopen tien jaar gevaren op Zuid-Amerikaanse, Caribbische en Noord-Amerikaanse wateren. Groetjes, Laura
Ik vergat nog het verhaal van mijn vaders kant te vermelden waaraan ik mijn achternaam te danken heb. De overgrootvader aan mijn vaders zijde was zeeman uit Roemenie die met een Duitse is getrouwd. Zij hebben zich in Nederland gevestigd en daar is mijn opa Dimitriu uit voortgekomen. Het zat dus ook al bij mijn vader in het bloed.
Mijn moeder voelt zich het meest thuis in Suriname, maar ons hele gezin heeft de Nederlandse nationaliteit en identiteit. We staan open voor andere culturen, we voelen ons verrijkt en we zijn wereldburgers te noemen. Ik wens mijn toekomstige kinderen hetzelfde toe!
Ik vergeet nog te vermelden waar ik mijn achternaam van heb gekregen. Mijn overgrootvader aan mijn vaders kant was zeeman uit Roemenie en trouwde met een Duitse. Later hebben die zich in Nederland gevestigd waar mijn opa Dimitriu uit voortkwam. Bij mijn vader zat het dus ook al eigenlijk in het bloed! En toch heeft ons gezin de Nederlandse nationaliteit en identiteit, zij het er 1 die wijd open staat voor andere culturen. Het heeft ons verrijkt en we voelen ons wereldburgers. Ik wens mijn toekomstige kinderen hetzelfde toe.
Jazeker is dat erfelijk!
Mijn echtgenoot is geboren in Indonesië, evenals zijn vader en diens moeder.
Toen mijn schoonmoeder in de jaren vijftig naar Indonesië vertrok was haar enige zus al naar Zuid-Afrika geëmigreerd. Waarop haar vader uitriep: het lijkt hier wel een firma in exportartikelen!
Ook mijn eigen ouders hebben een aantal jaren in Indonesië gewoond.
Mijn echtgenoot en ik wonen nu in Costa Rica, evenals de broer van mijn man en zijn vrouw. Mijn schoonvader heeft 40 jaar in Costa Rica gewoond, en is inmiddels overleden en in Costa Rica begraven.
Eén van onze dochters is geboren op Bonaire, waar we 2 jaar gewoond hebben.
En onze oudste zoon heeft onlangs 2 jaar in Cambodja gewoond.
Mijn ouders wonen al hun hele leven in Nederland. Mijn vader, moeder, mijzelf en mijn twee jongere zussen reisden wel, maar dan veelal naar de ‘standaard’ lokaties zoals Oostenrijk voor vakantie, maar meestal gewoon in Nederland. Verhuizen in Nederland deden we ook niet veel (1x in 30 jaar), dus daar komt onze huidige situatie ook niet van. Toch is het opmerkelijk dat zowel mijn zussen als ik allemaal in Canada wonen, maar . Mijn oudste zus vertrok zo’n 12 jaar geleden naar Saskatchewan waar ze als veearts een goede plek vond. Ik vertrok met mijn gezin in 2007 naar Ontario and mijn jongste zus ging in 2008 ook naar Saskatchewan, alhoewel aan de andere kant van de provincie dan waar mijn oudste zus woont.
Erfelijk of niet, het is opvallend dat wij alledrie die behoefte hadden om Nederland te verlaten en ons geluk in een ander land te zoeken.
Frank.
Als expat kreeg ik het met de paplepel ingegoten, hoewel mijn ouders lange tijd in NL woonden, werd er enorm veel gereisd, zowel privé als zakelijk.
We, mijn broers en ik studeerden allen in het buitenland. Kortom er werd ons geleerd dat de wereld groter was dan alleen nederland.Ook werken we allemaal of in het buitenland of zijn internationaal bezig.....
Wel is een nadeel dat je niet zo heel veel echte vrienden hebt en kunt maken.
Maar zij die het zijn zijn dan ook echt echte vrienden.
Dus, ja, je leert het van huis uit.....
Geachte redactie,
Met plezier lees ik nu sinds dit voorjaar met plezier uw magazine.
Deze keer viel mijn oog op het artikel over ‘het in de genen zitten’ van het expat zijn.
Het artikel handelt over kinderen die in het buitenland hebben gewoond met hun ouders en nu zelf in het buitenland wonen.
Voor- en nadelen worden genoemd waar bij vrienden en familie een grote rol spelen.
Voor mij en mijn man geldt dat we dikwijls met het idee hebben gespeeld om naar het buitenland te vertrekken, al dan niet voor langere tijd. Het is er om diverse redenen nooit van gekomen en bleef het al die tijd bij vage plannen.
In 2005 besloot onze dochter een jaar naar Australië te gaan. Na dat jaar was het reizen nog niet gedaan voor haar en reisde ze door naar Nieuw Zeeland waar ze zes maanden bleef.
Eenmaal terug in Amstelveen (in de schoot van Amsterdam) kon zij haar draai niet meer vinden.
Hoewel ze snel een goede baan had, was de reiziger in haar niet stil te krijgen.
In het voorjaar van 2007 vertrok ze naar Schotland, waar ze nu nog steeds woont. Door al dit gereis werden onze oude dromen nieuw leven in geblazen en bedachten wij dat het misschien eens tijd werd om die dromen waar te maken.
In 2006 begon onze zoektocht naar een geschikt land en reisden we drie of vier keer per jaar naar allerlei prettige oorden op zoek naar ons nieuwe thuis. In 2007 was het duidelijk dat we ons in Portugal het meest op ons gemak voelden en gingen we als voorbereiding maar alvast lessen nemen om de taal te leren.
Dat viel behoorlijk tegen: de taal heeft veel valkuilen en hindernissen.
In oktober 2008 kochten wij een stuk grond en is de bouw van ons huis gestart.
Sinds september 2009 wonen wij nu in Portugal in een kleinere stad die een uur rijden van Lissabon ligt.
Het leven in een boerengemeenschap is natuurlijk radicaal anders dan ons leven in Amstelveen maar er is nog geen dag geweest dat we spijt hebben gehad van ons besluit.
Je zou kunnen stellen dat hier het kind de ouders heeft aangezet tot emigreren.
We horen van onze dochter al een half jaar lang geluiden waaruit we opmaken dat zij nog niet is uitgereisd. Een verhuizing naar New York zou ons helemaal niet verbazen.
En wij? Wij sluiten niets meer uit…….
Met vriendelijk groet,
Barbara van der Laan
Beste Barbara,
Dank je wel voor je leuke reactie en grappig om te lezen hoe juist reislustige kinderen ouders aanmoedigen het métier op te pakken! Ik kan niet wachten tot mijn kinderen oud genoeg zijn. Zou ik je een keer kunnen bellen over je bovenstaande verhaal? Zo ja, mail dan je gegevens door naar internet@rnw.nl. Dank je we alvast en groeten,
Conny van den Bor
Nieuwe reactie inzenden