Expat aan het woord
In Expat aan het woord schrijven Nederlandse expats en emigranten zelf over hun leven in het buitenland. Klik op onderstaande kaart om een overzicht van de verhalen te zien.
Wil je ook een artikel schrijven voor onze website en het WereldExpat Magazine? Stuur je bijdrage dan naar onder vermelding 'expat aan het woord'. (Lengte: tussen de 500-800 woorden, graag 4 foto’s meesturen van jezelf en je omgeving).
De eerste 5 inzendingen krijgen nu het boek De Mythische Oom van Mariët Meester toegestuurd!
Inge Reinders emigreerde in september 2006 samen met haar man Hugo Wijtmans en drie kinderen naar Nieuw-Zeeland. Hugo en Inge hadden samen Koru Life Balance opgezet voor consultancy, coaching en emigratiebegeleiding. Ze waren vastbesloten om daar voor altijd te blijven. Helaas, het liep allemaal anders.
Hugo en ik hebben afgelopen augustus de moeilijke beslissing genomen om terug te gaan naar Nederland. Natuurlijk hebben we ook gekeken of we alles aan willen pakken om koste wat kost hier te blijven.
Door de economische recessie werd het ook voor ons in Nieuw-Zeeland lastig. En na de aardbeving van 4 september vorig jaar in Christchurch merkten we dat het leven als zelfstandige steeds moeilijker werd.
Geen huis, geen werk
De aardbeving van 22 februari dit jaar heeft ons in een rollercoaster gebracht van stress, geen energie, geen huis en geen werk. De gedwongen keus om te vertrekken uit Sumner – ons huis was onbewoonbaar – en de traumatische stress heeft eigenlijk al de deur dicht gedaan.
Ons tijdelijk verblijf in Nelson zette voor onze drie kinderen hun veilige vertrouwde leventje op de kop; nieuwe scholen, nieuwe vrienden, enzovoorts. Maar we wilden onze tieners ook niet laten opgroeien in een stad met puin en veel opbouw voor de komende jaren. Hugo en ik besloten daarom om niet terug te keren naar Christchurch. Ook op zakelijk vlak was er daar voor ons niets te doen. Gelukkig hadden we deze keuze omdat we niet vast zaten aan een hypotheek.
Veel solliciteren
We hebben veel gesolliciteerd, niet alleen in Nelson maar door het hele land, ook in Auckland en Wellington en we zijn tot de conclusie gekomen dat onze kennis en ervaring hier momenteel niet nodig/gevraagd zijn. Ook als typiste hebben ze mij hier niet nodig en Hugo zelfs niet als broodrondbrenger midden in de nacht. Tja, dan houdt het gewoon op. Onze financiën geven wel aan dat we zo niet door kunnen gaan.
Ik kan je vertellen dat dit frustrerend is voor je ego en zelfvertrouwen. Wij zijn echter niet geëmigreerd om hier zo het roer om te gooien dat we appels gaan plukken en aan de lopende band staan alleen omdat de lucht in Nieuw Zeeland zo zuiver is en het landschap zo geweldig mooi. We hebben meer nodig. Uitdaging, waardering en de mogelijkheid om een carrière op te bouwen.
De kinderen
We hebben besloten om in ieder geval tot eind november te blijven want dan is ons oudste dochter Britte klaar met haar eindexamens. Zij had het extra pittig want ze moest ook kiezen of ze in Nieuw-Zeeland zou blijven om te studeren of met ons mee terug zou gaan naar Nederland.
Britte heeft inmiddels weloverwogen besloten om in Nieuw-Zeeland te blijven en te gaan studeren in Dunedin. Dit heeft natuurlijk vooral op haar, maar ook op ons gezin een grote impact. We moeten loslaten, maar dan op 18.000 km afstand. Voor mij en Hugo gemengde gevoelens, maar we zijn ook ontzettend trots dat ze zo dapper en duidelijk is. Knappe meid!
Onze zoon Mats ziet de verhuizing redelijk positief in, roept ‘mmm haring’ en ziet het voordeel dat zijn Engels straks het beste in de klas is. Onze dochter Sunne is erg verdrietig omdat ze dan haar lievelingspony Louie en al haar vriendinnen moet gaan missen. Voor haar was de stap van haar paardenparadijs in Sumner naar Nelson al moeilijk en ze heeft nog een lastige tijd voor zich.
Gesjouw en gesleep
Intussen gaan onze voorbereidingen door. Zo nu en dan duizelt het ons. Met één been in Nieuw-Zeeland en één in Nederland. Er is hier nog zoveel te regelen. We hebben een jaren-dertig woning in Nederland gehuurd. Hij heeft wel een verfje nodig en natuurlijk moeten we dan ook weer het huis inrichten.
Hugo vertrekt nu voor 4 weken naar Nederland om te solliciteren en het huis leefbaar te maken. Begin december komt hij terug naar Nieuw-Zeeland om onze spullen in een container in te pakken en de laatste dingen af te ronden.
We nemen bijna niets mee, alleen wat persoonlijke spullen. Veel is kapot en beschadigd door de aardbeving en de kosten zijn voor ons te hoog om het mee terug te nemen.
Daarnaast zijn we allebei een beetje spullenmoe.. we hebben het nu zo vaak heen en weer gesleept. Pff, ik ben dat gesjouw en uitzoeken helemaal zat en ik kijk uit naar een overzichtelijke hoeveelheid dozen met foto’s, souvenirs en kinderspulletjes en verder HELEMAAL NIKS!
Toekomstplannen
We blijven de eerste week van december nog in Nelson, dan naar Christchurch om afscheidsborrels of -barbecues te houden. We vertrekken na dat weekend naar een hopelijk tropische bestemming om af te kicken en op te laden voor Nederland waar we net voor 2012 zullen aankomen.
We hebben het idee dat we er alles aan gedaan hebben om in Nieuw-Zeeland onze kwaliteit van leven op te bouwen en te behouden. Helaas is dat niet gelukt, maar nemen we straks weer een schat aan levenservaring mee waar we trots op kunnen zijn.
We weten dat we samen de kracht en positieve instelling hebben om straks ons leven in Nederland weer fijn op te bouwen, samen met lieve vrienden en familie. Ook daar is het fijn wonen, werken en leven. Dat weten we uit ervaring. Maar toch…
De terugkeer van Inge en Hugo is te volgen op hun weblog: newkiwis.weblog.nl.
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Hallo Hugo en Inge,
In juni 2009 heb ik Nieuw Zeeland bezocht om mijn broer en zijn familie te bezoeken. Samen met een vriendin heb ik toen ook nog een rondreis gemaakt met een camper.
Ik had via een wederzijdse vriend jullie adres gekregen.
Ik heb toen bij jullie op de bank gezeten en een kopje thee gedronken. Nog bedankt voor de gastvrijheid en de conversatie!
Jammer dat jullie leven zo op zijn kop is gezet door de aardbeving. Gelukkig is niemand in de familie gewond geraakt. Ik kan mij voorstellen dat dit moment een moeilijke periode is. Gelukkig begint jullie nieuwe leven in NL snel. en hebben jullie ook mooie herinneringen aan NZ!Groetjes en veel geluk in de toekomst! Lynn ( ik woon nu alweer twee jaar in N.Y.)
Het valt mij op dat niemand het heeft over de economische crisis, die helaas op geheel Europa drukt. Momenteel is er geen enkele economische groei in Nederland; deze krijgt het slechtste cijfer van Europa. Niet voor niets zijn er regelmatig massa-ontslagen (geweest). Natuurlijk moet men positief in het leven staan, maar enige realiteitszin kan geen kwaad. Overschat de dingen niet, want (werkend) Nederland is niet meer het land dat u ooit heeft verlaten ! Take care !!
Als ik eerlijk moet zijn begrijp ik niet waarom mensen terug naar Nederland gaan als het tegenzit. Tellen de redenen waarom men Nederland in de eerste plaats verlaten heeft dan niet meer? Als je terug gaat naar Nederland ben je toch immers ook werkeloos?
Persoonlijk zou het niet in me opkomen om terug te gaan. Wellicht maakt de reden waarom men emigreert uit. Wij besloten te emigreren omdat we de onverdraagzaamheid, de onverschilligheid van de mensen, die gedwongen worden om letterlijk als kippen in in een kippen fokkerij op elkaar te wonen, niet meer aankonden. Mensen die dicht op elkaar zitten dat geeft irritaties, je hebt geen privé meer, geroddel van de buren, constant storend lawaai, iedereen die een mening heeft over hoe jij je leven zou moeten indelen. Om nog maar te zwijgen van de regeltjes en wetjes van de regering die elke inovatie of zelf ontplooing meteen de kop indrukken.
Als je om die reden weggaat, zoals wij, dan is het vrijwel onmogelijk dat daaraan iets is verandert en dus zal het niet in ons opkomen door wat voor moeilijkheden dan ook om terug te gaan. Nederland heeft ons als land waar je je vrijelijk kan ontwikkelen en een toekomst kan opbouwen niets te bieden. Als het ons onmogelijk zou worden gemaakt om wat voor reden dan ook om hier te blijven dat zouden we zeker naar een alternatief woon en werk land zoeken maar absoluut niet terug naar Nederland!
U denkt te economisch, elke Nederlander heeft een bloed circulatie, waar het rood, wit blauw in verankert is, maar ook een altijd welkom thuis garantie bied.
je haalt de woorden uit mijn mond. ook wij hebben met tegenslag te maken gehad en krabbelen er langzaam weer boven op. wij zijn heel erg besodemieterd toen wij een eigen bedrijf kochten hier,(na ons heeft de verkoper het nog 3 keer verkocht op de zelfde manier) en op zo*n slimme manier dat hij niet te pakken is!!! afijn door deze ervaring hebben we ons eigen gebouwde droomhuis moeten verkopen omdat we iedereen netjes wilde betalen,en ook om onze naam zuiver te houden voor de kinderen, NZ is een klein land. wij hebben overwogen om weer verder te trekken, maar absoluut niet naar nederland, inderdaad met in het achterhoofd de reden, waarom we vertrokken waren!!! we hebben uit eindelijk besloten om hier te blijven, en we roeien met de riemen die we hebben. ik pluk geen appels, maar ik maak schoon in een hotel, en het maakt me niks uit, als wij niet werken hebben we nog steeds het vakantie gevoel,wat we hiervan hebben opgestoken is dat we met heel weinig toch blij kunnen zijn, ook al hadden we het ons anders voorgesteld.
Beste mensen dan maar appels plukken maar terug gaan nooit!!!!!!!!!!!!!
Jammer,veel geluk in de toekomst:
Erg jammer dat jullie terug moeten keren naar Nederland.
Alleen een vraag: Hebben jullie nog steeds een Nederlands paspoort en is daarom teruggaan naar Nederland geen probleem?
Hebben jullie recht op een uitkering als jullie terugkeren?
Dit in het geval dat Hugo geen werk kan vinden?
Jullie allemaal succes toegewenst.
Domme pech met verstrekkende gevolgen, it happens. Succes in NL.
Ik dacht: weer zo'n verhaal van onvoorbereide Nederlanders in het buitenland. Niet dus, wat een ontzettende pech en onvoorzienbare ellende. Ik geloof dat het niet allemaal voor niets geweest is, de buitenland ervaring die jullie kinderen opgedaan hebben is essentieel voor hun vorming (zovelen in NL missen de meer wereldse kijk) en jullie kunnen er op terug kijken dat je geprobeerd hebt een droom waar te maken ipv 'had ik wellicht ...'. Veel sterkte gewenst.
Inge en Hugo, het spijt me te lezen van al jullie tegenslag in Nieuw Zeeland maar jullie en jullie kinderen lijken veerkrachtig genoeg om weer een goed leven op te bouwen in Nederland. Veel sterkte en succes toegewenst.
Nieuwe reactie inzenden