Ik zal het maar meteen bekennen; ik ben een ex-Saab rijder. Ik ben dus -samen met duizenden andere ontrouwe klanten - mede verantwoordelijk voor het debacle waar het sympathieke Zweedse merk uit Trolhättan de aflopen maanden doorheen heeft gemoeten.
Waar ging het mis? Wanneer was mijn liefde voor het ooit zo karaktervolle Saab over? Het begon eigenlijk al met de zeer matige bouwkwaliteit. Daar stonden Saabs weliswaar al jaren bekend om, niet voor niets is de tweedehands waarde niet meer dan een grijpstuiver, maar mijn twee nieuwe (!) Saabs hebben me allebei wel erg lelijk laten staan.
DENG!
Zo liet mijn '9-3 coupé' uit 2003 vanaf de allereerste meters na de showroom een hard gebonk horen uit de motorruimte. Bij het flauwste bochtje, bij de geringste verkeersdrempel: DENG! Teruggekeerd bij de garage bleek een van de vier grote bouten waarmee de motor was opgehangen simpelweg te ontbreken! De chef werkplaats trok zijn schouders op: 'Ach meneer...'
Spijt
Ik had het snel gezien met deze auto, maar bleef het merk tegen beter weten in nog trouw. Helaas, het ging van kwaad tot erger. In 2005 kocht ik een 9-3 Sportssedan. Grootmoedig stapte ik heen over het feit dat die auto op het onderstel van een Opel Vectra stond. Hij zag er uit als een Saab, hij rook als een Saab, hij reed als een Saab. Soit. Maar daar kreeg ik snel spijt van.
Rijdend Stoombad
Al in het eerste half jaar liet de glanzende bolide midden in het centrum van Antwerpen beide elektrische ramen met een klap omlaag donderen. Het regende, en wat ik ook deed; ze bléven omlaag. Korte tijd later hield de interieurventilator ermee op; binnen een paar minuten voelde de auto aan als een rijdend stoombad, en om uitzicht door de beslagen voorruit te houden moest ik bij ieder weertype en elke snelheid de ramen openhouden. Die ventilator, diep verscholen achter het dashboard, is vier keer vervangen!
De verdere drama's zal ik hier onbesproken laten, maar ze waren ernstig, en veelvuldig.
'The General'
In diezelfde periode kwam het eigen karakter van Saab onder invloed van General Motors steeds verder in de knel.'The General' heeft zijn kleine Zweedse stiefdochter nooit begrepen. En het laatste wat de klanten nog trok, het 'beetje speciale' van Saab verdampte. Het Vectra onderstel was natuurlijk een 'faux pas' zonder weerga, maar het was nog lang niet het ergste.
Met een schokkend gebrek aan inzicht bedacht GM dat Saab uit de rode cijfers zou klimmen als ze een SUV in het gamma zouden krijgen. Na wat rommelen in de magazijnen kwam er een foeilelijke en ouderwetse Ford SUV in de showroom te staan waar een uiterst krampachtig Saab-neusje 'aangekleid' was. Het gedrocht verkocht voor geen meter.
Rommelzolder
Misschien was die Ford wel té groot', dacht de Generaal, en klom weer op de rommelzolder. Het resultaat was een nóg grotere klap in het gezicht van de klanten: Saab lanceerde het kleine model '9-2', een nauwelijks vermomde Subaru. Gelukkig is dat geval nooit in Europa op de markt gekomen, maar wat imago betreft was het kwaad geschied; de klanten holden bij bosjes weg.
En ook ik hield het voor gezien. Ik rijd nu Skoda, wat onder echte 'autofielen' nog steeds 'Not done' is. Die auto is net zo duur als mijn laatste Saab, maar hij is groter, comfortabeler, schoner en zuiniger. En er is na jaren nog steeds niks kapot! Als echte Hollander ben ik best bereid te betalen, maar ik wil wél waar voor mijn geld.
Spyker?
En Spyker? Zal dat maffe kleine -en verliesmakende - sportwagenmerkje echt de redding betekenen? Komt het de lening van 400 miljoen die het krijgt van de Europese investeringsbank te boven? Eén ding heeft Spyker goed begrepen; het kapitaal van Saab is zijn geschiedenis, zijn imago, en zijn karakter. Als dat weer terug kan komen juist door de ontwerpers in Trolhättan de vrije teugel te geven, dan heeft Saab een kans, dan kunnen de klanten zomaar terugkomen.
Eigenlijk is het als het verhaal van David en Goliath. Weten we het nog? David won.
E-mail deze pagina
Print deze pagina
ik vind het een beetje triest iedere keer weer te horen wat voor slechte ervaringen iedereen weer heeft. Bovendien is het zeer eenzijdig en dat valt mij zeer tegen van de Wereldkrant. Ik heb op dit moment twee saabs Cabrio en een 9-5 Combi mit Biopower. Ik ben een zeer tevreden Saab rijder ! Ja, ik heb ook problemen gehad maar ben werkelijk onder de indruk hoe Saab dit opgelost heeft en de Service die ik van de de Garage krijg. Als jullie dan toch een negatief verhaal publiceren geef dan ook de andere zijde weer ! We hebben op dit moment genoeg negatieve rotzooi om ons heen
groeten uit Duitsland
Kan me helemaal vinden in het verhaal van Reinoud. Ikzelf heb een van de laatste modellen hatchbacks, helaas niet meer gemaakt, en die heeft mij en de mijnen altijd trouw gediend, een lekke band daargelaten. Hij staat bij mij voor de deur en elke ochtend, wanneer ik thuis ben, en in de buurt lopend of fietsend boodschappen doe, krijgt hij een klopje op de motorkap of dak als groet. Ik ken de gevoelens. De wagen verdiend aandacht.
Hopelijk heeft Spyker dat ook door en kunnen we, als trouwe Saab aanhangers, een goede toekomst zowel in model als kwaliteit, tegemoet zien.
Dick N. Huele
Perz.Golf
De enige manier waarop dit iets kan worden is als een superieur ontwerp wordt gekoppeld aan de nieuwste technologie, zoals in de hoogtijdagen van Saab. Zie ook http://www.faqt.nl/?p=3453
Hear hear!
En nogmaals: het kapitaal van Saab is zijn geschiedenis; creativiteit samen met innovatieve technologie kan het merk redden. dat heeft het tenslotte ook groot gemaakt.
Hallo Reinoud,
Dank voor je leuke reactie, en je verhaal is precies het voorbeeld wat we nog nodig hadden. Ondanks alles wat er het afgelopen decennium onder GM is fout gegaan staat het beeld van de oude trouwe Saab nog altijd overeind. Als de Zweden dat onder Spykerleiding kunnen cultiveren zijn alle fouten vergeven en vergeten, en komen de klanten terug. Ik weet het zeker.
Groeten,
Thijs Westerbeek van Eerten
Eindelijk weer eens een goed bericht. Uit Nederland. De Nederlandse sportwagenbouwer Spyker neemt de Zweedse autobouwer Saab over. Saab was tot de datum van de overname door Spyker in handen van General Motors. Een gerenommeerd Europees autobedrijf blijft daarmee in Europa. Nee, het komt terug naar Europa. De demonstraties wereldwijd van de vele “Vrienden van Saab” hebben dan toch een positief effect gesorteerd.
Mijn vrouw en ik hebben vele jaren lang in de al wat oudere Saab Classic gereden. Voor ons werk, familie- en vriendenbezoek en op vakantie naar en door veel landen in het oude Europa. Andorra, België, Duitsland, Frankrijk, Italië, Liechtenstein, Luxemburg, Polen, Portugal, Spanje, Zwitserland. Met ons tweetjes. Onze De Waard tent achter in de grote kofferbak.
Wat laag op de wielen, reed onze oude trouwe 900 Classic, ons met veel zelfvertrouwen, over ’s Heren wegen. Berg op, pas af, heuvel over, heuvel af, door weer en wind, door regen, bliksem en donder. Hij liet ons nooit in de steek. Een keer de klok rond, en nog een keer. Echt nooit een steekje laten vallen? Nee? Ja, toch wel, een keer maar! Tijdens zijn derde ronde dans! Maar dat kwam omdat de Zweedse techniek zich niet liet manipuleren door mijn rudimentair technische kennis van auto’s. En zeker niet van Zweedse auto’s. En vooral niet een auto van het charismatische niveau van de Saab Classic. Vreselijk, ik schaamde mij achteraf behoorlijk. En terecht dat mijn handelen hem in het verkeerde keelgat schoot. Ik had hem ook niet netjes behandeld. Na een lange rit, doodmoe, een beetje weggefrommeld naast onze tent in een hoekje op een simpele camping aan de voet van de Pyreneeën. Dat doe je natuurlijk niet met een auto van stand. De volgende dag kroop ik blij en uitgerust uit onze tent, maar vergat hem te groeten. Ook heb ik niet even het olie- en waterpeil nagekeken. Dat deed ik anders altijd. Good morning my dear Saab! Goed uitgerust, een beetje bijgekomen? Olie-, water- en remoliepeil ok?
En als ik hem dan startte, grommelde hij meteen blij met zijn bekende diepe, wat hese bas. Net zoals een blije Harley Davidson grommelt als hij gestart wordt en wegrijdt. Niet precies zoals de Harley, anders, en dan op zijn Saab Classic’s. Dat heerlijke vertrouwde geluid werd mij die morgen dus niet gegund. Helemaal niets, geen enkele reactie. Dat is schrikken, zo in de middel van het Pyreneese no where. Dealerboekje erbij. Geen Saab dealer te vinden. Ja in Marseille of Barcelona. De Campingbeheerder kende een monteur in het dorp 15 km. verderop. En die kwam. Motorkap open, een beetje kijken, rommelen en wat mompelen. Start u maar. En ja hoor, hij liep. Als een lentezonnetje, als een klaterende ochtendplas. Wat ben ik u schuldig? Niets, want het is een mooie auto! Wie had dat gedacht, een echte “Saab fluisteraar”, zomaar in het wilde Frans-Spaanse grensgebergte. Ik niet. Vanaf dat moment hebben wij ons altijd aan onze ochtendrituelen gehouden. De Saab, mijn Saab 900 Classic en ik. Tot het moment dat wij voorgoed naar een ver land gingen. Wij verkochten hem aan een goede vriendin. Het was gelukkig een liefde op het eerste gezicht. De Saab en zij. Zij en haar Saab. Wij hebben hem later nog een paar keer teruggezien. Maar de rondes gingen tellen, en uiteindelijk is onze Saab naar zijn eigen Saab hemel vertrokken. Ik denk nog vaak aan hem. Mijn trouwe kameraad. Nooit liet hij mij in de steek. Ja een keer, maar dat kwam omdat ik hem in de steek liet.
Als ik ooit weer terug naar Nederland ga, staat er gelukkig een Saab voor me klaar. Een Spyker Saab.