De financiële crisis beheerst nog steeds de media, in zowel binnen als buitenland. Maar mijn hoofd staat er niet naar. Ik denk aan een geliefd, in het buitenland wonend familielid dat ziek is geworden. Onze kinderen, onze gezondheid, onze naasten, goede vrienden en de familie thuis of overzee:  als alles voorspoedig verloopt tellen we onze zegeningen. Maar in mijn ‘’ interculturele’’contacten merk ik dat leven in het buitenland de beleving en verwerking van zorgen anders en vaak moeilijker maakt.  

Het thuisfront is opeens veel verder weg. Goed, we beschikken over moderne communicatie middelen, telefoon, web-cam en e-mail om elkaar te informeren, te troosten of te bemoedigen. We uiten onze verontwaardiging, onze radeloosheid of verdriet. Maar, het blijft afstandelijk voelen. Je bespaart elkaar de scherpe kantjes, de details waar de ander toch niks mee kan, je wilt elkaar niet te veel belasten, wie weet waait de bui wel over.
 

Thuisfront ver weg
De soms grote tijdsverschillen beperken je in de uren dat je contact kunt maken. Dat vraagt ook om meer inlevingsvermogen, over en weer. Je mist die arm om je schouder, dat klopje op je rug, de bemoedigende glimlach; ALLES SAL REG KOM.
 

Goede raad op afstand
Hier komt bij dat goede raad op afstand moeilijk te geven is. Zo is de Nederlandse medische zorg zeer veranderd – lang niet altijd ten goede – en buitenlandse behandelmethodes kunnen sterk verschillen. Kortom: het thuisfront kan zich de buitenlandse situatie niet goed voorstellen, en de Nederlander in het buitenland kan een te rooskleurig beeld hebben van hoe het leven hier nu is of hoezeer ouderen opeens achteruit kunnen gaan.
 

Een veelgehoorde klacht bij een crisis in de privé sfeer is dat je ook je vertrouwde netwerk, en daardoor je vangnet mist. Daar tegenover staat dat het gezegde ‘een goede buur is beter dan een verre vriend’ vaak maar al te waar is.
 

Extreem, maar waar
Een crisis in een gezin kan zich in veel verschillende vormen voordoen. Neem het volgende, uit het leven gegrepen voorbeeld. Op hoge leeftijd overlijdt na een korte ziekte een vader en grootvader. De weduwe, zelf ook al in de tachtig, staat voor de opgave haar 4 kinderen van middelbare leeftijd, in 4 verschillende buitenlanden op de hoogte te houden en op tijd te bereiken voor de crematie. Eigenlijk zou haar oudste, in Nederland wonende zoon dit doen. Maar die ligt met een hartinfarct op de intensive care.
 

Extra stress
Het lijkt een extreem geval, maar de werkelijkheid leert ons anders. Hoe krijg je alles geregeld binnen de korte termijn die de wet ons toestaat?  De stress is dan extra groot. We weten dat ongelukken in kleine hoekjes zitten, ….maar altijd voor anderen! Het is goed om eens met elkaar te overleggen, zolang er nog geen vuiltje aan de lucht is…ontwikkel een soort actieplan voor crisissituaties en vergeet vooral plan B niet!
 

Hier volgen vast wat algemene tips, die ook zonder algemeen actieplan uitvoerbaar zijn.
Zorg dat:
· voor alle gezinsleden inclusief de kinderen alle verblijfspapieren op orde zijn, binnen de vereiste regels van het gastland en het moederland, voor in- en uitreis,
· ieder gezinslid een geldig paspoort heeft, met altijd een overwaarde van 6 maanden of zoveel als het land eist bij terugkeer,
· ieder gezinslid of verantwoordelijk persoon ook weet waar die paspoorten opgeborgen zijn,
· alle eventuele betrokkenen voldoende gevaccineerd zijn,
· vooraf aan alle formaliteiten voldaan is, indien door een land ivm kinderhandel of ontvoering een speciale registratie geëist wordt met vermelding van de voorwaarden waaronder de kinderen het land mogen verlaten,
· er een testament is waarin de voogdij over de kinderen geregeld is,
· de betrokken partijen hiervan op de hoogte zijn en weten welke notaris te raadplegen,
· er een financiële noodpot – het zo geheten “drop dead money”-  of een reserve credit card is zodat je over en weer in geval van nood op stel en sprong naar elkaar toe kunt,
· er een betrouwbare tussenpersoon of contactadres over en weer bekend is in geval van een calamiteit.
 

Deze raad is gebaseerd op mijn persoonlijke ervaringen, het is geen gefingeerd rampenplan.
Emotioneel zijn crises al moeilijk te verwerken, laat staan dat je dan ook nog alle – ongetwijfeld vertragende - bureaucratische rompslomp die interculturele relaties mee kunnen brengen moet gaan regelen!