'Heute haben wir mal eine der schwierigsten Etappen der ganzen Woche' zegt de Oostenrijkse berggids Gerhard Wegmair. Gerhard is de eerste die ik ontmoet als ik me vroeg in de ochtend meld bij hotel 'De la Tza' in Arolla, een bergdorpje in de Zwitserse Alpen van het kanton Wallis. Arolla is de uitvalsbasis voor de beginnerscursus van de Nederlandse Berg en Klimsport Vereniging.

'Het is de hoogte', zegt Gerhard. ' Jullie Hollanders komen van zeeniveau en als je dan ongetraind op 3000 meter gaat lopen, heb je echt lucht tekort'. Ongerust denk ik aan wat in de beschrijving staat, die ik van de NBKV heb ontvangen: begin minimaal drie maanden voor vertrek met conditietraining. Als ik dat maar red, denk ik en ga naar binnen om me aan de Nederlandse gids Joost Klugkist en zijn 12 cursisten voor te stellen.

veiligheid
'Zonnebril - check, stijgijzers - check, pickel - check, regenkleding - check, touwen - check'. De twaalf cursisten staan met de rugzakken op buiten voor het hotel te luisteren naar een van hen die hardop noemt wat perse mee moet naar boven. 'Je moet zorgen dat iedereen zijn spullen bij zich heeft', legt Joost uit , 'anders kun je soms niet verder en moet je omdraaien. Zonder zaken als stijgijzers, zonnebrand of zonnebril kun je niet de gletsjer op. '

Het einddoel van vandaag is de Cabane des Aiguilles Rouges op 2810 meter hoogte. Het laatste deel van de tocht voert over een gletsjer waarbij de cursisten in zogenaamde touwgroepen zullen lopen. Wie de pech heeft in een gletsjerspleet terecht te komen kan dan door de andere leden van de touwgroep worden behoed voor een val in de diepte. Ik ga vandaag de Cabane niet bereiken. Als eenvoudige bezoeker heb ik mijn top gesteld op 2600 meter, het begin van de gletsjer.

ganzenpas
Het eerste deel van de route voert ons door het bos en is niet zwaar. We lopen twee aan twee of in kleine groepjes. Maar al snel wordt het pad smaller en steiler. Vanaf dat moment gaat het in een lange rij achter elkaar aan.

'Eigenlijk doe ik dit helemaal nooit', zegt Gerben, terwijl hij het zweet van zijn voorhoofd veegt. 'Conditioneel is het zwaar, maar het is wel schitterend om hier te lopen. Als je die mooie bergtoppen met sneeuw ziet en weet dat je daar straks over loopt, dan geeft dat energie.'

groepsgevoel
Het is voor mij een bijzondere ervaring dat het lopen in de groep me niet alleen de kans geeft om met anderen te praten, maar dat -letterlijk- in de voetstappen van je voorganger tegen de berghelling opklauteren, het een stuk makkelijker maakt. En dat is ook wat de cursisten me vertellen. Ze zijn hier natuurlijk om dingen te leren en ervaring op te doen, maar ook om een gezellige week te hebben.

'Dit is de eerste keer dat ik een bergtocht maak', zegt Wouter, die zo te zien over een goede conditie beschikt. Ik zie bij hem namelijk weinig zweetdruppeltjes. 'Ik ben meegegaan omdat ik wel van avontuur hou, maar ook vanwege de groep. Het is een gezamenlijke prestatie die je levert en dat is mooi'. Er mag dan verschil in niveau zijn, wat betreft ervaring en conditie van de deelnemers aan deze cursus. De overeenkomst is dat veel leden van deze groep dertiger zijn en hoog opgeleid. Volgens gids Joost Klugkist komt dit omdat veel studentenverenigingen actief zijn binnen de bergsport. Dat bergsport daarnaast niet de goedkoopste manier van vakantiebesteding is, speelt natuurlijk ook een rol.

Nieuw begin
Alewijn is met z'n 46 jaar ouder dan de rest van de groep. Ik denk eerst dat hij een van de gidsen is. 'Nee hoor, ik ben ook gewoon cursist', zegt hij. Maar ervaring in de bergsport heeft Alewijn wel. 'Het is dit jaar precies dertig jaar geleden dat ik als zestienjarige voor het eerst meedeed aan een beginnerscursus. Maar omdat technieken en materialen natuurlijk ontzettend veranderd zijn, leek het me goed om met deze cursus mijn kennis op te frissen.' Alewijn vertelt over zijn liefde voor de bergen. 'Het is het ultieme vakantiegevoel.'

'Je hebt toch het idee dat je op de top van de wereld staat en dan maakt het niet uit of dat twee, vier of achtduizend meter is. De rust, de ruimte, het is een onbeschrijfelijk gevoel. Ik heb de liefde voor de bergen van huis uit meegekregen. Mijn vader was een fanatiek bergsporter die bijna alle toppen van vierduizend meter heeft beklommen en het mij heeft geleerd. Hij is vorig jaar overleden en daarom is deze tocht voor mij ook bijzonder. Ik pak de draad weer op. Zijn draad. Een nieuw begin'.

Micro pauze
Bij een wild bruisend bergriviertje houden we een korte tussenstop. We zijn al ruim boven de boomgrens en als ik naar boven kijk zie ik al het eerste ijs van de gletsjer. Achter ons kijk je diep het dal in waar de huisjes nog maar speldenknopjes zijn. Om ons heen een adembenemend zicht op al dan niet besneeuwde bergtoppen. En dat adembenemende heeft voor mij niet alleen met het landschap te maken.

Joost legt me het verschil uit tussen micro- en macro-pauzes, maar ik merk dat ik vooral behoefte heb aan een mega-pauze. Gelukkig komt de gletsjer steeds dichter bij. Voor de cursisten het moment om de stijgijzers onder te doen en de touwen uit de rugzak te halen. Voor mij de top van vandaag en het keerpunt.

Rösti
Als we ruim twee uur na vertrek bij de voet van de gletsjer aankomen, krijgen we een compliment van Gerhard. We hebben goed en snel gelopen. Maar, dit was nog maar het eerste deel van de tocht. Het einddoel is Cabane op ruim 2800 meter en het pad daar naartoe gaat over de gletsjer die voor ons ligt.

Het eerste stuk bestaat nog uit een mengeling van grijs zand en stenen, maar al snel gaat dat over in ijs, in kleur variërend van vuilgrijs tot hel wit en diep blauw. En nauwelijks zichtbaar hier en daar scheuren. De touwgroepen worden gevormd en Joost geeft uitleg: 'bij een groep van vijf à zes personen neem je acht meter touw tussen elke loper'. Hij demonstreert de knopen waarmee de lopers zich aan de veiligheidsgordel moeten vastmaken.

'Jammer dat je niet verder meegaat, je mist het hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk', zegt Joost. En dat hoogtepunt is volgens hem het eten van een bord rösti in de hut op de top. Maar natuurlijk ook het bereiken van de top zelf. Maar als ik tien minuten de tijd neem om rustig het imponerende landschap in me op te nemen voordat ik afdaal, voel ik zelfs op 2600 meter hoogte al wat Alewijn en Joost bedoelden. Dit is onbeschrijfelijk mooi.