Hoe vind je een partner als je als Nederlandse in het buitenland woont? Drie Nederlandse vrouwen over daten in Dubai, de Verenigde Staten en Guatemala.
In Nederland gaat de zoektocht naar een leuke man niet altijd over rozen. Er zijn genoeg vrouwen die zich hebben ingeschreven bij een datingsite of relatiebureau in de hoop een partner te ontmoeten. Hoe is dat in het buitenland? Is het als expat juist makkelijker of lastiger om iemand tegen te komen?
Ontrouw
In Guatemala ondervond Hanneke (32, sportpedagoog) dat het 'machismo' een goede relatie in de weg stond. In de zes jaar die ze er woonde, had ze 1,5 jaar iets met een Guatemalteek. 'De meeste mannen zijn ontzettend lief. Ze behandelen je echt als een prinsesje. Daar kunnen Nederlanders nog wel wat van leren. Maar ze zijn gewoon nooit trouw. Ook mijn vriend bleek vreemd te gaan.'
Ze waarschuwt dat je als westerse vrouw in Guatemala ook wel moet oppassen met wat je doet. 'Als je het stempel slet hebt, en dat gaat daar snel, dan kan je daar zelfs op je werk problemen mee krijgen.'
En dan zijn er nog de 'vissers', mannen die speciaal achter blonde vrouwen gaan omdat ze denken dat die geld hebben en ze vervolgens bestelen of bedriegen.
Aanraken
Ook in Dubai maken cultuurverschillen het soms lastig om iemand te ontmoeten. Margret (29, personal assistent) ging vaak op stap in uitgaansparadijs Dubai, vooral sinds ze de relatie met haar Nederlandse vriend had verbroken.
'Als je hier als single vrouw uitgaat, denken mannen wel eens dat je een prostituee bent. Sommige mannen hier zijn niet zo gereserveerd als Nederlanders. Ze stappen sneller op je af en raken je ook makkelijker aan. Gewoon even aan de schouder, hoor. Maar als je dat toelaat, dan verwachten ze ook gelijk dat je meer wilt. Er is me wel eens gevraagd hoe duur ik was.'
Serieuze date
Linda (43, werkte jarenlang in de strategie & marketingsector en runt nu een eigen bedrijf) heeft moeite met de 'typisch' Amerikaanse mannen die ze ontmoet. Ze verhuisde op haar zesde ze naar de Verenigde Staten, om op haar 22ste voor haar studie terug te keren naar Rotterdam.
Nu woont ze al weer heel wat jaren in de States. Ondanks 'heel veel dates' klikt het maar niet. 'Ik ben te direct en te slim en dat stoot Amerikanen af. Mannen houden hier niet zo van assertieve vrouwen. Ze voelen zich ongemakkelijk als een vrouw een betere baan heeft. Ik heb veel knappe en slimme vriendinnen die single zijn.'
Ze ergert zich ook aan de formele manier waarop Amerikaanse mannen en vrouwen met elkaar omgaan. Een afspraakje is in de VS meteen een serieuze date, zegt ze, met bijbehorende verwachtingen en regels. Zelfs nu ze de 40 is gepasseerd, gaat het er nog steeds hetzelfde aan toe.
'De man kiest het restaurant en betaalt de rekening, hoe de avond ook verloopt. Ik heb wel eens gehad dat iemand met wie ik een afspraak had, er duidelijk niets aan vond. Maar hij had zo’n honger dat hij na de drankjes toch nog eten bestelde. Vervolgens koos hij heel opzichtig twee voorgerechtjes zodat hij niet te duur uit was.'
Linda heeft na haar teleurstellende ervaringen met Amerikaanse mannen liever een Nederlandse vriend of anders een andere expat. 'Het liefst ontmoet ik een expat met wie ik overal een paar jaar kan wonen.'
Nederlandse expats
Margret zegt dat ze in Dubai niet echt op zoek ging naar een nieuwe relatie, maar dat ze wel eerder keek naar westerse expats dan naar iemand van ver. 'Het lijkt me best lastig om een relatie te hebben met een man met een hele andere cultuur en opvoeding. Ik heb veel relaties daarop zien stuklopen.'
In Dubai is het volgens haar niet zo makkelijk om een leuke Nederlander te vinden. 'De Nederlandse gemeenschap bestond voor de crisis uit zo’n vijfduizend mensen en ik denk dat de helft inmiddels is vertrokken. Het zijn vaak ook nog eens getrouwde mannen die hun gezin hier hebben. Die ene vrijgezel moet je dus maar tegen het lijf lopen.'
In Guatemala had Hanneke überhaupt weinig keuze. 'Er waren wel een paar westerlingen, maar die waren al bezet. Of ze kregen een Guatemalteekse vriendin die hen helemaal in de watten legde. Andere expats bleven maar een paar maanden en ik had geen zin in een soort vakantieliefde.'
Datingsites
Hanneke heeft zich wel eens ingeschreven bij een Nederlands relatiebureau, maar erg vruchtbaar was dat niet. 'In Nederland zaten al mijn vriendinnen bij datingsites. Ik heb me toen ook aangemeld en een tijdje contact gehad met een Nederlandse jongen. Maar dat schoot natuurlijk niet op van zo’n afstand.' Linda zegt veel van haar dates te ontmoeten via internet, iets wat heel gewoon is onder singles in de VS.
In Dubai, vertelt Margret, bestaan die mogelijkheden nauwelijks. Datingsites zijn verboden. Margret: 'Je ziet hier wel veel contactadvertenties. Maar daar staan dan hele ouderwetse dingen in als: 'vrouw zoekt degelijke man' of 'man met goede baan gezocht'.'
Nieuwe vriend
Margret zal in ieder geval de komende tijd niet meer daten, want zij heeft sinds een paar maanden weer een relatie. 'Ik heb iemand tijdens het stappen ontmoet. Hij is Zuid-Afrikaan, maar spreekt ook Nederlands. Dus ondanks dat hij van ver komt, voelt het toch vertrouwd.'
Hanneke woont sinds kort weer in Nederland en zegt nu niet op te zoek te zijn naar een man. 'Ik ben een happy single. En eerlijk gezegd heb ik ook niet meer zo’n zin in een Hollandse boy uit Brabant. Het moet wel iemand zijn die ook wat heeft meegemaakt.'
Linda lacht op de vraag of ze stopt met daten nu ze de hoop op een man heeft opgegeven. 'Ik denk dat ik gewoon doorga. Zelfs al ben ik 90, dan zal ik nog steeds daten. Daarvoor vind ik mannen veel te leuk.'
Meer interessante verhalen lezen? Abonneer je op het gratis WereldExpat Magazine
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Ik woon sinds 2 jaar in Liberia. Ondanks mijn eerdere scepsis, ben ik toch verliefd geworden op een Liberiaan en hebben we een relatie. Hij is een hele lieve, trouwe (en dat is zeldzaam hier!) man. Maar de culturele verschillen zijn enorm! De meest basale ideeën over relaties zijn verschillend: in NL is je partner ook je maatje, in Liberia is dat vooral de persoon waar je seks mee hebt en kinderen mee krijgt, meer niet. Ook blijkt dat we een ander idee hebben over vertrouwen; in Liberia begint een relatie met wederzijds wantrouwen, in NL met een bepaalde mate van vertrouwen.
Zijn familie dreigt hem nu te verstoten omdat hij een relatie heeft met een "white witch" en dat is bijna ondraaglijk voor hem. Daarnaast heeft hij twee kinderen bij twee verschillende vrouwen en één van die vrouwen is het niet eens met zijn keuze. Kortom: het valt niet mee. Bezint eer ge begint!
Beste Pien , Lees je eigen tekst een paar keer GOED over en over, Ik denk dat je dan tot de conclusie zou moeten komen dat je HET al weet, stoppen met die relatie, die maakt Jou alleen maar ongelukkig , misschien niet vandaag maar wel morgen !! Ik herken wel jou verhaal ,Ik HAD die problemen ook in Oost Europa, Georgië, Rusland, Belarus en Ukraina, Je echt partner is gewoon voor het dagelijks gedoe , De rest doe je buiten de deur en dat in de ruimste zin van het woord ! Ik heb 3 keer een eind aan mijn relatie gemaakt voor ze het eindelijk had begrepen ! Niet sex, maar altijd op pad met vriendinnen en familie. Gek is toen ik dat OOK ging doen, op aanraden van Ukrainse vrienden, toen was het hek van de dam. JALOERS , zoiets heb ik nog nooit eerder mee gemaakt. Nu is alles OK en we hebben 2 dochters en een zoon 12- 10 en 7 jaar , het kan dus wel , maar het kost tijd en geduld !!
Ik ben 7 jaar geleden, op "latere" leeftijd- 42, naar Australie verhuisd om een ander leven op te bouwen. Het beste wat ik ooit gedaan heb.
Het klimaat geeft vrijheid. Ik heb een ontzettend leuke baan in Sydney en goede vrienden. Ik ben ook een naturist en het is niet makkelijk om een partner te vinden hier die dat niet vreemd of bedreigend vindt. Veel mannen zijn hier emotionaal afhankelijk van wat de vrouw doet en de meesten willen graag constant in "controle zijn". (noem het co-dependent) Dat vind ik erg lastig en kan er niet aan wennen. Intimiteit en sex beleef ik daardoor ook anders en minder vrij. Ik heb geen verlanglijst maar ik wil graag een partner die voor zich zelf kan zorgen in alle opzichten en als dat niet lukt dan draag ik daar de consequentie van. Al kan het soms eenzaam zijn.
Eerlijk gezegd heb ik ook moeite met de Nederlandse directheid en bemoeizucht. Een mening opdringen waar je niet om vraagt. Ik ben zo niet opgevoed en ik denk dat de Engelse cultuur me daarom beter bevalt. Leven en laten leven.
Ik wil graag helpen als er iemand is die een website wil opzetten Ik een PA en een goede organisator met redelijk wat contacten.
Hi Joysey, ik las je verhaal en wat mij intrigeerde is dat je op latere leeftijd naar Oz bent gegaan. ik ben 49 en druk bezig te onderzoeken welk visum ik kan aanvragen om naar Australie te emigreren. welk soort visum heb jij kunnen krijgen en heb je tips, adviezen voor me die me veel tijd zouden kunnen besparen? ik heb een website gehad en verkocht. ik weet alleen niet wat er allemaal in Oz mogelijk is. hoor graag van je.
hartelijke groet,
Dutchy
Het is niet zo makkelijk meer sinds Februarie om naar Oz te emigreren, tenzij je een speciaal beroep hebt wat hier nodig is. er zijn verschillende websites waar je op kunt kijken. Dit programma laat me echter geen links vermelden. Je kunt me emailen jvanb.au@gmail.com
Als je ouder bent dan 45 is het HEEL moeilijk , ze willen mensen tot 45 zodat ze er nog minstens 20 jaar iets aan hebben , anders word het net als Nederland en Duitsland een land vol bejaarden !! Daar zitten ze dus niet op te wachten schijnbaar !!
Wat Michel uit de Ukraine schrift was destijds ook mijn ervaring bijvoorbeeld bij het 50plus net.
De vrouwen zoeken een man met een goed pensioen of goede baan. Ze hebben daarbij ook nog wel erg veel eisen en voorwaarden waaraan de man moet kunnen voldoen. Ik ben er toentertijd op afgeknapt.
De ridder op het wittepaard bestaat niet niet zoals de prinses met het gouden kroontje en glimmende schoentjes. Je vindt nooit alles in één partner. Dat is een illusie en een ijdele gedachtespinsel.
Wel is het juist dat hoger opgeleiden vrouwen veel meer moeite moeten doen om een man of vriend te vinden. Nog steeds hebben erg veel mannen er problemen mee als de vrouw een gelijkwaardige opleiding heeft dan de man.
Uit mijn werkkring weet ik dat heel veel vrouwen zichzelf behoedzaam opstellen om de man niet af te schrikken als de vrouw vocabilair erg spraakzaam is. Ik houdt er wel van. Je hebt dan eindelijk een fijne tegenspeler gevonden om samen een rijkgevulde parlemantaire discussie te voeren en verschillen van inzicht te bepraten en om ook cultuurverschillen te kunnen overbruggen.
Het is genieten van het leven, het werk en de mensen hier in China.
Maar -als single vrouw- : vergeet het leven met een man. Westerse mannen zien westerse vrouwen niet staan in het bombardement van lokale bevalligheid, aangetrokken tot de Chinese popperigheid. En verder: Chinese mannen vinden westerse vrouwen gewoon doodeng: te onafhankelijk en te groot! Andersom; 't is voor westerse vrouwen goed zoeken naar aantrekkelijke 'mainland'-Chinezen.... vaak met een in zichzelfgekeerde blik, de wens tot vrouwelijke afhankelijkheid. OK, er loopt soms een interessante Chinese kunstenaar voorbij, met een andere open mind en een (letterlijk!) open blik. Maar het is goed zoeken tussen 1,4 miljard mensen.
Ik woon in de US mijn vrouw is twee jaar geleden overleden. Ik heb een paar maanden geleden een vrouw in CHina ontmoet. Zij kwam naar de US om mij to ontmoeten en in November ga ik na China.
Het was niet makkelijk iemand the vinden maar since U in China zou ik graag willen weten hoe het is om in China te wonen
Misschien een idee. Waarom begint niet een van die single expats, met veel extra tijd, een soort van dating site voor single in het buitenland werkende , wonende, Nederlanders/Belgen, die graag een partner hebben!
Ik ben 65, woon al 20 jaar in Australie, daarvoor 20 jaar in USA, en 24 in Nederland.
Heb in Nederland nooit een Nederlandse vriend gehad. De jongens die ik wel hebben wilde waren niet in mij geinteresseerd. Ik werkte in een internationale studie inrichting en had daar evt een Zuid-Amerikaan als vriend. Toen hij naar VS emigreerde ben ik hem gevolgd, maar dat liep af, grotendeels door culturele verschillen. Ik werkte toen bij de VN in NY en heb veel mannen van allerlei landen als vriend gehad. Daar was niets serieus bij, want we waren allemaal expats die eventueel weer zouden vertrekken. Sommigen waren ook getrouwd maar vrouwlief was "back home". Happy hour in NY was een vleesmarket heb daar maar 2x aan meegedaan.
Ondertussen studeerde ik savonds en had niet veel tijd voor daten. Ik werd lid van Mensa in 1977 en waar ik ook woonde later ik kon altijd een Mensa groep vinden om een "social life" mee te hebben.
Evt trouwde ik een Iranier, die ik had ontmoet op een expat huisparty, na een jaar samenwonen. Hij deed niets aan Islam..... totdat we getrouwd waren, toen was het opeens wel zijn geloof. Dat is toen ook vlug stuk gelopen.
Daarna verhuisde ik naar Texas voor een baan als econoom bij 'n oliemij. Daar was het helemaal niets, de enige man die mij mee uitnam was een olie miljonair met slechte adem die bij mij in de straat woonde. Intellectueel wel interessant maar verder niet. En een golddigger ben ik niet.
Voor serieus daten was ik te intelligent (vindt geen enkele man leuk), en assertive. Dat assertive zijn had ik pas in NY geleerd, in de jaren 70, met de Women's Liberation beweging. Voordien was ik juist nogal verlegen.
Happy hour in Texas was ook een vleesmarket, niet mijn stijl. Eventueel ontmoette ik (toevallig in een garage) een Amerikaan die 40 jaar buitenlandse ervaring had. Heb daar 5 jaar mee samengewoond in Florida.
Helaas hadden mijn moeder en hij de pest aan elkaar, en toen mijn moeder erg ziek werd terwijl ze op bezoek was ging ik voor haar zorgen. Dat was 't einde van de relatie. Wat ik ook probeerde, hij was niet meer geinteresseerd.
Een jaar daarna ben ik mijn moeder naar Australie gevolgd. Zij is nu al weer 18 jaar dood, maar ik heb hier een interessant leven met veel activiteiten in "multiculturele" sfeer. Ben lid van veel culturele groeperingen en aktief als bestuurslid in sommige daarvan.
De enige romantische vriend die ik hier had was een immigrant uit Spanje die hier ook zo'n 20 jaar was. Na een jaar stierf hij van hartaanval (hij was 60).
Sindsdien heb ik alleen nog platonische vrienden en ga meestal uit met een vriendin of in groepjes. Geen "drinks" of zo, maar concerten, theater, diner, lezingen. Dus cultureel. Daten hoeft voor mij niet meer. Heb het nooit erg leuk gevonden, en wel stressvol. Er zijn hier een aantal "social" clubs ook voor mijn leeftijdsgroep. Maar ik heb het druk genoeg. Ik ben nu gepensioneerd, heb mijn eigen huis afbetaald, en leeft komfortable. Veel mannelijke vrienden zijn gestorven de laatste 5 jaar, allemaal hartproblemen. Ik probeer me gezond te houden, ga naar de gym, en geniet van het leven als een single.
toen ik in Haiït woonde heb ik okk een relatie gehad met een Haïtien ,die ook nog veel jonger was dan ik
Nu woon ik in Zwitserland en hij in de USA ,
maar we hebben steeds contact en hopen nog....!
Ik had tijdens mijn US-tijd geen moeite om aan een leuke Amerikaanse vriendin te komen. Ik denk dat dat komt omdat je als Hollander langer en beter opgeleid bent en verder vindt men een Europees accent leuk.
Ik heb over de gehele wereld gezeten en ben gewend om meer in buitenland te zitten dan in Nederland. Laatste jaar voor firma in Iraq, maar door politiek weer terug in Nederland. Ook ik heb heb moeite om geschikte internationale, maar wel Nederlandse partner (vrouw) te vinden. Het probleem wat ik altijd ondervond is dat Nederlanders heel erg op Nederland zijn gericht en ik juist internaticionaal kijk.
Buiten de recepties en andere ambasade feestje, hoe kom je nu in goed contact met leuke partner ?
Ik heb zelf ook de afgelopen 16 maanden in Iraq gezeten en dan wel in het Noorden, Kurdistan. Niet bepaald een land om een partner te zoeken en zeker niet om partner mee te nemen. Je moet maar eens een iets wat exotischere bestemming nemen. Voor mij is Iraq wel interessant, want ik zoek de spanning en de mogelijkheden voor zaken in de moeilijke gebieden. Daar komt ook nog bij dat ik niet 1 2 3 naarstig op zoek ben naar een vrouwelijke partner. Zoek iets met zee en dan wordt het wat aantrekkelijker voor een vrouw om met je mee te gaan.
Ben ook op latere leeftijd single in the usa en kan er inmiddels een boek over schrijven en ik ben het totaal met Linda eens. De amerikaanse mannen zijn in eerste instantie aangetrokken door het feit dat je Europees bent maar kunnen onze assertiviteit en directheid totaal niet aan!
Enfin, vooralsnog werk ik aan meer stof voor een mogelijk boek maar het begint er inderdaad op te lijken dat een expat de beste mogelijkheden geeft
Hier in Engeland stootte ik zelf idd ook tegen de culturele wand. De drie jaar dat ik hier studeerde, merkte ik dat tijdens avondjes uit, wat ik zag als gezellig wat drinken, een "vleesmarkt" betekende soms. Flink drinken en dan nog graag met iemand 's avonds naar huis die 's ochtends weer eruit moest...vond het helemaal niks...
Of dat gezegde dat ik altijd moest aanhoren "je moet een vriend hebben", ik moet helemaal niks. Ik was net zo gelukkig in m'n eentje met mijn hond.
Tijdens mijn tweede jaar toch begonnen met daten. De eerste was een ramp. De man kon alleen maar praten over zijn ex en hoe nerveus hij was want hij was uit met een "Nederlandse"...Nou...op de hoek van de straat een hand en de drie kussen op de wang en de groeten!
Toen ik net wilde opgeven kreeg ik een mailtje via de studenten site waar ik mezelf had opgegeven van een jonge man die studeerde in het zuiden van het land. Het was een sociale site waar je met elkaar over heel Engeland kon babbelen over je studenten tijd.
En het mooie is, dat dat ene mailtje is uitgegroeid tot ik hier happy in Engeland met onze hond en mijn Engelsman waar ik pas onze 4 jarige trouwdag mee heb gevierd. :) De culturen zijn anders idd, maar je weet maar nooit wat er ergens verstopt zit!
Ik heb een paar vrienden die in Nederland op dating sites zitten , Nou dat is echt niet anders hoor, de vooral al wat oudere dames, hebben een verlanglijst en een eisenpakket daar knap je als man direct op af ! en als je dan een keer verder gaat mailen , blijken ze zelf totaal niks te bieden te hebben. Huis van ex of overleden man met een berg van een hypotheek er nog op, een baan als onduidelijk adviseur of gewoon failliet en / of in de bijstand met een paar kinderen. En dan zoeken ze ECHT waar dat durven ze ook nog op te schijven , een man met een goede baan. En juist dat zijn dan de vrouwen die ook nog de moed hebben kritiek te hebben op Russische vrouwen dat die alleen maar achter geld aan zitten , OOK al zou dat zo zijn , DAAR krijg je dan ook HEEL VEEL voor terug.
Tegen die vrouwen die boven de 45 zijn zeg ik dan , als je zo nodig op je oude dag goed verzorgt wil zijn, waarom heb je daar dan ZELF niet voor gezorgd. Emancipatie weet je wel , juist JOU generatie liep daar toch zo hard om te brullen.
En die andere vrouwen met wel een goede baan, Ga wat vaker ALLEEN en niet elke keer met een of meer vriendinnen ( ja hoe weet ik dat hë ) uit eten of naar een bar en val juist niet te veel op, geen extreme vuur rode lipstick bijvoorbeeld, trek een leuke spijkerbroek aan en sneakers en geen baljurk. En ook geen laag uitgesneden decolleté , Probeer maar, echt het werkt . De meeste NORMALE mannen hebben toch uiteindelijk het liefst een echte natuurlijke vrouw die er s'morgens NIET veel anders uit ziet bij het uit bed stappen dan s'avonds bij het er in gaan.
Ik heb hier nooit moeite, Ik leef tussen de haantjes en macho's ( Rusen en Ukrainers ) en juist omdat IK dat niet ben heb ik veel aandacht , vaak tot woede van mijn vrouw !! Eerlijk ik ben zo trouw als een hond, maar soms is dat wel heel moeilijk met al dat moois en jongs ! Oost Eurpese man kan je als westerse vrouw echt vergeten gaat niet goed. Er zijn genoeg mannen op internet die VOOR JOU wel willen verhuizen hoor, maar kan het zijn dat ook Jij dat lat ( eisenpakket ) te hoog hebt gelegd. ?
Na het overlijden van mijn eerste echtgenote en jarenlang alleen te zijn geweest, alleen naar de stacaravan op de oude camping, alleen op vakantie enzovoorts, heb ik op aanraden van vrienden mijn destijds bij een aantal datingbureaus ingeschreven. Als officieel gelicentieerd radiozendamateur destijds 42 jaar ervaring, had ik wereldweide vriendschappen opgebouwd. Je bent ook achter je seinsleutel en microfoon en zend/ontvanger toch alleen. Je staat ermee op en gaat ermee slapen. Uiteindelijk ontmoette ik in 1999 mijn huidige vrouw via MSN groepen. Na jarenlang dagelijks met elkaar te schrijven en te bellen en twee lange vakantiebezoeken in 2002 ben ik september 2003 geëmigreerd.
In hetzelfde jaar zijn wij gehuwd. Mijn huidige partner wou alleen trouwen als ik bij haar kwam wonen. We zijn heel gelukkig samen en hebben inmiddels ook een zoontje erbij.
Het is inderdaad erg jammer dat in de VS het meteen een officiele "date" is als je gewoon samen gaat eten. Het maakt alles beladen en bij voorbaat moeilijk. Daarnaast wordt je als "buitenlander" als een soort bijzonderheid gezien, terwijl ze eigenlijk zelf bijna nooit een idee over de wereld om zich heen hebben..
Nieuwe reactie inzenden