Michel Plemper (77) staat al klaar als ik voor zijn woning parkeer. We gaan op pad voor een radioreportage. Naar een dorpje langs de IJssel, tegenover Zalk en met Zwolle en Kampen als oprukkende buurgemeenten. Uurtje rijden, ongetwijfeld naar een compleet andere wereld dan de haastige Randstad en het protserige Gooi. Op zoek naar de wortels van weerman Jan Pelleboer.

De oud-technicus en programmamaker van de Wereldomroep weet -net als ik- nog niet helemaal wat we van de excursie naar 's-Heerenbroek kunnen verwachten. In ieder geval stond in het lintdorpje een kleine honderd jaar geleden de wieg van weerberoemdheid Jan Pelleboer. En er zou misschien nog wat te vinden zijn over Pelleboer's jaren bij onze omroep.

Dat ik Michel heb gevraagd mee te reizen is niet toevallig. Plemper hoorde de nog volstrekt onbekende Pelleboer in 1972 bij toeval eens wat vertellen over het weer en wist meteen: op de radio is deze man goud waard.

Vertellen
De rol van Plemper gaat waarschijnlijk zelfs nog verder. Je mag hem de bedenker van het concept 'weerpersonality' noemen. Pelleboer deelde namelijk geen informatie over hogedrukgebieden en weerfronten...'Pel' vertelde. Met hart en ziel. En aangemoedigd door Michel Plemper.

Dat hoge, snerpende stemgeluid waarin meerdere dialecten verhaspeld werden, was vanaf de eerste uitzending een hit. Met zijn levendige en beeldende stijl van presenteren opende hij de poort voor weermannen als Erwin Kroll en Piet Paulusma.

Verhalen
We rijden tot tweemaal toe verkeerd -geen straf met zicht op de rivier die prachtig door Overijssel kronkelt-. Uiteindelijk wacht ons in 's-Heerenbroek een warm bad. Cre de Groot van Museum De Kroon en haar dochter staan klaar met koffie en mooie verhalen.

Een oude jeugdvriend van de beroemde weerman vertelt ons met plezier de ene na de andere anecdote. Zo fotografeerde Pelleboer als jonge twintiger tijdens de Tweede Wereldoorlog op gewaagde wijze de Duitse bezetter. De platen hangen in zwart-wit aan de muur.

25 gulden
Ook Michel draagt zijn steentje bij. 'Van grappende presentatoren hield Jan niet. Opmerkingen als 'De duiven vliegen vandaag ondersteboven, gaat het morgen nu regenen?' kon hij matig waarderen. Verder wilde Michel bij Pelleboer's afscheid bij RNW een etentje regelen voor weerman en redactie. 'Och, doe mij van dat geld maar een platenspeler', was de reactie vanuit woonplaats Paterswolde.

Maar volgens Plemper was Pelleboer bovenal een medewerker die je altijd kon bellen, die nooit verzaakte en voor wie honderdduizenden steevast bij de wereldontvanger zaten. Plemper: 'En die tot mijn stomme verbazing niet meer vroeg dan 25 gulden per praatje. Een koopje.'

Ansichtkaarten
De mooiste verrassing wacht in het plaatselijke kerkje. Daar komen vele honderden ansichtkaarten van Wereldomroep-luisteraars op tafel. Verzameld en gebundeld door mevrouw Pelleboer. We krijgen de groeten overgebracht namens de negentigjarige. De Wereldomroep vormde een fijne tijd voor het echtpaar. Het doet Michel en mij goed dat te horen.

Dan storten we ons op de albums met kaarten. 'Beste weerprofeet, bedankt voor het mooie weer. De Italiaanse radio zat er helemaal naast, maar u niet. Morgen gaan we weer naar huis. Kunt u zorgen dat thuis de zon ook schijnt?'