Hans Fortuin werkt al zijn hele leven tussen de expats, maar was er zelf nooit een. Als laatste post voor zijn pensionering verhuist hij nu alsnog naar Taiwan. ‘Dat ik op mijn zestigste nog expat word zie ik als een enorme kans.’
Al zijn hele carrière werkt Hans voor de ministeries Buitenlandse – en Economische Zaken. Altijd op internationale afdelingen, veel gereisd dus voor zijn werk. Ook regelmatig gevraagd voor functies in het buitenland.
Liever niet, dank u
Maar altijd was er wel iets dat hem tegenhield. Kleine kinderen en ouders die hulp behoefden. En daarna juist kinderen op de middelbare school die je niet kunt verplaatsen. Volgens zijn vrouw Edith althans. ‘Ik geef toe, ik had zelf eigenlijk vooral geen zin. Ik ben een echt familiemens, ik heb hier mijn werk en mijn hobby’s. En Hans vond altijd werk in Nederland dat ook leuk was.’
Maar nu, vier jaar voor Hans met pensioen gaat, is de kogel alsnog door de kerk. Hij kreeg een baan aangeboden waarvan ook Edith direct zei: ‘dat moet je doen.’ Vanaf 1 september is Hans de nieuwe directeur van het Netherlands Trade and Investment Office, in Taiwan.
Erebaan
’Taiwan heeft een heel sterke economie en het wordt mijn taak om voor de Nederlandse belangen op te komen in Taipei. Daarnaast wil ik Taiwanese investeerders interesseren om te investeren in ons land. Wist je trouwens dat Giant een Taiwanese fiets is die in Lelystad wordt geproduceerd? Het is ook mijn taak om de Nederlandse cultuur te promoten. Eigenlijk vertegenwoordig ik Nederland, een hele eer.’
Spijt
Eerst zou Hans alleen naar Taipei vertrekken, maar nadat Edith er eens goed over had nagedacht besloot ze mee te gaan in de laatste baan die Hans gaat vervullen. ‘Het lijkt me nu ook heel interessant en spannend. Als je het nu niet doet, doe je het nooit en daar krijg je spijt van. Heel uniek eigenlijk dat je voor het eerst van je leven expat wordt op zo’n leeftijd en dat het meteen je laatste post is.’
Emotioneel
En dus is het nu afscheid nemen geblazen. Dat valt met name Edith wel zwaar. ‘Gisteren was mijn laatste dag in het verzorgingshuis waar ik al jaren werk. Dat was heel emotioneel. Ook de familieleden van de bewoners waren gekomen. Alles was versierd en er was een afscheidslied gemaakt. Pffff….’
Een huis in Taipei heeft het echtpaar nog niet en hun spullen komen pas eind september aan. Dat wordt dus op een hotelkamer wonen en van daaruit een huis zoeken. ‘Dat komt wel goed, hoewel we geen idee hebben hoe het is om vanuit je koffer te leven.’ Edith gaat vrijwilligerswerk zoeken, want ze wil zich wel nuttig maken in Taipei. Ook pakt ze zo snel mogelijk haar hobby’s weer op: schilderen en yoga.
Hersens kraken
Ondertussen leren Hans en Edith Chinees en halen ze hun Engels op. ‘Dat valt niet mee op onze leeftijd, maar het is goed om je hersens flink te laten kraken. We luisteren veel naar de Engelstalige uitzendingen van de Wereldomroep. Ook al omdat onze dochter bij de Wereldomroep werkt.’
Bang dat Edith haar familie en vrienden zal missen is ze niet: iedereen heeft inmiddels skype. ‘De wereld is zo klein geworden en het contact zo makkelijk. Het leuke is: familie en vrienden zijn razend enthousiast dat we dit nog doen, dat is hartverwarmend.’
Het lijkt Hans en Edith heel gezond om eens een totaal ander leven te leiden, ondergedompeld in een andere cultuur. ‘Met een blik van buitenaf naar Nederland kijken is goed. Zo leer je jezelf en je eigen land uiteindelijk veel beter kennen. Denken we.’ Maar tegelijkertijd worstelt met name Hans hoe je dat eigenlijk moet doen: afstand nemen van Nederland, maar toch de band onderhouden.
Afstand
‘Het valt me wel op dat Nederlanders die langer in het buitenland wonen zichzelf steeds meer associëren met hun woonland en loskomen van Nederland. Ik wil die band wel houden, en ik wil weten wat er in de samenleving gebeurt, ik vertegenwoordig Nederland per slot. Maar hoe je dan afstand neemt weet ik nog niet. Veel naar de Wereldomroep luisteren misschien?’
Meer artikelen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Neem een gratis abonnement op het WereldExpat Magazine
E-mail deze pagina
Print deze pagina
He he Annemike wat kinderachtig om te zeggen "Nederland is te klein "
Ik ben zelf naar Indonesie geemigreed met voruw en kind maar Wat jij beweer over Nederlander s dat zou ik nooit willen zeggen .En zeuren ?Heb je vast geen goed contact met de mensen om je heen .Zeuren doen ze over de hele wereld .en kletsen ?ik wist niet wat ik hoorde na 10 jaar geleden uit Nederland vertrokken te zijn en hier veel contacten kreeg met de bewoners hier.Op een gegeven moment dacht ik:"Ik ben eigenlijk in Nederland" Het is overal .En bekrompen ? Haaa het is maar waar je woon .of gewoond heb
A.J.Pennekamp
Als ik het artiekel lees lijkt het in Uw geval meer een werkvakantie. Ik krijg het idee dat U na het termijn weer terug naar Nederland zal gaan. Neem de situatie goed waar en ga zo veel mogelijk weg om het land te verkennen. Ik denk niet dat de band met Nederland verbroken zal worden, want U zult best een keer naar Nederland met vacantie gaan, of er komt weer is iemand om U te bezoeken. Men kan radio uit Nederland ontvangen via de computer. Ik woon sinds dat ik 7 was in Amerika. Ik ben nu 62.
Ik heb beide familie en vrienden in Nederland. Dus de band hoeft niet gebroken te worden.
Marcel Buquet
Als U het mij vraagd lijkt het emigreren naar Taiwan in U geval een soort werk vacantie. Ik vermoed dat U na het termijn weer terug naar Nederland zult gaan. De band met Nederland zal heus na vier jaar niet vergaan, vooral niet als U kontact met Nederland houd. U zal best wel is met vacantie naar Nederland gaan, of er zal wellicht iemand uit Nederland op vacantie komen. Maak er meer een adventuur van en ga zo veel mogelijk ook goed rond kijken, want het is werkelijk de kans om een ander land te verkennen. In ieder geval veel success in Uw nieuwe land!
Ik ben nu 62 maar ik ben toen ik 7 was met mijn ouders naar Amerika geemigreerd. Ik heb nog steeds vrienden in Nederland en ook veel familie.
Marcel Buquet
neem een kwartaal-jaar/abonnement op de NRC week, das leuk met algemene en actuele info over NL.
iets van 70 euro per kwartaal.
Hans en Edith veel succes in Taiwan! Ik had natuurlijk liever gezien dat je naar Latijns Amerika was gegaan want daar kan nog veel meer worden gedaan aan Holland promotie dan in Taiwan!
Hartelijke gtroet
Jan van Wissen/ Nederlands Centrum voor Handelsbevordering NCH
Ik ben vorige week 60 jaar geworden en woon nu 3 jaar in China. Het is een voorrecht om het te kunnen doen, vooral ook als je een concreet doel voor ogen hebt, dan zijn er veel mogelijkheden en kun je veel zelf invullen. Er is veel vrijheid hier en het wonen en leven is relatief goedkoop. Maar de cultuur is duidelijk anders, de Chinezen hebben een familie cultuur, heel anders dan wij dat kennen. En de Chinese overheid werkt ook duidelijk anders dan de Nederlandse. Chinees leren als je ouder bent is niet zo eenvoudig, je onthoud minder gemakkelijk als je het niet dagelijks gebruikt. En ja Nederland je blijft met Nederland verbonden omdat je er 57 jaar gewoond hebt, alhoewel het ook klein, druk en zeurderig is. Veel geluk en alle goeds voor de komende jaren.
Ik vind het een goeie stap. Ik woon nu dik 1 jaar hier en zal je vertellen dat ik N.L. niet mis.
Het is hier allemaal wat makkelijker. Ik zeg maar steeds de jaren 60 zijn hier van toepassing.
Er zijn ook best wel veel regels. Maar die worden niet zo nageleefd. Dus maakt het leven wat makkelijker en leuker.
Ik maak en verkoop hier stroopwafels. Niet dat ik er rijk van word.
Maar vind het geweldig om tussen de bevolking te vertoeven.
Agressie heb je hier bijna niet. Hier kan je dochter s’nachts nog gewoon op straat naar huis lopen. Geen Taiwanees die haar zal lastig vallen of zal nafluiten.
Hier leeft de vriendelijkheid en beleefdheid nog.
Ja erg leuk en knap dat je de zet nu nog durft te zetten.
Maar ik kan je wel vertellen dat Chinees praten moeilijk is. Laat staan schrijven.
Maar er is altijd een weg waar een wil is, al zal het de nodige tijd nemen.
Een huis vinden in Taipei zal niet zo moeilijk zijn.
Voor de n.l. begrippen woon je hier mooi ruim en veilig voor weinig geld.
Dus met de functie die je gaat doen zul je hier als god in Taiwan leven.
Ik kan je wel aanbevelen drop en frikadellen en kroketten mee te nemen. Stroopwafels maak ik wel.
Nee je zult hier wel dingen missen. Maar er komt ook zoveel weer voor terug op je pad dat het wel goed is.
Ik wens jullie veel geluk en fijne tijd in het mooie Taiwan.
Wie weet komen we elkaar nog wel eens tegen.
Iedereen is welkom, dus ook jullie kunnen eens komen genieten van Taichung terwijl ik jullie de weg zou willen wijzen.
Wand als de drukte van Taipei je teveel word is het heerlijk om eens bij te komen in de bergen waar ik vertoef.
Heel veel sterkte met het afstand nemen van N.L.
( al zullen inderdaad je vrienden je altijd wel weten te vinden )
Geniet van het leven. Hier is geen stress.
Wens jullie alle goed.
Chris
Chris, mag ik jullie informatie vragen? Ik wil zelf graag naar Hualien verhuizen.
Ook wij waren al wat ouder, (vijftigers) em zijn gen expats trouwens, maar hebben nooit spijt van deze stap gehad. Heerlijk wil niet meer terug naar Nederland. Nederland is te klein, te druk en erg bekrompen. Ook zeuren de Nederlands heel erg.
Nederland moet je los laten om goed te integreren, want meestal de expats niet zo zeer doen, want ze gaan toch weer na 3 jaar of zo terug en hebben dan alleen kontakt met andere Nl expats. Jammr zo leer je het land nooit kennen.
Suc6 beide, in het begin even moeilijk, zeker als je nog geen eigen huis hebt.
Nieuwe reactie inzenden