Ik verbaas me over alle reacties van mensen die moeite hadden om zich in Nederland uit te schrijven. Mijn ervaring is heel anders: het uitschrijven was ongeveer het makkelijkste deel van mijn emigratie. Naar het gemeentehuis met je paspoort, melden dat je naar het buitenland vertrekt en hopsakee, het is voor elkaar. Niemand die iets vroeg, niemand die bewijsstukken verlangde, slechts een vriendelijke ambtenaar die mij "veel succes in het buitenland" toewenste...

Inschrijven in de gemeente in Spanje dien je te doen, zodra je daar eigendom hebt. Het moment van een residencia (verblijfsvergunning) aanvragen heeft niets met Nederland te maken.

Tip!!!!!

Al eerderhadden we ons een keer laten uitschrijven, toen met eerst grote problemen, maar een ezel...............Uitschrijven uit Nederland kostte ons in 2007 welgeteld 10 minuten op het gemeentehuis en nee, wij hadden geen adres in het buitenland, omdat ons toen nog zelfs in aanbouw zijnde boerderijtje geen adres had/heeft! Het is 100% landelijk gelegen aan een naamloos geitenpad. Daar zijn er miljoenen van in Spanje en het is hier doodnormaal dat je samen met je gemeente een soort adres verzint, soms gerefereerd aan een bevloeiingskanaal in de buurt, soms een soort kadastrale titel, somseen lang verhaal zijnde buurman van x en buurman van y, soms wordt het aansluitnummer van de stroom of telefoon of water gebruikt etcetc.

Allemaal verzonnen adressen die uiteraard niet in het Spaanse stratenboekje staan, maar prima werken. Overal in NL is ons Nederlands postadres doorgegeven en tegen de niet begrijpende gemeente ambtenaar hebben we gezegd dat we een paar jaar een wereldreis gingen maken, alvorens ons ergens in Spanje te vestigen. Ohhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh, klik-stempel-handtekening. Die wereldreis paste in de vakjesgeest van de Hollander. Overal kwam een stempel op en klaar.

Geachte redactie,

Er zijn veel meer mensen die buiten NL wonen maar nog steeds in NL geregistreerd staan voor het een en ander.
Veel WAO mensen b.v. die hun tijd hier slijten.
Ouderen die met pensioen, alleen 3 mnd per jaar in NL zijn en de rest hier aan een zwembad liggen.
Werkelozen die een ander hun briefje laten invullen en zelf hier aan het strand liggen.
En dan heb ik het niet alleen over Nederlanders, allerlei nationaliteiten.
Dus de echte emigratie en de semi emigratie zijn meer dan het aantal wat wordt gespiegeld.

Inderdaad uitschrijven is zeer moeilijk. Wij moesten een adres in het buitenland opgegeven, die hadden wij nog niet. Maar we wilden een correspondentie adres in NL opgeven. NEEEEE dat kan niet.
Dus alle overheid post komt nog naar ons oude adres in NL. Erg vervelend voor de nieuwe bewoners. Vele hebben gelukkig het adres aangepast aan een correspondentie adres, maar andere weigeren dit te doen. Te gek voor woorden.

Maar je hoeft niet te emigeren, maar gewoon binnen de gemeente te verhuizen, dan loop je ook tegen problemen op. Mijn oude vader verhuisde naar een verzorgingstehuis en wilde dat 1 van de kinderen zijn zaken (banl, belastingen etc) zou gaan regelen. Okay dan geven we ook een correspondentie adres op. NEE dit kan niet!. Ondertussen is hij geestelijk zo slecht geworden dat hij geen post meer kan doorsturen (Geen van de kinderen wonen dichtbij).

Dit is echt te gek voor woorden. We hopen dat ze wakker worden en het e.e.a. veranderen, dan zullen de "spookburger"ook wel minder worden. De overheid is zelf schuld aan het spookburgerschap!

De Gemeente Vlissingen wilde in 2000 niet uitschrijven als we geen inschrijving van Curacao hadden, Curacao wilde niet inschrijven als we geen uitschrijving hadden, dit terwijl wij in 1994 officieel emigreerde, met uitvoer verklaringen van de douanedienst.
Dien ten gevolgen hadden wij ook veel problemen met de Nederlandse belastingdienst, welke niet verder dan 5 jaar terug werkende de belasting wilde aanpassen, hetgeen ons dus een hoop geld koste.
Lang leve de Nederlandse regelneven.

Mijn gezin is door de Nederlandse gezins herenigings wetgeving het land uit gejaagd. Mijn vrouw is van Maleise afkomst en we mochten als gezin niet in Nederland wonen. Nood gedwongen moesten we ons heil, in eerste instantie ergens anders in Europa zoeken. We konden ons niet uitschrijven zonder dat we een buitenlands adres opgaven. Na verhuizing en een toevalige reis terug naar Nederland zorgde dat we ons wel uit konden schrijven. Alles bijelkaar heeft de verblijfsvergunning voor mijn vrouw ons € 450.00 gekost en zijn we diep teleurgesteld in eigen land maar definitief geemmigreerd naar Malaysia.

Je kunt je ook bij de gemeente per brief laten uitschrijven. Dat had ik gedaan.

Toen was het regel dat je 8 maanden tijd hebt om je te laten uitschrijven want volgens mij is het niet toegestaan om twee adresen te hebben.

Beste redactie,

Ook wij hebben naast schroom ook enige moeite om ons uit te schrijven.
Toen wij gepensioneerd werden en tot dan toe altijd in dienstwoningen hadden gewoond in de vrije natuur, moesten wij verhuizen.
Dat wisten wij uiteraard lang van te voren. Maar daar wij altijd buitenaf hadden gewoond en onze kinderen daar ook waren geboren en getogen, zouden wij niet meer willen aarden in een rijtjes woning. Nu is in de natuur wonen met veel ruimte om je heen normaal in NL alleen betaalbaar voor de rijken. Wij hebben er voor gekozen onze oudedag in Italië door te brengen.
Wij hebben 4 km buiten het dorp in de uitlopers van de Alpmaritiem op 15 km afstand van de Middellandse zee een campagne (stuk grond van 1,2 ha)gekocht met opstallen. Geen luxe maar veel ruimte met olijfbomen, wijngaardjes, fruitbomen, moestuin, kippen, konijnen, etc. Veel werk, maar het is elke dag genieten.

Het dorp waar wij onder vallen is klein, ongeveer 400 inwoners. Het ambtenarencorps is ter grootte van anderhalve paardekop en niet van alles op de hoogte, zeker niet t.a.v. de europese wet- en regelgeving.
Vragen we hier om een domicielformulier, dan krijgen wij een recidentie met het gezegde dat dat hetzelfde is.
Formeel staan we nog in NL bij de gemeente ingeschreven als inwonend bij een familielid, maar eigenlijk is het een postadres. Willen we dat veranderen moeten wij kunnen overleggen dat wij een domiciel in Italië hebben. Dat hebben wij derhalve niet. Dus eigenlijk leven wij in 2 werelden. Door alle onzekerheden van hoe het verder gaat met de aow voor in het buitenland wonenden, hoe is de terugkeer mogelijkheid bij hulpbehoevendheid, etc. maakt het voor ons dat wij enige schroom hebben om meer werk te maken van een formeel domiciel in Italië. Daarbij speelt ook dat je nooit een italiaan zult worden en je altijd een gast blijft zeker nu europa politiek en financieel zo ongeveer half uit elkaar wordt gespeeld.

Ik had ook problemen met me uit te schrijven. Mij werd verteld dat ik me alleen kon uitschrijven op de dag van vertek. Mijn vliegtuig vertrok voor de gemeente opende.