'Dakloze hotelzwerver' slaapt in 365 Amsterdamse hotels

Mensen verklaarden hem voor gek: wie gaat er nu voor zijn lol 365 dagen in evenzoveel hotels slapen. Vincent van Dijk maakte van de nood een deugd. Verhuizen naar Amsterdam bleek door gebrek aan betaalbare woonruimte onmogelijk, en hij wilde toch weg uit Den Haag. Waarom dan niet in hotels wonen? Dat leidde tot zijn boek 'Amsterdam slaapt'.

Een koffer met kleren. Zijn enige bezit toen Vincent van Dijk met het hotelproject begon. Al het andere ging de deur uit en de poes werd bij vrienden ondergebracht. Iemand met een koffer is in de ogen van hoofdstedelingen per definitie een toerist. En wordt als zodanig behandeld. Afgezet door taxichauffeurs, uitgescholden op straat, afgesnauwd in winkels.

De veilige lobby van een hotel is daarna een verademing. 'Op het moment dat je binnenkomt, heb je eigenlijk al door wat voor soort hotel het is', zegt van Dijk door ervaring wijs geworden. 'Als de receptionist de gast aankijkt en meteen een hartelijk praatje maakt, dan weet je dat het een goed hotel is. Maar er zijn ook hotels waar een ijskoude sfeer hangt. Er zitten mensen achter de receptie die daar alleen zijn om geld te verdienen. Die zitten niet te wachten op jou als gast.'

Scheldpartij
Illustratief is Hotel Marnix/De Lantaerne, waar Van Dijk niet eens aan slapen toekwam. Midden in de nacht werd hij door de receptionist uit bed gebonsd met de mededeling zich onmiddellijk te melden. Van Dijk zou zich hebben uitgegeven voor een ander en de kluit belazeren. Moet je net misselijk zijn van een migraineaanval en het liefst naar bed willen. Gelukkig was het er ook nog vies, dus Van Dijk vond een ander hotel.

Of de goedkope hotels waar de wietlucht 's nachts tot de kamer doordrong. Of het onvergetelijke hostel waar 'housekeeping' het bed alvast afhaalde terwijl hij nog lag te slapen. Al leveren dergelijke gebeurtenissen wel smeuiige verhalen op.

Dat het ook anders kan in Amsterdam bewezen de vele persoonlijke boodschappen van het hotelmanagement. Zoals het ontroerende briefje op zijn kamer in hotel The Bridge: 'Slaap lekker. We hopen dat je je een beetje thuis voelt, dakloze hotelzwerver.'

Eenzaamheid
Een betere typering van zijn bestaan had de schrijver van het korte welkomsbriefje nauwelijks kunnen geven. Ondanks de luxe waarmee hij soms wordt omgeven, schrijft Van Dijk regelmatig over eenzaamheid en de behoefte aan een eigen plek of menselijk contact. 'Dat was heel zwaar en ik heb me daarop een beetje verkeken. Ik heb het alleen overleefd door de enorme gastvrijheid die ik in veel hotels aantrof. En de enorme warmte die de medewerkers mij gaven.'

De periode van een jaar, opgedeeld in de vier seizoenen, geeft een aardig beeld van de toeristensector in de hoofdstad. In de winter, als geen kip naar Amsterdam komt behalve als het moet, rollen de hotels de rode loper uit. Midden in het hoogseizoen word je uitgelachen als je een kamer zoekt.

Mooie verhalen
Het 365 hotelnachtenproject kreeg veel publiciteit. Een anonieme bezoeker was hij zelden. Maar Van Dijk wilde dan ook niet, als een hotelinspecteur, de Amsterdamse hotels beoordelen. Wel mooie verhalen schrijven over de geschiedenis van zijn slaapplaats, de gasten en het personeel.

Maar ook al is het leven in hotels best verslavend, voorlopig hoeft hij niet weer in een hotel. 'Ik krijg vanuit de hele wereld uitnodigingen om daar eenzelfde project te doen. In Brazilië, New York of Londen. Maar ik denk niet dat ik dit nog een jaar zou kunnen volhouden. Wellicht dat het ooit weer gaat jeuken. Dan pak ik een andere stad."

'Amsterdam slaapt' is een mooie verzameling verhalen geworden over bijzondere en alledaagse, sjieke en goedkope, leuke en vreselijke hotels in de hoofdstad. Dus toch een soort hotelgids.

Overlevingstips voor hotelgasten: