Weinig vrouwen zouden doen wat de Haagse Zoë deed. Toen ze een telefoontje kreeg van haar man Martin, waarin hij haar vertelde dat hij in de gevangenis zat in Peru, was haar besluit snel genomen. Zodra ze zich over haar eerste verbijstering had heengezet - Martin bleek drugs te hebben gesmokkeld - bereidde ze haar vertrek naar Peru voor.
Ze wilde Martin niet alleen laten, daar in de gevangenis in Lima. Hij had zes jaar celstraf gekregen. Ze verkocht haar meubels, zocht een adres voor de hond, en stapte op het vliegtuig naar Peru.
In de rij
Eenmaal in Lima aangekomen zette ze haar offensief in. Dag in dag uit liep ze de instanties af, ministeries, rechtbanken, advocaten, de Nederlandse ambassade - alles om te zorgen dat Martin eerder vrij kwam. Voor ze naar Peru ging, sprak Zoë geen woord Spaans, en ook nu is haar Spaans nog allesbehalve foutloos. Maar ze zette door, liet zich niet afschepen, stond steeds weer in de rij om met functionarissen te kunnen praten, en bezocht Martin trouw vier keer per week. De meeste buitenlanders die in Lima in de cel zitten, krijgen nooit bezoek.
Voor Martin maakte de aanwezigheid van Zoë een enorm verschil. Hij had nu iemand die zich om hem bekommerde, hij voelde zich niet meer helemaal aan zijn lot overgelaten in het harde gevangenisleven.
Voor Zoë was het lang niet makkelijk. Weliswaar had ze al haar spaargeld opgenomen, maar ze had geen idee hoe lang ze het in Lima moest uithouden. Na de eerste paar nachten in een goedkoop hotelletje, gooide Zoë het roer om. In de miljoenenstad Lima begon ze brutaalweg aan te kloppen bij onbekenden. Ze vroeg of ze misschien een slaapplaats voor haar hadden, eventueel in ruil voor werk. Zoë bood steeds aan om bijvoorbeeld te koken, op te passen, of ook bijvoorbeeld les te geven in yoga of Engels.
Lang en blond
Veel werk heeft ze niet gekregen. Maar wel zo nu en dan een klusje, en vooral ontmoette ze veel behulpzame mensen. Juist de armen bleken bereid hun armoede met haar te delen. Waar Zoë nog steeds niet over uit kan, is dat mensen haar meestal helemaal verkeerd inschatten. Zelf voelde ze zich vaak aan het einde van haar Latijn, dodelijk vermoeid en wanhopig. Maar mensen die haar op straat of in de bus aanspreken, zien alleen de buitenkant: een lange, knappe, blonde vrouw. Een toeriste waarschijnlijk, vast wel in voor een vrolijk praatje.
Voorwaardelijk
Na maanden van doorzetten wierpen Zoë's inspanningen vruchten af. Ze heeft het gedaan gekregen dat Martin vervroegd vrij kwam. Het stel is weer verenigd. Maar het is nog geen happy ending. Want Martin is voorwaardelijk vrij, en dat betekent dat hij zich elke maand moet komen melden. Hij mag het land niet uit.
Nog steeds schuimt Zoë daarom alle instanties af. Nu om te kijken of ze niet toch toestemming kunnen krijgen Peru te verlaten. Ze wonen voorlopig samen in een kamertje in een verre, arme buitenwijk van Lima. Ze mogen daar gratis wonen, ze helpen alleen een beetje bij de verzorging van een bedlegerige oma.
Ambassade
Maar ze zijn gelukkig dat ze in elk geval samen zijn. Buitenlandse gevangenen komen na hun voorwaardelijke vrijlating vaak in een soort limbo terecht. Wel vrij, maar geen huis, geen vrienden, geen familie, geen werk, geen geld. De Nederlandse ambassade helpt wel, maar kan ook niet veel doen. Zoë en Martin hebben zelfs gehoord dat anderen op straat zijn gestorven. Of uit noodzaak weer in de criminaliteit terecht zijn gekomen.
Op verzoek van Zoë en Martin hebben we niet hun echte namen vermeld. Zij wilden wel graag hun verhaal vertellen, maar hebben liever niet dat mensen weten hoe ze heten.
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Ik heb veel respect voor Zoe, en zoals al eerder gezegd is de werkelijkheid in Peru is anders dan In Nederland. Ik woon hier al meer dan 15 jaar en het is voor mij ook niet makkelijk geweest. Ben nooit met de justitie in aanraking geweest maar heb wel de gevangenissen bezocht. Maar een ding is wel zeker, toen ik hulp nodig had kreeg ik veel hulp van de lokale peruanen. Ik ben wel onder de indruk van Zoe. Het is waar dat haar man dit allemaal aan zichzelf te danken heeft, maar iedereen maakt fouten. Kom op en het lukt jullie wel.
Ik begrijp jouw reactie,Dennis,maar zo eenvoudig is dit niet zoals jij denkt.
Om een gevangene te bezoeken moet je wel met goede argumenten komen en aantonen dat je bijv. familie bent of een advocaat o.i.d.Je komt echt niet zo maar binnen als bezoeker!Het beleid in Zuid Amerikaanse gevangenissen is iets anders dan in Nederland!
Iemand die drugs smokkelt maakt vrijwillig deel uit van een grote groep mensen die erop uit is om geld te verdienen. Met zo iemand kan ik GEEN medelijden hebben. Als je mensen de zijk in trapt om er zelf beter van te worden dan moet je daarvoor zoveel mogelijk bloeden.
En voordat men weer over cynisme gaat spreken, dit is geen cynisme, dit is kwaadheid van mijn kant. Cynisme is geld in ontvangst nemen terwijl je weet dat ergens anders een jong leven naar de kloten gaat en dat jij daar aan meehelpt.
Dus wat mij betreft mag hij daar zo lang mogelijk blijven.
Ik heb wel bewondering voor die meid, dat ze zich zo inzet voor iemand. Dat is haar keus en voor iemand die een positive keus maakt (Martin maakte een negative keus) heb ik bewondering.
Ja Paul M., het is natuurlijk fout en verwerpelijk wat 'Martin' gedaan heeft. Maar jouw reactie uit kwaadheid getuigt ook van een meedogenloosheid en een negatieve instelling. Ten eerste is het zo dat je pas kan en eigenlijk mag oordelen wanneer je alles weet over de omstandigheden van het moment dat iemand een verkeerde keuze maakte.
De straffen zijn vaak onevenredig hoog en bieden weinig kans om een nieuw leven te beginnen. De cultuur van het straffen is een opzichzelfstaande cultuur geworden die gevoed wordt door een heel instituut van mensen die er grof geld aan verdienen en zeker wat betreffende drugsdelicten. Het is handel en dient weinig ander doel dan dat!
Dat instituut maakt dankbaar gebruik van de verontwaardiging en kwaadheid van groepen mensen in de maatschappij. Omdat iedereen weet dat gebruik van drugs gevaren met zich mee brengt en dat het daarom verboden is het ook zo tastbaar en zo gemakkelijk te veroordelen. Maar met z'n allen weten wij dat de maatschappij erg hypocriet is. Kijk eens naar de excessen zoals o.a. het 'coma-zuipen'. Jongeren naar de 'klote' helpen! Let op, mijn reactie is geen pleidooi voor het vrijgeven van drugsgebruik en smokkel daarvan. Maar wel voor redelijkheid in straffen en de vergevingsgezindheid na het maken van zo een foute beslissing.
Voor de trouwheid van 'Zoe' heb ik bewondering. Zover als zij gaat ga je niet snel, zeker niet wanneer 'Martin' een slecht en onbetrouwbaar mens was.
Interessant is de actie van Angela Davis (US). Zoek dat maar eens op!
Weer een ned. drugssmokkelaar! Ik kom regelmatig in Peru voor zaken of vakantie. Ned. heeft een enorm slechte naam daar. Zoals een douanier me onlangs liet weten... U komt uit een narcostaat. Er zitten er zoveel vast uit ned. in Peru. Trouwens overal hebben we een slechte naam. Ik hoor in Houston en China het zlefde.Ik heb er geen medelijden meer mee. Voor Zoe heb ik wel respect. Er zijn nog andere nederlanders dus.
Ik woon zelf in Ecuador met mijn gezin,op zo,n 600 mtr. afstand van een strafgevangenis.Hier verblijven over het algemeen Ecuadoriaanse delinquenten.
Maar ook zijn hier 2 Fransen,2 Duitsers en 1 Italiaan te gast.Hun straffen varieren van 4 tot 22 jaar wegens drugssmokkel.Daar ik een aantal bewaarders ken omdat zij mijn buren zijn weet ik dat de Europeanen zeer weinig bezoek krijgen, en dat sommigen hier langzaam wegkwijnen.Als ik dan bovenstaand verhaal lees kan ik alleen maar diep respect opbrengen voor Zoe!!!!!!!!
Wel Riquelme 56, je zou in zekere zin het voorbeeld van Zoë kunnen volgen en iets van je tijd besteden aan het bezoeken van deze door alles en iedereen verlaten Europeanen zo vlak naast je deur. Ze hebben hun (waarschijnlijk wel verdiende) straf, maar een beetje hulp in zo´n helse situatie is nooit weg. En om toch nog even de Hollandse handelsgeest er in te gooien, je weet nooit of het interessante contacten oplevert (familie/kennissen van deze gedetineerden).
Ja, drugsmokkelaars zijn criminelen maar bovenal nog steeds MENSEN. Ik heb bewondering en respect voor Zoe, ook al kun je het in den vreemde ook niet altijd goed doen. Maar het bewijst meer eens te meer dat arme mensen elkaar eerder en belangeloos helpen dan rijken die graag neer kijken op gepeupel van de straat en alleen maar aan hun eigen zak denken. Ik heb ook zeer goede ervaringen gehad in Peru en ben veel mensen daar dankbaar voor hun behulpzaamheid die ik zelf ook vaak naar kunnen heb gedaan.
Woon nu in de Caribien en bezoek periodiek een groep Nederlanders in het "gevang". Men is hier erg dankbaar voor, al kun je weinig doen een praatje en een luisterend oor is voor de meesten al een aardig verzetje. Lees voor meer info maar eens op de website van de Reclassering.
Ik hoorde zojuist de reportage op Wereldomroep en ik dacht meteen: "Wat een vrouw! Geweldig dat zoiets bestaat!". EN dan ga je je toch niet afvragen of die straf terecht was maar zie het liever als bewijs dat trouw en liefde écht bestaan. Alleen jammer dat Zoë niet de organisatie van Couch-surfing kent. DIt is een wereldwijde internet gemeenschap waar mensen hun tijd en/of bank (of meer) ter beschikking stellen voor medemensen, reizigers op basis van wederkerigheid (maar dan binnen die enorme gemeenschap, geen één op één). Alleen al in Lima meer dan 1860 leden waarvan meer dan 500 een slaapplaats ter beschikking stellen aan anderen. Wij, mijn vrouw en ik, hebben alleen maar heel positieve ervaringen met dit concept, zowel in slaapplaats geven als slaapplaats krijgen. (Voor meer: zie www.couchsurfing.org)
Dus Marjova, jij zou zo iemand wel helpen? Iemand die zomaar bij je aan de deur aanklopt, vertelt dat haar man in de gevangenis zit voor drugssmokel en die dan vraagt of ze in ruil voor het babysitten op je kinderen ( of een yogales ?) bij jou in huis een nacht , 2 nachten, meerdere nachten mag overnachten en eten? Kom op, wel even eerlijk blijven!
Die knaap mag nog van geluk spreken, hier in ons buurland Bali had hij
zeker 20 jaar gekregen in onbeschrijvelijke omstandigheden,
Ik heb geen tijd voor druk smokkelaars, en gun hem de 6 jaar van harte.
Ik vind ook dat Zoé heel moedig is geweest en heb veel bewondering voor haar liefdevolle reactie. Ik begrijp ook de cynische reacties niet. Dit soort handelen doe je toch niet uit een soort cultureel toerisme? Natuurlijk zat niemand op haar te wachten in Peru en ze had ook geen diepe studie gemaakt over wat in Peru 'done' is of 'not done'. Ze moest wel! Gelukkig heeft ze ter plaatse enkele aardige onconventionele peruvianen ontmoet de haar wèl geholpen hebben. Wat je van de paar kritische Anonymous hierboven inderdaad niet hoeft te verwachten...
Joh, hoezo petje af? Die gast is een drugssmokkelaar, een crimineel! Hoezo vervroegd vrij? Waarom hij wel en de andere niet? Het is een volwassen man, bewust van de risico's en de illegaliteit van drugs. En laten we wel wezen, een Nederlander die slachtoffer is van de situatie. Je kiest uiteindelijk zelf voor de situatie en voor het smokkelen van drugs. Als je geld nodig hebt, ga werken en voel je niet te goed voor wat voor soort werk dan ook. Misschien duurt het langer voor je schulden afbetaalt zijn, maar hiermee verdien je ten minste respect.
Amen op de reactie van 11 oktober 2011. Ik reageer nooit maar het cynisme uit de eerste reactie doet mijn haren recht overeind staan.
een dikke pluim voor Zoe
Het is jammer dat er altijd weer Nederlanders die met typisch cynisme tegen dit verhaal moet schoppen. Ikzelf ben ook slachtoffer geweest van zo#n situatie en petje af voor de vrouw die dag en nacht voor me heeft gestreden. 100% respekt. Jammer genoeg zijn er nog steeds te weinig vrouwen op deze aardkloot die DAT doen wat zij voor haar Martin in Peru doet. Dat is echte liefde door Dik en Dun. Los van alles wat is geschied of nog moet komen.
Met enige verbazing heb ik het artikel gelezen en het gesprek beluisterd. Wat mij sterk opviel is Zoë verwacht dat men hier ter lande hetzelfde leeft als in Nederland. Ik woon, leef en werk hier nu ruim 15 jaar met een eigen bedrijf en peruaans personeel.
Ten eerste is de reactie van de Peruanen zelf dat ee drugsmokkelaar er zelf om vraagt. Dat Zoé hier komt vind ik knap maar ze moet niet verwachten dat in een land waar het merendeel het moeilijk heeft om het hoof boven water te houden nog eens medelijden met iemand uit een rijk land gaat krijgen. En les geven in diverse zaken zit ook niemand hier op te wachten. Ik denk dat als ze zich daarvan goed rekenschap geeft dat je dan toch zal moeten toegeven dat het wel aan jou ligt. Temeer als je de taal niet spreekt hier ben je een gevangene van jezelf. Dat je contact zoekt met Peruanen is natuurlijk leuk, maar niemand zit hier op je te wachten.
Ik denk niet als er een Peruaanse in Nederland langs deuren gaat er overal werk is te vinden of overal gewoon de gastvrijheid wordt geboden die men verwacht.
Een beetje realisme lijkt me hier wel op z'n plaats.
Nieuwe reactie inzenden