Zijn leven hangt aan elkaar van toevalligheden en bijzondere gebeurtenissen. Boudewijn Klap (84) begon onderaan de ladder bij een grote verzekeringsmaatschappij in Nieuw-Zeeland om te eindigen als directeur. Nu is hij met pensioen, maar stilzitten lukt hem nog steeds niet.

Op de HBS in Deventer was Boudewijn al iemand die zijn mening niet onder stoelen of banken stak. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij fel tegen de censuur die op de scholen plaatsvond. Toen hij 'V voor Victory' en 'W voor Wilhelmina' op het bord schreef, kreeg hij van de Duitse directeur te horen dat hij lef had. Toch werd hij overgeplaatst naar een andere school.

Een paar maanden later werd hij door een groep Duitse officieren aangesproken met de vraag waar ze bloemen konden kopen. Klap had geen zin om mee te werken en zei dat hij geen idee had. De Duitse officier vroeg aan hem hoe lang hij al in Deventer woonde. '16 jaar', zei hij. Waarop de Duitser hem tegen de grond sloeg. Boudewijn sloeg terug, maar toen de Duitse officier zijn pistool trok ging Boudewijn Klap ervandoor.

Teleurstelling
De vaderlandsliefde die de Nederlander koestert, bracht hem uiteindelijk ook in het voormalig Nederlands-Indië. De politionele acties trokken de aandacht van Klap, maar hij was geen militair. In een geleend legerpak probeerde hij te doen alsof. Maar om daadwerkelijk naar Nederlands-Indië uitgezonden te worden, moest je verschillende testen doorstaan.

De testen duurden drie dagen en op de laatste dag moest hij bij de hoofdofficier komen. Die zei dat zijn handelen bewonderenswaardig was voor een burger. Uiteindelijk leverde het Klap een positie als bevelhebber op.

Hij ging naar het voormalig Nederlands-Indië met het idee de lokale bevolking te bevrijden. 'Wij dachten dat we erheen gingen om te helpen. Ik voelde me verraden door de Amerikanen toen we de strijd moesten staken.'

Klap vervolgt: 'Zelf ben ik nog in een jeep met een witte handdoek naar de commandant van het Indonesische Nationale Leger gereden. Met een document waarin we vastlegden in welk gebied zijn mannen en waar mijn mannen zouden verblijven. Hoewel we niet bewapend mochten zijn, had ik ondertussen wel een handgranaat in mijn zak. Het was een van de grootste teleurstellingen in mijn leven.'

Verzekeringen
Bij terugkomst uit Indonesië ging het economisch slecht in Nederland. Klap had al eerder over Nieuw-Zeeland gehoord en wilde daarnaartoe. Zo kwam het dat hij en zijn vrouw Ria in 1951 naar de Nieuw-Zeelandse hoofdstad Wellington emigreerden.

Het echtpaar Klap werkte een tijdje op een boerderij, totdat een verzekeringsagent belde of ze geen verzekering wilden afsluiten. Aangezien het loon op de boerderij niet al te hoog was, vroeg Boudewijn wat deze verzekeringsagent eigenlijk verdiende. Boudewijn - die inmiddels bekend stond als Boyd - ging op zoek naar een baan bij een verzekeringsmaatschappij.

Nederlandse immigranten
Hij haalde eerst premies op die wekelijks moesten worden betaald. Langzaam klom hij op. Opeen gegeven moment opperde hij het idee om Nederlandse immigranten met verzekeringen te benaderen. Met zijn Nederlandse achtergrond had Klap een directe ingang.

Uiteindelijk werd hij dankzij dat idee directeur. In 1966 hadden meer dan 20.000 Nederlanders een nieuwe start gemaakt aan de andere kant van de wereld. Klap hielp de meesten aan een verzekering.

Nederlandse wortels
Zijn Nederlandse roots heeft Klap altijd belangrijk gevonden. In Wellington richtte hij de Nederlandse vereniging op. Meerdere malen kwam hij in contact met leden van het Koninklijk Huis. Toen hij voor zijn werk naar Dunedin vertrok, werd hij daar voorzitter van de Nederlandse club.

Klap liet ook anderen meeprofiteren van zijn succes in Nieuw-Zeeland. Zo kreeg hij het dankzij goede contacten bij KLM en Air New Zealand voor elkaar dat Nederlandse immigranten jarenlang goedkoper naar Nederland konden vliegen.

Twee culturen
'Ik ben er altijd trots op geweest uit Nederland te komen', vertelt Boudewijn. 'Zelf vind ik dat ik tussen twee culturen in zit. Dat is ook de titel van mijn autobiografie 'Between two countries'. Ik ben nogal assertief en dat komt misschien wel door mijn Nederlandse achtergrond. Ik denk dat ik het mede daardoor zo ver heb geschopt.'

De kinderen van Boudewijn Klap en zijn vrouw Ria zijn echte Nieuw-Zeelanders geworden. Soms profiteren ze van hun Nederlandse afkomst. Zo runt zoon Arthur een groot bedrijf dat sportevenementen organiseert. Bij het zakendoen met Nederlandse bedrijven, opent zijn Nederlandse achtergrond deuren die voor anderen gesloten blijven.

'Als bijvoorbeeld een besluit moet worden genomen over de organisatie van een voetbaltoernooi in Nieuw-Zeeland, is het een groot voordeel dat mijn zoon ook nog steeds Nederlands spreekt.'

Filantroop
Ondanks zijn hoge leeftijd is stilzitten geen optie voor Klap: 'Ik ben tegenwoordig filantroop. Op dit moment ben ik actief voor een grote Anne Frank-tentoonstelling die door Nieuw-Zeeland reist. Ik vind het belangrijk dat kinderen dat soort dingen leren en als ik mijn Nederlandse achtergrond daarmee kan combineren is dat mooi meegenomen.'