Toen wij ons eerste kind kregen, woonden we in Quebec, mijn man is Engelstalig, dus we wilden iets wat in het Nederlands, Frans en Engels kon worden uitgesproken. Het werd Annelies. De uitspraak gaat best (soms een z-klank aan het eind), maar ze moet het wel altijd spellen; regelmatig wordt het Annelise of Annalise. De tweede werd Rebecca, minder gangbaar in Nl maar goed uitspreekbaar. Stephanie wordt verschillend uitgesproken maar werkt ook, net als David. Het grappige is dat deze twee laatsten (nog klein) duidelijk verschil maken in de uitspraak naar gelang van de gesprekspartner en zijn/haar taal. Zelf moet ik ook altijd uitleggen dat Geertruida op mijn papieren staat, maar dat ze me Margreet kunnen noemen. Dat helpt natuurlijk niet echt veel. Het wordt dus Margriet (met een harde g)/Margaret/Marguerite - en dat zijn hier ouderwetse namen. De jongste Margaret die ik ken is boven de 60... Je pikt wel meteen de telemarketers eruit aan de aarzeling en dan een dappere poging tot Guertruda of in het Frans Zjeertru-ieda. Over mijn achternaam (die nog op al mijn papieren staat aangezien je in Quebec je mans achternaam niet mag aannemen) zwijg ik maar. In sociale contacten houdt ik het op zijn naam (die door zijn ouders al verengelst was door het laten vallen van een umlaut).

Ik heet Hans en mijn vrouw Andrea en we wonen in Italie.
Ik erger me nogal aan mensen die, als een sooert politieke emigranteske
correctheid, hun naam te "veritaliaansen". Tony, een Engelsman, die geen woord
Italiaans sprak en het ook verdomde te leren, kon één zinnetje stamelen " Sono
Antonio". wij spreken beiden goed Itlaiaans, zijn hier al meer dan 20 jaar. Ik
heb de mensen duidelijk gemaakt dat ik Hans heet en niet " Anse" of "Gianni"
zoals sommige mensen zeggen. weliswaar ben ik volledig geiontegreerd, werk met
de mensen, doe vrijwilligerswerk en ben bestuurslid van Pro Loco, maar ik heb
recht op mijn naam: ik heb met ze geoefend op de W" aangeblazen H" en als ze
willen kunnen ze het wel.
Andrea heeft het soms wat moeilijker: zij is erg trots op haar naam, maar
Andrea is hier een mannenaam. Vaak wordt er gebeld en neem ik de telefoon op
"Sono Hans", zeg ik dan. Dan wordt gevraagd of men even met "Signor Andrea" mag
praten, wat ik steevast weiger want die bestaat niet.
Ooit stelde zuster Andreina (een non) voor om deze vrouwelijke vorm als naam
over te nemen, maar dat doen we niet. We zijn trots op onze namen en onze taal.
Met de herdenkign heeft Andrea ,in het Nederlands "De achttien doden"
voorgelezen. Ik deed het in het UItaliaans, nadat mijn vriend Sebastiano en ik
de voorhanden vertaling dichter bij de klank en het ritme van het origineel
hasdden gebracht.
Ciao
Hans en andrea Franse - Vonk
 

Namen als Louise, Olivier en Daniel doen het overigens prima in internationale kringen, hier en daar een letter afwijkend, maar over het algemeen prima. De Vietnamesen weten er zelfs raad mee. Moeilijker wordt het met de namen van de ouders waar in bij allebei een 'ie' voorkomt, die wordt standaard uitgesproken als 'i-je'

Wij zijn derde-generatie exotische Nederlanders. Onze grootouders zijn in 1920 geëmigreerd. Mijn zus is geboren in de Congo. Op haar paspoort heet ze Margriet, maar ze heeft zich altijd Grietje laten noemen, zoals onze Zeeuwse overgrootmoeder. Vlamingen in de kolonie konden die naam wel waarderen, maar ach! toen we naar Nederland kwamen! Iedere keer die grijns en die flauwe grapjes als ze zich voorstelt. We vermoeden dat de wat kleinerende betekenis die die naam heden in Nederland aankleeft van nà de jaren twintig dateert. Gelukkig vertikt ze het om haar naam te veranderen.

Er gaat het verhaal van die Italiaanse Jood die in de wolken was over de eeuwenoude tolerantie van Nederland ~ Hoezo?? ~ Een natie die al in de zestiende eeuw een Jood gouverneur-generaal maakte van haar belangrijkste kolonie ... ~ ???? ~ Coen! [op zijn Italiaans uitspreken als co-èn]

Ik heb mijn hier in Perú geboren en wonende dochters (ik ben Nederlander die hier sinds 1956 woont en getrouwd met een Peruaanse)Gonneke, Lieneke en Anneke genoemd.Omdat deze namen hier als vreemd worden ervaren hebbben mijn dochters hierdoor hier extra "aandacht" gekregen ook wat betreft hun professionele activiteiten.
Gefeliciteerd met de Wereldkrant die ik elke dag lees.

M.v.g.

Willem Schol

Past President
Peruvian-Dutch Chamber of Commerce
Paseo de La Castellana 448 (401)
Urb. La Castellana, Surco, LIMA 33 (Perú)
WillemScholPrins@yahoo.es
 

Fokke en Fokko doen het hier in de USA ook goed....

Grappig, al die verhalen! Met de combinatie van mijn voor- en achternaam hoef ik alleen maar naar het westen of zuiden van Nederland te gaan (heb 7 jaar in het westen gewoond en woon nu alweer bijna 12 jaar in Friesland) om de vraag te krijgen: "en wat is je achternaam?", als ik ze achter elkaar uitspreek. Daarom zeg ik meestal alleen mijn voornaam, wat ik dan vaak ook nog 2 keer moet herhalen... Laat staan als ik naar het buitenland ga! Ik heb er wel een keer Wendy van gemaakt op een Franse camping, maar dat voelde toch niet echt 'mezelf". Vroeger was ik niet echt blij met mijn naam, maar nu ben ik er wel trots op! Oh ja, het is trouwens een meisjesnaam en niet hetzelfde als Helmut:)

Ik woon in de UK en wij (ik en mijn engelse man) hebben mijn kinderen Nederlandse namen gegeven die niet anders geinterpreteerd kunnen worden, maar die toch wel moeilijk zijn om uit te spreken en niet makkelijk te lezen zijn: Remke, Sjoukje en Brechtje.

De reacties zijn gemixt, maar als we ooit naar NL of een ander land verhuizen dan kun je altijd nog een probleem krijgen.

Een ongewone naam kan ook in het voordeel werken daar mensen je niet gauw zullen vergeten!

Petra

Wat dacht u van Grietje, mijn voornaam. Buiten Nederland en Vlaanderen een onmogelijkheid voor veel mensen om uit te spreken: Grieta voor Engelstaligen, Gretche voor Duitstaligen. De Fransen kunnen het helemaal niet uitspreken, als ik mij voorstel volgt altijd een lange stilte, en wordt meestal daarna met Madame of Mademoiselle aangesproken (met uitzondering van de Elzassers, die dan meestal Gretche zeggen als ze tenminste geboren Elzassers zijn). Voor de Rwandese vrienden die ik heb, is mijn naam ook onuitspreekbaar, maar ik kan hun achternamen ook meestal niet goed uitspreken.

Ik ben al gewend aan het meerdere keren spellen en opzeggen van mijn naam, aangezien mijn ouders mij een Scandinavische naam hebben gegeven. In het Engels lijkt de uitspraak op sulfaat of sulfiet, dus als dat genoemd wordt op tv, kijk ik steeds op. Ook leek de associatie met dat stofje me niet zo leuk, dus ik heb voor een andere roepnaam gekozen.

Mijn kinderen hebben iets internationalere namen. Mijn oudste zoon heeft wel een Scandinavische naam maar aangezien er een Amerikaanse acteur van Deense afkomst naamgenoot is, levert dit geen problemen op.

We herkennen veel in de reakties. Onze oudste zoon heet Jelle; vooral op school wordt er door andere kinderen van verschillende nationaliteiten van alles van gemaakt. Hij schrijft in het begin van het jaar zijn naam voor de lerares/leraar en klasgenoten zijn naam fonetisch op; zodoende klinkt het redelijk 'Nederlands" :)

Ik heb een goeie vriendin die Hanneke heet. Mooie naam, maar in het buitenland wordt dat jammer genoeg vaak "Heineken" of "Hanukkah".

Ik heb een vriendin waarvan de derde jongen Koen heet. Toen hij geboren werd vonden alle Nederlanders het zo'n stoere naam. Maar in New York werd het uitgesproken als "Coon" het ouwe foute scheldwoord voor een African American. Ze woonde vlak bij de Bronx, maar na 3 maanden gingen ze verhuizen naar up-state New York, daar wonen weinig gekleurde mensen, kwam goed uit.
Mijn zoon hebben we "klasiek" Marcus genoemd, maar we kwamen er later achter dat alleen zwarte Football spelers zo worden genoemd in de USA. Dat is eigenlijk wel humor.

De volgende reacties zijn binnengekomen via de Wereldkrant:

1-Wij wonen nu 16 jaar in de USA en daarvoor 6 jaar in Singapore. Onze achternaam is Jochem. Onuitspreekbaar in US en men maakt er vooral Yokum van. Mijn voornaam Willem is ook een groot struikel blok. Het wordt William of meestal Bill. Mijn vrouw is Henny. Dat gaat in de US ook niet op. Men maakt daar steeds Henry van en dan Mr. Henry. Dit vindt plaats zelfd by de bank en ook op vliegtickets. By het laatste hebben wij soms problemen bij de vliegveld veiligheids diensten, daar men, na inzage paspoort, zegt dat zij een ander persoon is omdat de voornamen niet overeenstemmen. Daarbij komt bovendien dat de Nederlandse paspoorten voor de vrouw, haar meisjes achternaam gebruiken met een regeltje in zeer kleine letters eronder dat ze de echtgenote is van de heer .... Wij moeten iedere keer op dat regeltje wijzen bij veiligheid en immigratie in de USA. Meisjes achternaam vervalt hier wanneer men trouwt.
Hartelijke groet,
Willem en Henny Jochem
Tennessee, USA

2-Goede middag, misschien is dit nog wel een aardige "naamswisseling". Ik heb een tijdje rond gereisd oa door het midden oosten, en Azie, mijn naam Mascha vond men wel heel erg lastig om uit te spreken, en negen van de tien keer werd het dan Mazda, ach en die kent iedereen wel...haha! Groeten van Mascha de Rooij uit Castricum.
3-Geertje Weiler uit de USA: Ik woon al 35 jaar in het buitenland en met mijn naam is al heel wat gesold.!Geertje is blijkbaar een onmogelijk naam om uit te spreken.In Italie werd ik Tita genoemd, In Duitsland was ik Gretchen en hier in e USA wordt ik Gretta met een harde G genoemd. Ik heb het nog wel geprobeerd om als Geertje door het leven te gaan hier, maar uiteindelijk de moed opgegeven. Ik zei noem me maar Greta, zo heet mijn zus in Nederland, dus dat geeft geen probleem, maar Greta met een zachte G ging ook niet dus werd het Gretta .Wel hadden we weer een probleem toen mijn zus hier op vakantie kwam en ik haar voorstelde als Gretta!!! Ogen als schoteltjes! Oh well.

4-Wij wonen sinds anderhalf jaar in Portugal. Onze jongste dochter van bijna 3 heet Babette... In het begin vonden we dat iedereen zo raar keek als we haar naam noemden....nu we de taal kennen weten we waarom: het betekent (echter geschreven als babete) slabbetje!
Tja....ze noemt zichzelf nu vooral Bette.

Onze oudste heet Esmée, hier spreek je echter de é uit als è, dus een averechts effect van wat wij bedoelden met het het accent agiu! Hartelijke groet, Stephanie Brakenhoff.

5-Een vriend van ons in Spanje met de naam Jan, en zou normaal worden uitgesproken als "Gan" heeft er eenvoudig het volgende op gevonden:
door zijn naam voor Spaanstaligen te schrijven als "Yan" wordt zijn naam perfect uitgesproken net zoals in Nederland!

6-Een van onze vrienden met de naam Hans is met een Russische getrouwd. Ook Russen hebben moeite met de H en spreken deze als een G. In het begin was het werkelijk lachen wanneer ze de hulp van Hans nodig en riep "Gans ik gep je gulp nodig.MvG, Rien

7-Irene Marie- van Berkel: mijn dochter was in 1967 de eerste Jaël in Lausanne,op de geboorte papieren van de kraamkliniek stond terdegen :vrouwelijk, geschreven .Wat deed het gemeentehuis?die maakte er Joël van .en wij kregen een mooi  geboorteacte toegestuurt voor Joël ,mannelijk. Naa uitleg per téléphoon kwam er een nieuw geboorte acte

8-Geachte redactie,

 
Ik heb een echte oud-Hollandse naam, Nederlandser kan het niet. Hendrik Jansen. Daar was ik een echte Brave Hendrik. Dat was voor mij de aanleiding om naar Australië te emigreren en nu noem ik mij Hendrik the Brave! 
Henk

9-Goedemorgen, 
Kostelijk al die verhalen over namen.
Zelf heb ik ook een mooi verhaal.
Voor haar huwelijk werkte mijn moeder op de verloskamer.
Op een gegeven moment werd er een baby geworden.
De ouders noemde het kindje Irene. Irene betekent vrede.
 
Het was op dat moment het eind van de één of andere oorlog en ze wilden dit bezegelen.
Mijn moeder vond dit prachtig en noemde haar eerste dochter dan ook Irene
Ik heb het altijd een prachtige naam en betekenis gevonden.
In Frankrijk heet ik Irène.  Maar ik ben nog steeds vredevol.
Irene

Mijn dochtertje heet Pippa, omdat we Piper wel leuk, maar nij een eventuele terugkeer naar NL zagen we de bui al hangen... Kort na de geboorte is me door Zweedse vrienden verteld dat we daar nu beter niet heen kunnen verhuizen... en Griekenland is ook geen optie meer.

http://www.urbandictionary.com/define.php?term=pippa

tja, daar kunnen wij over meespreken. Onze oudste is in Nederland geboren en we noemden haar Marjolein. Ze is inmiddels 20 en heeft al heel veel problemen gehad met de uitspraak van haar naam. Tot groot ongenoegen van mijn kant noemen de meeste vrienden en leerkrachten haar Maddie, weliswaar met haar goedvinden, maar vind ik dat zelf ontzettend jammer.

Onze tweede, een zoon, is in Engeland geboren. Voor hem hadden we Marco gekozen, niet eens met in ons achterhoofd dat we in het buitenland woonden. En Marco doet het prima in beide talen.

Toen we 15 jaar geleden naar Amerika verhuisden en ik zwanger was van een dochter, hebben we heel erg nagedacht over namen. Omdat we inmiddels (toevallig) twee kinderen hadden waarbij de naam begon met Mar, leek het ons leuk om ons daarbij te houden. Dat beperkte de keus enorm, maar kwamen we uiteindelijk uit op Mariella. Ik wilde eigenlijk dat Marjella spellen, maar wordt dat in het Engels "Mardjella". Uiteindelijk toch maar voor de Mariella spelling gekozen. Echter zonder trema op de e, want die kennen ze niet in het Engels, en het Nederlandse paspoort wordt afgegeven om het Amerikaanse geboortecertificaat. Niet dat iemand haar naam verkeerd uitspreekt hoor. Achteraf bedacht ik me - te laat dus - dat we het ook Maryella hadden kunnen spellen.

Om over onze achternaam nog maar te zwijgen..... Zijdel..... iedere keer een ramp. Zigdel, Zidjel, Zudel, Zidel.... en wat dies meer zij, en dat is alleen nog maar spelling. Bij een telefoongesprek komt de andere kant er niet uit. Mijn zwager die al jarenlang in Canada woont, heeft zijn naam uiteindelijk als Zydel geschreven.

Het blijft interessant en mijn oudste vanwege haar 'moeilijke' naam Marjolein, is wel snel bekend geraakt bij haar professoren op college, en gaat ze niet op in de massa.....

Ook ik wou mijn drie kinderen een nederlandse naam geven maar heb gemerkt dat dat niet zo een voudig is in Duitsland. Bijvoorbeeld jeroen wordt hier uitgesproken als jereun, ook niet erg leuk. Duitse namen leken mij ook niet zo leuk dus mijn duitse man en ik hebben ook voor neutrale namen als Fabian Alessandro, Simon Joshua en Melanie Angelina gekozen.Mijn duitse achternaam is weer niet in Nederland uit te spreken. Door de puntjes worden de nederlanders erg onzeker.

ik noem ons kind waarschijnlijk gewoon Damien

Wat dacht je van de Nederlandse naam Rinse in een Engelstalig land?! Ook niet prettig!

Ik ben zo blij dat ik Stella heet. Waar we ook woonden, in Duitsland, Polen, Oostenrijk, Tsjechie, en nu in de VS, overal spreekt men hem goed uit.

In België is de naam Yoni een tijd populair geweest. In het Sanskriet betekent die echter veralgemeend : vagina. Echt pijnlijk als je weet dat ook jongens zo genoemd worden. Gebruik zeker een andere naam als je in India bent!
De namen Nicole, Nicolas, Annick en Yannick doen in Arabische landen dan weer de wenkbrauwen fronsen, ze lijken erg op het werkwoord geslachtsgemeenschap hebben....

Zoals je al kunt zien aan mijn naam levert deze met name voor engelstaligen een probleem op. Twee maal een lange ij... En mijn contacten met engelstaligen zijn voornamelijk per e-mail, dus je kunt het nog niet voorzeggen ook. In mijn geval leg ik meestal uit dat mijn naam als franse equivalent "Baudoin" heeft, en dat dat ook de naam was van de vorige koning van België. De meeste mensen kennen die naam nog wel (in het Engels wordt de Franse naam gebruikt). Het wil ook nog wel helpen dat er ook nog een Engelse equivalent is, namelijk Baldwin, maar daarbij denken de meesten weer aan Blackadder...

Het grootste probleem zit hem in de uitspraak van de "ij", want die klank bestaat in het Engels noch in het Duits. Als iemand toevallig ook nog Frans spreekt, kun je gelukkig verwijzen naar het woord "soleil", waarvan de laatste drie letters precies dezelfde klank vormen. Wie geen Frans kent maakt er gegarandeerd een "ai" van.

En héb je dan uitgelegd wat de uitspraak van de "ij" in "Boudewijn" is, probeer dan nog maar eens uit te leggen dat deze zelfde lettercombinatie in "Waijers" geen tweeklank maar een medeklinker (de "j") is!

Onze 2 kinderen Alexander en Gert-Jan zijn in Nederland geboren. Alexander is erg internationaal, meer Gert-Jan daarentegen.... Na 2 dagen op de creche te zijn geweest, werden we apart genomen door de juf. Ze stelde voor om Gert-Jan maar als Jert-Jan door het leven te laten gaan. Als ze Gert proberen uit de spreken klinkt het als gjert en dat betekent (platvloers) kont of reet......

Toen wij in de V.S woonden ('68/'69) en wij tijdens bijeenkomsten een naambordje droegen, dachten andere aanwezigen dat ik advocaat was attorney.
Groeten van Atty (bibl./doc.)

Toen ik in verwachting was van mijn dochter hadden we - voor de zekerheid - ook een jongensnaam: Justin-Kees.

Via Taalpost kwam ik op jullie site terecht. Allebei zijn we fans van namen als Teun, Gijs, Ties en Brecht. Prachtig maar tongenbrekend voor niet-Nederlandstaligen. Wonend in Brussel met een internationale vriendenkring, hebben we besloten deze Hollandse namen dus maar te laten voor wat ze zijn en een naam te kiezen die lekker Nederlands klinkt maar in allerlei talen goed uit te spreken is. Het is uiteindelijk "Jonas" geworden. In principe door iedereen op z'n Nederlands uit te spreken. Z'n naam klinkt ook prima als hij een beetje verbasterd wordt. Zo heet hij [Sjoonás] op de Franstalige crèche, met een Franse j die klinkt als [sj], met de nadruk op de laatste syllabe en met een vrij scherpe s aan het eind. Ook verengelst gaat het best: [Djonus].
 
De achternaam vinden ze hier over het algemeen prachtig, heel gangbaar in Nederland maar hier niet. Helemaal grappig is het dat op Jonas' Belgische identiteitskaart "Prins Jonas" staat. Zonder komma.
 
Groet,
 
Karlijn van der Hoeven, Brussel, België