Het is zo ver. Onze spullen gaan op de boot. Vandaag alles inpakken, morgen de boel op transport en overmorgen stappen Luna, Sem en ik op het vliegtuig. Na een vlucht van ... hoe lang was het ook alweer? ... zal Marcel ons opwachten op het vliegveld van Adjudana. Hij is al dik een week aan het werk daar. Gelukkig zijn de kinderen al wat groter. Anders was ik echt niet happy geweest met onze afspraak om alleen met ze te vliegen.

Ik wilde zo lang mogelijk thuis slapen in plaats van een week voor vertrek al naar een hotel te gaan. Ik had toch wat moeite om het huis los te laten. Het huis waar Luna en Sem zijn geboren. Stomme nostalgie. Maar er was niet eens tijd voor een fatsoenlijk afscheid. Vanochtend hebben we in alle haast met z'n drieën ontbeten. Daarna de kinderen snel bij mijn ouders afgeleverd en in vliegende vaart terug, want de verhuizers zouden om negen uur op de stoep staan. Op de terugweg dacht ik slim te zijn door een andere route te nemen om de file te vermijden. Helaas. Weg opgebroken. Haasten, haasten, haasten dus en dan toch niet op tijd.

Iets over half tien reed ik de oprit op. "Zo, mevrouw," zei een van de mannen, "we dachten even dat u van mening was veranderd. Adjudana toch iets te ver gegrepen, wellicht." Lachend als een boer met kiespijn deed ik de deur open en de mannen verspreidden zich door mijn huis. Ik deed een rondje om te zien hoe ze te werk gingen. Eenmaal terug in de keuken bleken er daar ook al twee bezig om de kastjes uit te ruimen. Tot mijn schik waren de vieze ontbijtbordjes van het aanrecht verdwenen. Ingepakt. Met broodkruimels en al.

De mannen keken me geïrriteerd aan. "We gaan ervan uit dat alles klaar is als we binnenkomen."
Ik: "Ik moet toch echt even afwassen. Het duurt namelijk nog enkele weken voordat die borden in Adjudana aankomen." Mopperend pakten ze de doos weer uit.

De rest van de dag voelde ik me echt een zeikwijf. "Vergeten jullie de lampenkappen niet?" "Kunnen jullie je schoenen uittrekken als jullie in de slaapkamers op de vaste vloerbedekking lopen?" En nog een heel genant instinkertje: "Zouden jullie de deur op slot willen doen als je gebruik maakt van het toilet?"

Ergens tussendoor hoorde ik een enorme klap. Geen idee wat het was en ik had geen zin om het te vragen. In Adjudana zie ik wel wat de tocht wel en niet heeft overleefd.

Negen vermoeiende uren later doe ik de deur op slot. Ongelofelijk, maar alles wat we bezitten staat nu in dozen. Ik heb er opeens ongelofelijk veel zin in. Voor mijn gevoel komt alles nu wel goed. Ik had niet gedacht dat het inpakken zo snel kon gaan. Ik rij naar mijn ouders, waar mijn moeder superlief het avondeten al klaar heeft staan. "Zooo," zeg ik opgewekt en een beetje hyper tegen de kids. "Vanavond lekker in een hotel slapen. Hoeven we niet zelf ons bed op te maken. Morgen gaan jullie weer bij opa en oma spelen en dan nog één nachtje en dan stappen we op het vliegtuig."

Sem kijkt me verbaasd aan. "Wanneer zien we ons huis dan weer?"
Ik: "Dat duurt nog een hele tijd. Ik ga alleen nog terug om de verhuizers binnen te laten zodat ze de dozen en meubels mee kunnen nemen."
Sem begint spontaan te huilen. Verbluft kijk ik hem aan. Nooit gedacht dat juist hij er moeite mee zou hebben. Hij is meestal makkelijk en flexibel.
"Wat dacht je dan?" vraagt mijn moeder als we even later samen de afwas doen. "Dat krijg je als je je hele gezin oppakt en in een nieuw land neerkwakt."
Oeps, mijn toch al flinke schuldgevoel wordt hier niet kleiner van. Mijn hoofd voelt drie keer zo zwaar als normaal. Mond houden. Verstandig blijven. Hier ga ik niet op in. Soms is zwijgen het beste antwoord.

Gepubliceerd door Marjolein op 19 augustus 2008