Expat On Air
Expat On Air: hét radioprogramma voor expats, elke zaterdag van 09.00 tot 10.00.
Expat On Air is in heel Europa op kortegolf te beluisteren. De uitzendingen zijn ook online te horen via de streams en podcasts. Na de uitzending verschijnt een uitgebreid artikel met audio op Wereldomroep.nl.
de redactie met uw vragen en opmerkingen.
‘Omgekeerde discriminatie’ noemt juriste Sarah van Walsum de situatie waarin veel Nederlandse expats belanden, als ze met hun buitenlandse partner naar Nederland willen verhuizen. ‘Voor een Nederlander is dat wettelijk gezien veel lastiger dan voor iemand uit een andere lidstaat van de Europese Unie. Nederland behandelt zijn eigen burgers minder goed dan bijvoorbeeld Duitsers of Belgen die hier wonen.’
Van Walsum doet aan de Vrije Universiteit onderzoek naar het Nederlands beleid op het gebied van immigratie en gezinshereniging. Ze krijgt bijval van Paul Streumer van de Stichting Buitenlandse Partner. Bij de stichting regent het klachten van expats die moeite hebben om met hun echtgenoot of echtgenote naar Nederland te komen.
‘Je moet bijvoorbeeld minstens het minimumloon verdienen. En een vast contract hebben voor je partner mag overkomen. Maar veel voormalige expats moeten in Nederland een nieuwe baan zoeken. Dat kan even duren. Of ze krijgen eerst een contract voor een half jaar, wat dus niet voldoende is’, zegt Streumer.
Jaar wachten
Zelf kwam hij na zijn terugkeer in een soortgelijke situatie terecht. Streumer moest met zijn nieuwe baas in Nederland stevig onderhandelen om de felbegeerde vaste baan te krijgen. Al met al duurde het een jaar voor zijn vrouw en kinderen uit Sri Lanka naar Nederland konden komen.
De Stichting Buitenlandse Partner krijgt in politiek Den Haag weinig gehoor, zegt Streumer. ‘Er is in antwoord op kamervragen gezegd dat het maar om enkele tientallen mensen per jaar gaat, die op deze manier tussen wal en schip vallen. Maar het moeten er veel meer zijn: er komen ieder jaar zo’n tienduizend Nederlanders terug uit het buitenland. Veel van hen hebben in het buitenland gewerkt en er een partner gevonden.’
Rechtszaken
Toch staat die ‘omgekeerde discriminatie’ volgens Van Walsum steeds meer onder druk. ‘Allerlei internationale hoven zijn tot nu toe akkoord gegaan met de Nederlandse wetgeving. Maar als de regels de komende jaren nog strenger worden, is de kans groot dat daar een einde aan komt.’
Van Walsum en Streumer denken allebei dat veel expats genoeg hebben van het steeds strengere Nederlandse immigratiebeleid. ‘Ze voelen zich slachtoffer van de wens om het aantal kansarme immigranten te beperken’, zegt Streumer. Hij en Van Walsum voorspellen dat het aantal rechtszaken tegen de Nederlandse staat de komende jaren zal toenemen.
België-route
Toch zijn er mogelijkheden om de regels te omzeilen. De België-route of EU-route is er één van. Door een half jaar in een ander Europees land te gaan wonen, krijgt je partner dezelfde rechten als iedere ingezetene van de Europese Unie. En dus kun je vrij probleemloos na die zes maanden samen in Nederland gaan wonen.
Schrijver Sipco Poortinga paste de route toe. In zijn boek De Braziliaanse bruid beschrijft Poortinga hoe hij probeerde om zijn echtgenote naar Nederland te laten komen. Maar dat mislukte keer op keer, omdat hij als taxichauffeur een te laag inkomen verdiende.
Poortinga en zijn vrouw Eliana besloten zich een jaar in Oostende te vestigen. Hij huurde een appartement in de kustplaats en zocht er werk. ‘Natuurlijk moesten we aan de Belgische regels voldoen en aantonen dat het geen schijnhuwelijk was. Maar het was alsof we er in een warm bad belandden, na de kille manier waarop we in Nederland behandeld waren.’
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Nederland? Nooit meer van mijn leven. Belachelijk ambtenarenland. Ga daar geen tijd meer aan verspillen, om ook nog maar iets van de overheid gedaan te krijgen.
Leuk om te bezoeken voor haring en drop, maar voor de rest hoeft het niet meer.
Na terugkeer vanuit Saudi wilde ik met mijn Maleise vrouw, ons vestigen in Nederland. het resulteerde in 4 jaar gedwongen buitenland verblijf, 9 maanden kwijt moeten zijn van het eerste levensjaar van ons eerste kindje en een vermogen kwijt aan gemiste inkomsten en extra kosten.
Mijn vrouw mog haar beroep als verpleegkundige niet uitoefenen, dat process duurt 5 a 10 jaar, voor de vergunning wordt verleent.
Gezien de heersende sentimenten en xenofobie in Nederland zijn we vanaf januari dit jaar naar Malaysia geemmigreerd.
Ik schaam me voor mijn eigen land
Ik woon in de provincie Quebec. Quebec heeft een overeenkomst met Belgie, Zwitserland en Frankrijk voor de uitwisseling van technisch hoogopgeleide werknemers. Als het ooit zover komt dan neem ik idd de Belgische of Franse route. Het zou vrij eenvoudig moeten zijn voor mijn vrouw om via die regeling aan een werkvergunning te komen zodra een werkgever interesse heeft haar in dienst te nemen.
In 2002 werdt een MVV geweigerd aan mijn echtgenote (na een huwelijk van 15 jaar en 2 kinderen met Nederlands paspoort!), terwijl ik nota bene in Nederland belastingsplichtig was. Naar aanleiding van dit voorval hebben we besloten om maar niet meer naar Nederland terug te gaan. In het tijdperk Verdonk (en nu Wilders) wordt het gewoon zo moeilijk mogenlijk gemaakt door de IND om met een buitenlandse partner naar Nederland terug te keren.
Ik ben werkzaam as consulent, met een uitstekend salaris, maar wordt behandelt als iemand die in thailand 2 weken op vakantie is geweest en daar een bruid heeft gevonden.
De huidige situatie met onze geblondeerde Limburger stemt mij niet erg optimistisch om ooit voorgoed naar Nederland terug te keren, alleen als het Nederlandse elftal speelt ben ik er nog trots op om Nederlander te zijn.
Ik heb na 25 jaar nog steeds mijn Nederlandse paspoort behouden, als zou ik de achterdeur open houden, want ik kan niet zeggen dat ik nou zo'n stabiel leven heb ontdekt hier. En AL mijn familie woont in Nederland. Het lijkt erop dat Nederland de achterdeur voor me sluit.
Nederland is aan het verharden, zong Robert Long jaren geleden al.
‘Er is in antwoord op kamervragen gezegd dat het maar om enkele tientallen mensen per jaar gaat, die op deze manier tussen wal en schip vallen." Dit is dezelfde reactie die ook bij het in werking treden van de zorgverzekering werd gehoord. "Laat ze maar vallen. Hebben we een zorg minder, en ze protesteren toch niet!"
En wat dan nog? Ook al zou het er maar om een gaan die in moeilijkheden komt. De regering mag niet één Nederlander laten vallen.
De regering zou natuurlijk ook andersom kunnen redeneren: "Het zijn er maar enkele dus laten we helpen" Dat zou echt Christelijk zijn ook nog!!
Maar hoe kunnen we actie voeren?
Nieuwe reactie inzenden