Enkele tientallen mannen en vrouwen in Ethiopië zijn nooit erkend door hun Nederlandse vader. Dat staat in het boek De vergeten Nederlanders van Daniël Hoek. Hoek is zelf kind van een Ethiopische moeder en een Nederlandse vader. In het boek beschrijft hij zijn leven en de zoektocht naar zijn Nederlandse identiteit.
Vlak na de Tweede Wereldoorlog verhuist de Handelsvereniging Amsterdam van Indonesië naar Ethiopië om daar suikerrietplantages aan te leggen. Tientallen Nederlandse mannen gaan daarna naar het Afrikaanse land om in de suikerfabrieken te werken. Uit relaties met lokale vrouwen worden naar schatting vijftig à zestig kinderen geboren.
In 1974 komt er een eind aan de Nederlandse aanwezigheid in Ethiopië. Keizer Haile Selassie wordt door een staatsgreep aan de kant gezet. Mengistu neemt de macht over en sluit de Nederlandse fabrieken. De arbeiders gaan terug naar Nederland en laten hun kinderen achter bij de Ethiopische moeders. Slechts een enkeling wordt offciëel erkend.
Moeilijk leven
Schrijver Daniël Hoek is één van die achtergelaten kinderen. In het boek De vergeten Nederlanders beschrijft hij zijn leven als halfbloedzoon. Door zijn halfblanke uiterlijk wordt hij gediscrimineerd en ernstig mishandeld. Als achtjarige jongen komt hij op straat terecht, waar hij noodgedwongen uit vuilnisbakken eet en slaapt onder bruggen en op treinstations.
In zijn jeugd, tijdens de zoektocht naar zijn vader, klopt Daniël meerdere keren aan bij de Nederlandse ambassade. Daar krijgt hij niet de hulp die hij nodig heeft, maar Daniël geeft niet op. Om te kunnen overleven verandert hij gaandeweg in een zware crimineel. Uiteindelijk wordt hij gearresteerd voor moord en wordt hij na acht jaar voorarrest veroordeeld tot de doodstraf. Ook tijdens zijn gevangenschap probeert hij meerdere keren zijn Nederlandse identiteit te achterhalen.
Erkenning
Dat lukt in 2007. Een intensieve correspondentie komt op gang met zijn halfbroer Michiel in Nederland. Dit contact leidt er uiteindelijk toe dat Daniël op vrije voeten komt. Michiel haalt zijn halfbroer naar Nederland en vraagt zijn vader, die tot dan altijd het bestaan van zijn Ethiopische zoon heeft genegeerd, om Daniël te ontmoeten. De vader stemt in met een hereniging, op voorwaarde dat er direct na aankomst in Nederland een DNA-test bij Daniël wordt gedaan. Als die positief blijkt te zijn, erkent hij Daniël als wettige zoon.
Het verhaal van Daniël Hoek is tegelijk ook het verhaal van tientallen andere Ethiopische mannen en vrouwen die niet zijn erkend door hun Nederlandse vader. Uit speurwerk van Michiel en Daniël blijkt dat er van de door Nederlanders verwekte kinderen, nog zo'n dertig in leven zijn. De broers zetten zich nu in om deze mensen te helpen met het vinden van hun identiteit.
E-mail deze pagina
Print deze pagina
In dit land 11000, zo wordt nu gezegd door politiek geboorteaangiftes, streepje als vader gezet door moeders, met of zonder stoornis borderline onder andere, en geen ambtenaar die verklaringen van moeders afgelegd c.q. familie die hieraan mee blijkt te doen vaak, controleert en aan waarheidsvinding deed of doet.
En dan lees je dit verhaal over iemand die zijn vader zoekt..
Begin in Nederland alle risicogroepen door te lichten geachte kinderrechters, aangezien de erkenning door eigen vaders de grond vaak in wordt geboord door aantoonbaar valse verklaringen gedaan door moeders (gewoonweg verzwijgen of liegen c.q. bedrog) en de vervangende gewoonweg gevraagd door prima vaders, door rechters wordt geweigerd met als reden na geschuif en procedures -niet in het belang van het kind-
Allang aangetoond dat dat soort moeders hier dat plegen (verduistering van staat, misdrijf noita bene),
onder de plu van ook verzwijgende hulpverlening bijvoorbeeld die niet betrokken wil worden in familierechtzaken.
Die kinderen vind je terug met problematiek vroeg en later ook in de psychiatrie zelf en in leven verder.
En wat geachte 2e Kamer gaat u nu eindelijk doen en wat geachte kinderrechters gaat u nu eindelijk doen aan deze aantasting kinderrechten en vaderrechten?
Verder knoeien?
Terwijl allang bekend is dat de valse rapporten hoogtij vieren over vele vaders?
Er bestaat een steeds groter wordende groep bl (veelal moeder zie bpdcentral.com) die per defenitie al valse verklaringen aflegt al dan niet met behulp van eigen ouders, die verwekkers van kinderen de stront in weet te trappen, omdat tegen dat soort criminele idioten niet wordt en werd opgetreden.
Is dat de invulling van de rechtspraak van kinderrechten en gelijkheid en is dat de bestrijding van kindermishandeling gepleegd door vrouwen-moeders wat dat IS?
(Hoefnagels, Doek, Gardner).
Nederland is geen rechtsstaat te noemen op dit terrein en is afgegleden tot een kinderbeschadigend lands, door en door verrot in alle geledingen die ermee te maken hebben en die verzwijgen ten koste van.
Uitleg?
Kunt u allen nog een keer krijgen.
Nieuwe reactie inzenden