Als Nederlandse leven in Houston, Texas? 'Het is een cultuurshock', zegt Silvie Warmerdam. 'Alles, maar dan ook alles gaat via de kerk. Dat vond ik vooral zo opvallend. De drie vragen die ze je stellen zijn standaard: hoe heet je? Waar woon je? En naar welke kerk ga je? Als je, zoals wij dan, antwoordde: géén, dan stond je er buiten.'

'Blonde haren onder een cowboyhoed' heet het boek dat Silvie Warmerdam over haar eerste jaar Houston, Texas schreef. Een boek met korte schetsen over het dagelijks leven van Silvie, haar man Harro en hun drie zonen (met blonde haren) in een staat die oppervlakkig gezien heel erg lijkt op het Amerika zoals we dat kennen uit de films. Maar in de praktijk toch compleet anders is.

Kinderen van God
'Vrouwen hebben heel eigen gymlokaal via de kerk. De scouting voor de kinderen gaat via de kerk. Het hele sociale leven is geregeld via de kerk,' aldus Silvie. In de praktijk betekende dat voor haar en haar gezin dat ze er niet echt bij hoorde. Maar elk nadeel heeft ook z'n voordeel. Haar middelste zoon, die het syndroom van Down heeft, werd door zijn omgeving in Houston volledig geaccepteerd. 'Misschien wel vanuit de gedachte: we zijn allemaal kinderen van God.'

Toen ik met hem bij de kapper kwam, reageerden ze daar totaal niet op. Terwijl als we in Nederland zijn ik toch vaak medelijdende blikken krijg. Mensen die je vermijden. Mensen die niet goed weten hoe ze moeten reageren. Wat ik kan begrijpen - dat deed ik ook voordat hij geboren werd. Maar dat gebeurt dus in Texas sowieso nooit,' aldus Silvie.

Tandarts     
Niet dat het leven altijd gemakkelijk is met een zoon met het syndroom van Down in Amerika. Zo weigerde de tandarts zijn tanden schoon te maken en te polijsten. Eerst een verklaring van de cardioloog dat z'n hart het aankan, anders doe ik dat niet, was z'n redenering.

'De Amerikaanse medische wereld. Tja, daar word je niet zo blij van,' zegt Silvie. 'De angst voor liability (het nemen van verantwoordelijkheid, aansprakelijk zijn, red.) is zo ontzettend groot. Met andere woorden: de tandarts durfde niet op mijn woorden te vertrouwen dat zijn hart het aankon. Die was dus bang dat-ie werd gesued. Nou ja, de cardioloog moest hartelijk lachen toen ik 'm om die brief kwam vragen.'

Positieve draai
Soms had Silvie Warmerdam het echt moeilijk met de American way of life. Zeker omdat aan zo'n beetje alles een positieve draai wordt gegeven. Ze herinnert zich dat ze in een 'belangengroepje van ouders van kinderen met het syndroom van Down' verzeild raakte. 'Ja. En dan gaat het er natuurlijk ook nog over dat ze zo blij zijn dat God hun zo'n kind gegeven heeft. En dat gaat me gewoon echt véél te ver.'

Silvie en haar gezin wonen sinds korte tijd (weer) in Virginia. Aan de oostkust van de VS, in een gebied dat veel meer op Europa lijkt dan Texas. Niet dat ze gevlucht is, haar man moest er gewoon heen voor zijn baan. Mist ze Houston? 'Nee,' zegt ze. 'Volgens mij ga ik dat verder niet missen. Alleen het zwembad, dat we in onze tuin hadden. Dat missen de jongens ontzettend.'

Blonde haren onder een cowboyhoed verschijnt 16 september 2011 bij uitgeverij Boekenplan en kost €16,95.