Nauurlijk lopen er elk jaar mensen rond op de Emigratiebeurs die weg willen uit Nederland omdat ze hun geboorteland zat zijn. Te veel regeltjes om fatsoenlijk te kunnen ondernemen bijvoorbeeld. Maar het beeld van een dagje Emigratiebeurs (dit jaar in Houten) dat vooral blijft hangen is: 'het lijkt wel alsof iedereen iets nieuws wil'.
Ongelofelijk druk is het zaterdag in de Expobeurs in Houten. Alle hallen zijn gevuld met stands van bedrijven en organisaties die zich richten op mensen die naar het buitenland willen. En bovenal gonst het van de mensen die allemaal een eigen reden hebben om naar het buitenland te gaan. Meestal omdat het avontuur lokt en niet zozeer omdat Nederland nou zo'n rotland is om in te wonen.
Nederland anti-ondernemersland
Hoewel: ondernemer Ron B. weet wel raad met zijn kritiek op Nederland. Hij heeft een bouwbedrijf, maar ''dat is in Nederland onbegonnen werk.'' Gek wordt hij van de regelzucht en nu de crisis en vooral ook de vorst daar nog eens overheen komen, houdt hij het voor gezien. Hij wil in Frankrijk een hotelletje beginnen. Maar eerst moet zijn huis nog worden verkocht.
Huis te koop
Dat is iets wat vaker ter sprake wordt gebracht op de beurs: naar het buitenland gaan met de winst uit de verkoop van je huis is er nu veel minder bij dan vroeger. Dat merkt ook Just Dalhuizen van het verzekeringsbedrijf JoHo. ''Mensen zeggen nu soms hun buitenlandse verzekering weer af omdat ze hun huis in Nederland gewoon niet verkocht krijgen en dus noodgedwongen thuis moeten blijven.''
Wat volgens Dalhuizen onverlet laat dat heel veel Nederlanders staan te springen om naar het buitenland te verhuizen. ''Veel gezinnen gaan naar locaties als Dubai, Hongkong en Singapore. Gepensioneerden gaan veel naar de Fillipijnen en Thailand. Tenzij mensen dus hun huis niet verkocht krijgen merken we niks van een crisis die mensen zou tegenhouden weg te gaan.''
Crisis? Welke crisis?
Dat beeld overheerst de complete Emigratiebeurs. Mensen laten zich absoluut niet weerhouden door economische malaise. Integendeel, de woorden 'extra motivatie' en 'schouders eronder' vallen opvallend vaak. Ook landen die zwaar door de crisis zijn getroffen, zoals Spanje, zijn onverminderd in trek. "Ik heb mijn hart gewoon aan dat land verpand, dan laat ik me toch niet tegenhouden door zoiets abstracts als een crisis?''
Jong en oud, van studenten, gezinnen met jonge of juist al oudere kinderen, en gepensioneerden: alles loopt rond op de beurs. Veel stands zijn er dit jaar voor jongeren die willen studeren in het buitenland, of stage lopen. Maar zoals elk jaar loopt het ook storm bij de stands die informatie geven over emigreren naar Canada, Australië of Nieuw-Zeeland, of Scandinavië.
Nieuw avontuur
Bijna iedereen droomt van een ander leven, een nieuw avontuur. Gepensioneerden die naar Duitsland willen omdat het Sauerland zo mooi is, maar opvallend vaak ook mensen die een eigen bedrijf willen beginnen. Zoals Herma die 'in de horeca' wil, samen met haar man. Op Kreta. Gewoon, om lekker samen te kunnen zijn. Maar ja, de banken zijn niet scheutig met leningen.
Of Peter en Linda, die nog twijfelen tussen Canada en Noord-Thailand. "Mijn vader woont nog in Canada, maar in Thailand is het klimaat en het eten veel beter." Linda en Peter zijn Nederland wel echt zat. ''We worden hier steeds meer een soort robots, alleen maar werken, werken, werken. Er is al drie keer ingebroken bij ons, dus de veiligheid is ook niet best."
Eigen paradijs
Het viel ze op dat ze steeds vaker op vakantie gingen om rust en ruimte te vinden, stress te ontlopen, en 'de menselijke maat' te hervinden. ''Dan ga je toch nadenken over waar je mee bezig bent, en wij zijn zo te zien niet de enigen. Hoe we het gaan doen weten we nog niet, misschien moeten we wachten tot we gepensioneerd zijn, of misschien wordt het een combinatie van een deel werken in Nederland en een deel in het buitenland zijn. Maar hoe dan ook: we gaan gewoon op zoek naar ons eigen paradijs."
Geheim
Overigens behoorden Peter en Linda tot de weinigen die met naam en toenaam wilden worden genoemd, want op de Emigratiebeurs wemelt het van de mensen die wel plannen hebben om te vertrekken, maar dat nog niet aan hun baas of familie hebben verteld. "Het is wel een beetje sneu als ze er via de Wereldomroep achter zouden komen dat we weggaan."
Babbelbox
Bij de stand van de Wereldomroep stond tevens een babbelbox opgesteld. Mensen konden een antwoord geven op de vraag: Wie gaat er nou in crisistijd emigreren?


























We wonen hier nu bijna vijf jaar en hebben geen moment heimwee gehad naar Nederland. We hebben als doel om financieel flink vooruit te komen en om onze kinderen een goede opleiding te bieden in een natuurrijke omgeving. Mijn advies is dan ook om vooraf heel heel erg goed na te denken over waarom je naar het buitenland verhuist (en dat is meer dan mooi weer en lekker eten). Een doel waar goed over is nagedacht is je anker wanneer het es tegenvalt. Want momenten waarop het tegenvalt ga je zeker meemaken.
Ben het helemaal eens met het commentaar van Fred. Emigreren is momenteel zoveel laagdrempeliger dan vroeger. Je hebt nu Skype waarmee je gratis kunt telefoneren. Email en sociale netwerken waarmee je supermakkelijk je hele leven kunt delen met je vrienden incl fotos en videos. En de vliegtickets zijn ook steeds goedkoper te worden. Nee, emigreren is echt zo'n big deal niet meer.
Mocht je willen emigreren naar Spanje, Frankrijk of Amerika kijk dan eens op http://latravia.com. Je vindt daar info over emigreren, werk zoeken en het regelwerk rondom alle officiele papieren.
ik moet altijd erg lachen als mensen klagen over de regels in NL en, zoals de meneer in het stukje, daarom een hotelletje in Frankrijk willen beginnen. Ik heb 2 bedrijven opgezet in NL en 1 in Frankrijk en geloof me, de Franse regelzucht en m.n. de onduidelijkheden daarin, zijn vele malen groter dan de Nederlandse. Bij de Franse bureaucratie vergeleken is NL een voorbeeld van logica en vrijheid.
Er zijn in het artikel een paar dingen waarover ik toch even wil reageren, want ik heb het gevoel dat emigreren wel een beetje eenzijdig en van de eenvoudige kant wordt bekeken. Als achtergrong informatie, ik ben in 1985 uit Nederland vertrokken. Niet omdat ik het niet naar mijn zin had in NL, maar omdat het avontuur lokte en ik had eigenlijk het idee dat het maar voor een korte periode zou zijn; ook ben ik alleen gegaan, had geen partner en geen kinderen die eventueel de dupe zou kunnen zijn geworden als de beslissing niet goed zou zijn geweest. Inmiddels ben ik 25 jaar verder en ben niet naar NL teruggekeerd. Ik heb in Duitsland (1974-1jaar), Spanje (19 jaar) en nu St. Vincent and The Grenadines (5.5 jaar) gewoond.
1.- Als iemand gaat voor het avontuur moet je wel even denken aan de mensen die je eventueel meeneemt, zoals je partner of kinderen, die misschien deze avontuurlijke inslag niet hebben of anders zien.
2.- Ik las dat er mensen zijn die de regelzucht in NL beu zijn. In andere landen is er ook regelzucht, hetgeen erger kan worden ervaren omdat wij "nuchtere" Nederlanders vaak de achtergrond van die "vreemde" regels niet begrijpen. Ik heb zelf in Spanje een eigen bedrijfje opgezet (samen met een Spanjaard). De regelgeving is op nationaal niveau veel beter, maar wij hebben hard moeten vechten met de lokale regelgeving. Elke gemeente heeft zijn eigen regels en belasting tarieven. Na zo'n 5 jaar heb ik toen toch maar opgegeven.
3.- Ron B., die een bouwbedrijf heeft in NL, wil een hotelletje beginnen, anderen willen een camping of zoiets beginnen, iets wat je ook vaak leest in de nieuwsbrief, vooral in Frankrijk. Op zich natuurlijk niets mis mee, want het belangrijkste is het hebben van een illusie. Als horeca man, wil ik wel even zeggen dat het niet gemakkelijk is om een horeca bedrijf te hebben. Wellicht zijn de vergunningen makkelijker te krijgen dan in NL, maar je moet ook passie voor je vak hebben. De horeca is een bedrijfstak waar je 24/7 mee bezig bent en dat nog met plezier moet doen ook, om success te hebben. In de meeste gevallen is de hele familie betrokken bij het werk. Ik kan wel zeggen dat het echt niet makkelijk is om altijd met je partner te zijn en te werken. Geloof a.u.b. niet dat de horeca 'rijk maakt', dat is een fabeltje waar de media ook vaak mee gooit.
4.- Een van de opmerkingen die ik las, wat mij het gevoel gaf dat er niet heel erg over nagedacht wordt, is het commentaar van Linda en Peter. Zij twijfelen nog tussen Canada waar haar vader woont, of Thailand. Daar zit cultureel een heel groot verschil in. Zij dachten aan Thailand vanwege het klimaat en het lekkere eten!!!!! Deze opmerking geeft duidelijk te kennen dat zij niet twijfelen tussen twee landen, maar tussen wel of niet vertrekken. Ga a.u.b. niet emigreren naar een land vanwege het klimaat of het lekkere eten. Er is zo ontzettend veel meer waar je genoegen aan moet hebben en het eten is echt niet genoeg. Het kiezen voor een land met een fijn klimaat vind ik wel een goede beweegreden, maar er zijn ontzettend veel landen met een beter klimaat. Hoewel ik niet voor het klimaat naar Spanje ben vertrokken, heb ik daar natuurlijk wel veel van genoten, en nu wonende in het Caribische gebied, waar het altijd zomer is, nog meer. Het is een fijne bijkomstigheid dat je leert waarderen, maar er staan een hoop andere 'avontuurlijke onzekerheden' tegen over waar je ook mee moet kunnen (leren) leven.
5.- Linda en Peter hadden er het ook over dat men in NL alleen maar moet werken, werken, werken. Met uitzondering van die mensen die een leuk kapitaaltje hebben om te emigreren is het in het buitenland hetzelfde: werken, werken en nog eens werken! Bovendien houdt er rekening mee dat niet veel landen hetzelfde sociale peil hebben als in NL. Hiermee wil ik zeggen dat er in NL een bepaalde sociale zekerheid staat tegenover werken, hetgeen in heel weinig landen zo is. Ook vinden Linda en Peter het aantal inbraken in NL erg. Afhankelijk van waar je woont, houdt er rekening mee dat inbrekers overal in de wereld actief zijn. Bovendien is inbraak, diefstal en criminaliteit veel erger in landen waar minder sociale zekerheid heerst.
Laat ik duidelijk zijn: ik wens iedereen die wil emigreren heel veel succes, vooral Linda en Peter, en als ik iemand kan helpen om die stap te zetten, zal ik dat graag doen. Maar overweeg heel goed, waar je naar toe wil, en waarom, bestudeer zo veel mogelijk op voorhand de geschiedenis en culturele achtergronden van dat land. Ben je bereidt om jezelf aan te passen, een stapje terug te zetten op de sociale en maatschappelijke ladder. Heb je een plan B, voor als de dingen niet lopen zoals je gepland had?
Ik zou hier nog uren over door kunnen gaan, maar geloof dat ik de essentie van mijn mening heb kunnen duidelijk maken. Nogmaals, veel succes aan alle emigranten in-spe.
Ton Hoogstraten
Beste Ton, het Nederland van 1985 bestaat niet meer. In Nederland wordt sterk ´bezuinigd´ hetgeen achteruitgang betekent; vooruitgang wordt nl. slechts bereikt met ´investeren´. Volgens de media heeft de politie bij lange na de capaciteit niet om de (zware/georganiseerde) criminaliteit effectief te bestrijden. Ook allerlei zaken van kindermishandeling blijven liggen, worden niet in behandeling genomen. Ik meen een derde. De huidige jeugd leeft niet in het sociale Nederland dat wij zestigers nog herinneren; de sociale zekerheid is al een tijdje in een afbraakfase, inclusief de ziekten-, gehandicapten- en ouderen- zorgsector. Wij zijn op 65-jarige leeftijd een beetje verder weg dan gebruikelijk ´verhuisd´, dat is naar het zuiden van Turkije, vanwege de onze gezondheid ten goede komende warmte, de schoonheid van de natuur en de gastvrije bevolking. Op 65-jarige leeftijd als gepensioneerde vertrekken uit Nederland is natuurlijk iets anders dan als kind, student of werkende. Dan moeten er andere keuzes gemaakt worden en er, in ieder geval hier, hard gewerkt worden, harder dan in Nederland ! Echter daar staat tegenover dat Nederland zeer gehaast is, gestressed; dat is hier in het algemeen niet het geval. Het leefklimaat is totaal anders. In mijn jeugd heb ik jarenlang zeer gelukkig in Italia gewoond, een land waar een Hollander zich toendertijd echt niet thuisvoelde en men nog dacht dat de mannen er meerdere vrouwen hadden. Ik denk dat iemand alvorens een besluit tot emigratie te nemen beter eens wat jaartjes zoveel mogelijk vakanties in het beoogde land kan doorbrengen en vrienden/kennissen onder de bevolking probeert te maken. Ook is het aan te raden zich de andere taal machtig proberen te worden, enz. enz. Tenslotte blijkt wijlen mijn lieve vader gelijk te hebben : Overal bakt men brood !!
Ik woon en werk bijna alweer 10 jaar in de VS en zou willen weten hoe ik terug naar Nederland zou kunnen komen? Waar begin je als je terug wilt? Ik zie mijn geest al dwalen, je moet al bijna een werkgever zien te vinden die je naar NL wilt verhuizen voor een baan/opdracht. Waar vind ik die? In deze crisis tijd? De kosten om terug te komen naar NL zijn unreal en weet niet waar te beginnen.
Misschien kan dit artikel helpen om een begin te maken?
http://www.rnw.nl/nl/nederlands/article/tips-voor-terugkeer-naar-nederland
En over de obstakels:
http://www.rnw.nl/nl/nederlands/article/expat-air-remigratie-moeilijker-dan-emigratie
Ik woon en werk alweer acht jaar in Alaska (door Amerikaanse partner hier beland) en vind het hier hardstikke mooi, rustig, schoon etc. maar net zoals de persoon uit Australie al eerder schreef: het gemis van je familie en je roots zal ook altijd aan mij blijven knagen, zodat ik er bijna zeker van ben dat ik eens weer zal terugkeren naar Nederland (gras is altijd groener aan de andere kant?).
Het woord emigreren is eigenlijk niet meer van deze tijd. Met alle moderne technieken van tegenwoordig is het makkelijk om in contact te blijven met het "thuisland". Ook nederlandse tv kijken binnen Europa is geen probleem meer. Spanje biedt toch nog steeds wat veel mensen zoeken. Gemoedelijke levensstijl, goed weer, lekker eten, gematigde prijzen en natuurlijk slechts 3 uur vliegen. Familie en vrienden zien we hier vaken dan in Nederland. En werken moet je overal, waarom dan niet in een prachtig land met vriendelijke mensen en een goed klimaat.
Wacht niet te lang, denk e iet te veel over na maar g gewoon. Als het niet gaat heb je het in ieder geval geprobeert. Beter spijt dan de dingen die je gedaan hebt dan spijt dat je iets nooit hebt gedaan
Het beste Midden Oosten Land om te verblijven. Ben er al weer een aantal jaartjes. Prachtige Landschappen, zon, zee en de openheid van de mensen. Wil je hektiek, Dubai is om de hoek!!
Een prachtige ervaring, zeker met kleine kinderen is de stap makkelijker te nemen. Kinderen passen zich zooooo snel aan. Sta open voor de bevolking en hun manier van leven, dram niet je eigen gewoonten en wil door maar probeer echt te integreren (taal, gewoonten). Het is echt de moeite waard. Maar houdt ook de deur open naar Nederland. Het is en blijft een goed land indien een buitenland ervaring niet lukt! Want dat kan ook gebeuren!
woon alweer een aantal jaren hier - naast alle positieve geluiden is er toch ook een groot negatief aan emigreren - je verliest je familie, je roots ... en dat blijft (in ieder geval bij mij) altijd knagen...
Ik ben hier in 1951 met mijn ouders gekomen, en was met een Australier getrouwd (nu overleden). Mijn ouders en ik hebben nooit spijt gehad. Ik ben drie keer in Nederland terug geweest en ga dit jaar weer. Mijn man is twee keer meegeweest, en vond het prachtig in Nederland, maar we waren allebei vastberaden om er niet te wonen. We kwamen weer blij thuis in Australie - het land van vrijheid!
Ik woon al bijna 17 jaar in Nieuw Zeeland, en heb nog geen dag spijt gehad.
Ben de laatste jaren ieder keer terug geweest voor familie bezoek, maar dat is het enige waarom ik ga.
Joke
Woon en werk al negen jaar in Thailand. Het beste besluit wat ik ooit genomen heb is dat vliegtuig dat ik naar Bangkok nam in 2001.
niet altijd even makkelijk maar je niet laten ontmoedigen en niet te bang zijn, woon al 15 jaar in de cariben en er is niets verkeerd mee. Veel succes allemaal.
Nieuwe reactie inzenden