Van een hardtrappende ouder op een bakfiets vol kinderen kijkt in Nederland niemand meer op. Nu moet de bakfiets ook het buitenland veroveren. In de serie Nederlandse exportsuccessen: de Fietsfabriek.

Tulpen, molens en de Fietsfabriek. Als buitenlandse cameraploegen Nederland in beeld brengen, dan komen ze vaak ook even langs bij de fietshandel in de Amsterdamse Pijp. ‘Frankrijk, België, Japan, Duitsland, Spanje, Zuid-Korea, Rusland en de Verenigde Staten’, trots somt eigenaar Dave Deutsch de landen op waar ze op televisie zijn geweest. De cameraploegen komen voor de mediagenieke modellen die in de winkel staan, zoals de fiets voor lange mannen, de fiets zonder kettingkast, de eenwieler en natuurlijk het succesnummer: de bakfiets.

Trend
De bakfiets bestaat al lang als transportmiddel, maar is sinds eind jaren negentig ook populair onder jonge ouders. Kinderen, boodschappen, de Maxi Cosi, alles past er in. De Fietsfabriek, opgericht in 2004, heeft van het begin af aan handig ingespeeld op deze trend, door de bakfiets in alle vormen en maten aan te bieden. Per jaar verkoopt het bedrijf  2500 fietsen in Nederland; 500 gaan naar het buitenland.

Potentie
Deutsch ziet veel potentie in de internationale markt. ‘Je ziet wereldwijd overal dat er fietspaden worden aangelegd. Vroeger waren het vooral de arme sloebers die fietsten, maar nu zijn het de creatievelingen die niet langer hun kinderen met de auto vijf blokken verderop naar school willen brengen.’

Tokio
Het merendeel van de fietsen die naar het buitenland gaan, worden verkocht via een dealernetwerk. Ze gaan naar fietsenwinkels in Europa of verder weg, bijvoorbeeld naar Tokio. ‘Jaarlijks exporteren we zo’n 10 tot 20 fietsen naar Tokio. Japanners houden van kwaliteit en ze zijn behendig want ze kunnen al fietsen. De bakfietsen worden daar niet alleen aan Nederlandse expats verkocht, maar ook aan de Japanners zelf.’

Hollands Dorp
Een tiental fietsen staat in Zuid-Korea in het Hollands Dorp. ‘Ze hebben er een Hollands Dorp nagebouwd’, vertelt Deutsch, ‘dat daar heel bekend is. We hebben hen een partij verkocht en die gebruiken ze om foto’s mee te maken.’

Berlijn
In Berlijn heeft de Fietsfabriek twee eigen winkels. Hier begon in 2005 hun eerste buitenlandse avontuur. Mede-eigenaar Yalçin Cihangir liep in Berlijn tegen een geschikt pand aan dat te koop stond. ‘Een voormalige motorfabriek met ongepleisterde muren en nog een ophanger voor motoren. Berlijn was niet zo duur. We dachten: we huren het pand en we zien wel.’

Een voormalige werkgever van Cihangir, waar hij nog had gewerkt als afwashulp, wilde wel naar Berlijn verhuizen en opende er een winkel. Sinds een half jaar hebben ze een tweede showroom in Berlijn. Hun bakfietsen zijn nog altijd een bezienswaardigheid in Duitsland, zegt Deutsch. ‘Een klant vertelde me dat hij in München, een rijke stad, meer aanspraak heeft dan de eigenaren van alle Rolls Royces en Ferrari’s die er rondrijden.’

Verenigde Staten
Sinds een paar maanden heeft de Fietsfabriek ook een vestiging in Chicago. De winkel is in handen van een Amerikaan. ‘Deze man, Jon Lind, werkte in Nederland bij PricewaterhouseCoopers, was verliefd geworden op onze fietsen. Hij is met een paar containers die kant op gegaan.’ In de VS fietsen ze nog niet, zegt Deutsch, maar in Chicago en ook in New York worden wel fietspaden aangelegd. ‘In de VS moet een culturele verandering plaatsvinden. Het duurt nog wel een tijdje voordat Amerikanen hun auto’s laten staan en op de fiets gaan. Maar ze zijn zich steeds bewuster van hun gezondheid en daar past fietsen ook bij. Bovendien wil Obama de Amerikanen afhelpen van hun olieverslaving. De afstanden in de VS zijn wel groter, maar Amerikanen kunnen best op de fiets naar school of op bezoek bij een vriend.’

Bescheiden winst
Erg winstgevend is de export nog niet. De basis van de fietsen wordt gemaakt in een fabriek in het Turkse geboortedorp van Cihangir. Vervolgens worden de fietsen in Amsterdam in elkaar gezet om per container naar het buitenland gestuurd. Een vrij duur proces. Deutsch: ‘We maken nu nog een bescheiden winst, maar we zien het vooral als een investering op lange termijn. Ik ben misschien niet rijk, maar ik voel me wel heel rijk als ik door Amsterdam loop en al die mensen op onze fietsen zie.’

Meer interessante verhalen lezen? Abonneer je op de gratis WereldExpat nieuwsbrief