Vraag op de jaarlijkse emigratiebeurs waarom mensen willen emigreren en het levert een scala aan antwoorden op. Waarschijnlijk is de fundamentele afweging toch waar men een gelukkig(er) leven denkt te kunnen leiden.

Wat dat buitenlandse geluk is, is voor iedereen verschillend: vrijheid, avontuur, natuur, rust, kansen, welvaart, veiligheid, een beter klimaat, een aantrekkelijkere samenleving, enz, enz. 
 
Vaak heeft men wel enige aarzeling: is de taal geen probleem, kan ik er aarden, verwerf ik voor mijn gezin voldoende bestaanszekerheid? Het blijft lastig alles te overzien. Naast ieder succesverhaal zijn er helaas ook vele mislukkingen te melden en zelfs een deel van de 'geslaagde' emigranten remigreert na verloop van jaren.
 
Zwaar schooljaar
De lastigste keuzes moeten gemaakt worden als een gezin met kinderen wil emigreren. Immers, de ouders nemen die grote stap en de kinderen moeten mee. Natuurlijk proberen de meeste ouders hun kinderen te enthousiasmeren, hen zo goed mogelijk voor te bereiden en de mentale pijn te verzachten. De kinderen hebben meestal geen redenen om hun vertrouwde leven, hun eigen buurt en hun vrienden vaarwel te zeggen.
 
Starten op een nieuwe buitenlandse school is voor de kinderen geen lonkend perspectief. Nieuwe regels, communiceren in een andere taal, je een plek in de groep verwerven en geen vrienden die je steunen. Het is ook maar de vraag of de nieuwe school weet om te gaan met hen, zijnde buitenlandse kinderen. Krijgen zij extra les in de nieuwe taal, houdt de leerkracht rekening met hun taalachterstand? Sluit het lesprogramma aan bij wat al weten en kunnen? Veel kinderen gaan dan ook na de emigratie een zwaar eerste schooljaar tegemoet.
 
Dorpsschooltje
Soms kunt u kiezen uit  een internationale school (particulier en dus duur) en verschillende lokale scholen. Neemt u dan vooral de tijd alle scholen waar u kind heen kan te bezoeken. Kijk kritisch naar het lesrooster, de sfeer, de mogelijkheden voor kinderen met een taalachterstand, de grootte van de klas, het lesmateriaal, de onderwijskundige uitgangspunten, enz, enz. Helaas bestaat de luxe van kiezen niet altijd. In rurale gebieden mag u al blij zijn als er een dorpsschooltje op bereisbare afstand is.
 
Toekomstige emigranten weten meestal maanden of soms jaren van te voren naar welk land ze willen gaan en dus met welke taal de kinderen in aanraking gaan komen. Heeft u die tijd, leer de kinderen dan alvast de basis van die taal. Hoe ouder ze zijn op de datum van de emigratie hoe belangrijker de taalbeheersing is om te kunnen acclimatiseren en succesvol met het onderwijs verder te kunnen. Hele jonge kinderen leren spelenderwijs de nieuwe taal. Ook hun leeftijdgenootjes in het andere land kunnen immers nog niet lezen en schrijven en hebben nog maar een beperkte woordenschat. De achterstand is dan klein, in tegenstelling tot die van oudere kinderen.
 
Ook Nederlands
Veel emigranten kiezen ervoor om na de emigratie hun kinderen Nederlandse les te laten volgen via het afstandsonderwijs van de Wereldschool of op een NTC-school. (= Nederlandse Taal en Cultuur). De voordelen daarvan zijn tweeërlei: Eén, mislukt de emigratie en moet men onverhoopt terugkeren naar Nederland, dan kijken de kinderen niet aan tegen een taalachterstand in het Nederlands. Twee, willen de kinderen later terug naar Nederland, bijv. voor een werkstage of voor een opleiding, dan spreken, schrijven, verstaan en lezen zij nog voldoende Nederlands.
 
Het is een illusie te denken dat als men alleen thuis Nederlands blijft spreken er nog sprake is van een echte taalontwikkeling. Zeker bij jonge kinderen zakt het Nederlands snel weg en wordt die andere taal hun eerste taal. Blijven zij door middel van gericht onderwijs Nederland leren, dan blijven voor de kinderen alle opties open om terug te keren naar Nederland. De Wereldschool heeft zelfs speciale 'emigrantenpakketten' die op lichtvoetige wijze de Nederlandse taal aanbieden, zodanig dat er geen onoverbrugbare taalachterstand ontstaat.