Emmie Declerck

Emmie woont en werkt al vier jaar in Spanje (Barcelona en Baskenland). Als redacteur schrijft ze artikelen voor tijdschriften (vooral lifestyle zoals reizen, cultuur en gastronomie). Ze spreekt vloeiend Spaans, geeft Engelse les, werkt als culinaire gids en vertaalster Engels-Spaans. Contact:

Zomer! Een tijd van komen en gaan. Vooral in een metropool als Barcelona. 'Komen' geldt voor de duizenden toeristen, 'gaan' voor de vrienden en kennissen die ik hier in een jaar leerde kennen.

Buitenlandse studenten, stagiaires …  Logisch dat ze vertrekken in de zomervakantie. Maar ook werkende expats pakken juist dan makkelijker hun koffers, of beter, verhuisdozen (een dure grap met het vliegtuig…)! Twee van mijn vrienden gaan toevallig nu allebei in Dublin wonen, een populaire post-Barcelona-bestemming. Niet zo verwonderlijk. Na een jaar Barcelona wil je wel eens behoorlijke cash (in het Spaans 'pasta') gaan verdienen (en niet langer dat typisch Spaanse 1000-euro-loontje, als je geluk had.) Zo ook mijn allereerste contact hier in Barcelona, Braziliaan Bruno. En mijn trouwe Duitse vriendin Anna. Hmmm …

Vluchtige contacten
Het begint te kriebelen. Of zal ik zeggen, 'jeuken'? Gewoonlijk na precies een jaar. Heb ik een biologische 'verhuis-klok'? De zomer is voor mij sowieso al een onrustige periode. Het was altijd al die plotse zee van tijd die me overspoelde, en een soort geschreeuw vanbinnen dat ik nu maar eens mijn dromen moest gaan waarmaken. Niet toevallig ben ik in de zomer in Barcelona komen wonen. Maar dromen veranderen. Vooral als je ze waarmaakt. Dan maken ze al snel plaats voor nieuwe dromen.

Want na een tijdje verdampt het droomgevoel, ook voor expats. De nieuwe woonplek vol exotische nieuwigheden wordt vertrouwd en voorspelbaar. Ook de nadelen worden voelbaar. Of ze wegen opeens zwaarder. De hoge huurprijzen. De weinig beloftevolle job. De vluchtige contacten. De vele toeristen, vooral in het hoogseizoen. Het chaotische verkeer. De vermoeiende hitte. De drukte.
 
Ik word gered door een telefoontje van mijn af en toe uiterst spontane vriendin, Liesbeth.
Liesbeth (enthousiast): "Ik weet het! We gaan een auto huren en door Spanje reizen! Ik heb zin om met de auto te reizen."
Ik denk bliksemsnel na (de beste reactie op dit soort telefoontjes): "Ok! Ik heb gehoord dat San Sebastián een prachtige stad is, met een mooie baai of zo."
"Ja! En dan gaan we verder naar Santiago de Compostela. Dat heb ik altijd al willen zien. Ik zoek meteen een vlucht naar Bilbao!"
Klik.

Couchsurfing
Zoals dat soms gaat met bliksemsnelle plannen, moesten we al gauw enkele zaken herzien:
1. Santiago is te ver van San Sebastian verwijderd, zeker als je maar een weekje hebt.
2. Net die week die we gepland hadden, is er een populair festival in de stad. Alle hotels en hostels volgeboekt!
Maar als expat leer je flexibel zijn. En dus vond ik al gauw een oplossing op couchsurfing en hospitalityclub (website met mogelijkheid tot hosting door locals). De Bask Andoni beloofde ons prompt twee bedden in zijn flat. Vervolgens trommelde ik Madrileen Alberto op, die wel zin had in een reisje naar Baskenland en met zijn auto naar San Sebastián zou komen ('Donostia' voor de Basken).
En h u p, koffers gepakt! Ik zat in de bus, weg van Barcelona… tenminste voor een weekje. Destino: San Sebastián.

Eerste kus
Wist ik veel dat dit mijn volgende expatbestemming zou worden! Het werd een reuze feest, met elke avond vuurwerk, flatfeestjes met de Basken, strandconcerten, indrukwekkende bergzichten – zelfs in de stad zelf (!), heerlijke kustdorpjes en een eerste kus op het balkon die zou uitgroeien tot veel meer dan een vakantieliefde …

Voelde ik het aankomen? Het weekend erop zat ik in elk geval alwéér in de bus richting San Sebastián (een reis van zo maar even 7 uur, maar afstand wordt relatief wanneer je in een groter land gaat wonen dan voordien), al was het maar voor twee dagen.

Nieuw begin
Barcelona? Dat was opeens een stad waaraan ik liever even ontsnapte, zoals ik voordien ook wel deed in het weekend, maar dan in Catalunië. Toch was het nu even anders. Alsof het drukke Barcelona al achter me lag. San Sebastián leek me net een stad waaraan je niet hoefde te ontsnappen om je te ontspannen. Je loopt zo het centrum in over een elegante brug: rechts van je zie je de open zee, links de bergen. Ja hoor, stadslucht maakt vrij! Een verademing!

Tja, misschien was het tijd om zelf ook te verhuizen…. De brug oversteken, van het verleden naar een nieuwe toekomst. Een nieuwe woonplek. Een nieuw begin. Bestaat er iets mooiers voor een expat?